TITA PATRICIA [SPG 🔞]

CHAPTER 12: LARA, ANG BAGONG PANTASYA

Hindi ko talaga alam kung anong pumasok sa isip ko nang magdesisyon akong dalhin agad kay Tita Pat ‘yung pouch niya. Pwede namang mamaya pa, pero para bang may nagtulak sa akin na umalis agad. Siguro para makita ko lang ulit siya.

Pagdating ko sa ospital, naamoy ko agad ‘yung amoy ng alcohol at disinfectant — ‘yung uri ng amoy na parang sumisigaw ng “magpagaling ka.” Medyo tahimik pa ang paligid, mga pasyente’y nakahiga, may iilan lang na gising.

Pagpasok ko sa nurse’s station, nandoon si Tita Pat. Suot pa rin niya ‘yung white uniform, nakatali ang buhok, pero kahit may eyebags at halatang puyat, may dignidad pa rin sa bawat galaw niya. Para bang ang bango pa rin niyang tingnan at ang sarap pa rin niyang dilaan. Siguro kung pwede lang ngayon, why not diba? Kaso baka masampal ako ng wala sa oras kaya dapat chill lang. Hindi ko dapat ipapahalata sa kanya na atat na atat na akong kumain ng kanyang kiffy. Gustong-gusto ko nang malasap ‘yon at masinghot ang mabulaklak na amoy.

“Bon!” sabi niya, medyo nagulat pero nakangiti ng makita niya ako.“Ang bilis mo naman. Sabi ko mamaya pa.”

Ngumiti ako. “Wala rin akong ginagawa sa bahay, Tita. Tsaka baka kailangan mo pa ‘yung pouch.”

Inabot ko sa kanya ‘yung bag at agad niyang binuksan, nagbilang ng laman. “Buti kompleto pa. Akala ko mapapagalitan na naman ako ng head nurse.”

Habang nag-aayos siya ng mga papel, may biglang lumapit na isang nurse na mukhang kabado.

“Ma’am Patricia,” sabi nito, “may isang pasyente po sa Room 203 na kailangang mabantayan. Wala po kasing available na nurse ngayon, nagkataong sabay-sabay ‘yung rounds.”

Napabuntong-hininga si Tita Pat. “Sino ‘yung pasyente?”

“Si Ms. Alonzo po, ‘yung bagong admit. Hindi naman critical, pero kailangang bantayan habang wala pa ‘yung attending nurse.”

Sabay lingon niya sa akin. “Bon…”

Napakurap ako. “Ha? Ako po?”

Ngumiti siya, bahagyang nag-aalangan. “Pansamantala lang, ha? Alam kong hindi ka nurse, pero kailangan lang may tao ro’n. Pwede mong tawagin ako agad kapag may kailangan ‘yung pasyente.”

Medyo kinabahan ako pero tumango rin. “Sige po, Tita. Basta ‘wag lang ako magkamali.”

Ang bilis ko naman napa-oo ah. Siguro kung hindi ‘yon si Tita Pat baka tinanggihan ko na sa gusto niyang mangyari. Baka kasi mayari ko ‘tong pasyente ako pa may kasalanan kung bakit may tambay na nakabantay sa loob ng kanyang room.

Hayst! Hay nako Bon! Kung ano-ano nalang talaga ang iniiisip mo. Siguro crave na crave mo lang siguro si Tita Pat kaya you will do anything she said para lang mapalapit sa kaniya.

Pero yes na yes talaga! I want her four holes to be filled with my alagang cobrab. Her kitty, her ass, her mouth and that middle of her two boobies. Nako ewan ko nalang kung hindi pa maubosan ng katas ang alaga kong malaking cobra.

Inihatid niya ako sa Room 203. Pagbukas ng pinto, agad akong natigilan. Nasa kama ang isang babae, siguro nasa mid-twenties, maamo ang mukha, at kahit may oxygen tube, magaan ang aura niya. Parang ‘yung tipong nakangiti kahit pagod.

“Ms. Alonzo,” sabi ni Tita Pat, “ito si Bon. Siya muna ang magbabantay sa inyo habang busy ang ibang nurse. Tawagin niyo lang ako kung may kailangan kayo.”

Ngumiti si Ms. Alonzo, mahinahon. “Okay lang, ma’am. Thank you.”

Paglabas ni Tita, naiwan kaming dalawa. Tahimik sa loob, tanging tunog ng makina at mahinang ugong ng aircon lang ang naririnig.

“Hi,” bati ko, medyo nag-aalangan. “Ako nga pala si Bon. Huwag kang mag-alala, hindi ako nurse, pero sabi ni Tita Pat okay lang daw na ako muna rito.”

Ngumiti siya nang mahina. “Ayos lang. Hindi naman ako critical. Over fatigue lang daw sabi nila. Halos tatlong araw na akong walang tulog sa trabaho.”

“Grabe, workaholic pala,” sabi ko, sabay abot ng baso ng tubig. “Ano trabaho mo?”

“Architect,” sagot niya. “Kakatapos lang namin ng project sa Linus City. Kaya siguro bumigay rin katawan ko.”

Napangiti ako, ironic. “Linus City? Do’n nagtatrabaho parents ko eh.”

“Talaga?” tumingin siya, may bahagyang gulat. “Small world.”

Habang tumatagal ang usapan, parang nakakalimutan kong nasa ospital ako. Si Ms. Alonzo — o “Lara,” sabi niya, ‘yon daw palayaw niya — ay may kakaibang presensiya. Hindi siya ‘yung tipong artista ang ganda, pero ‘yung simpleng ngiti niya, may lambing na hindi mo mapaliwanag.

Tuwing tatawa siya, napapatingin ako. Tuwing nagsasalita siya, parang may rhythm. Parang lahat ng pinakikinggan ko buong umaga, nagiging background lang sa bawat salita niya.

Maya-maya, biglang kumabog nang malakas ang puso ko — hindi dahil sa kaba, kundi dahil nakita kong papalapit si Tita Pat.

“Bon,” sabi niya, hawak ‘yung clipboard. “Kumusta si Ms. Alonzo?”

“Ayos lang po, Tita,” sagot ko, sabay iwas ng tingin. “Gising na po siya. Nakausap ko na.”

Tumingin si Lara kay Tita Pat. “Mabait po ‘yung pamangkin niyo, ma’am. Tahimik lang pero attentive.”

Ngumiti si Tita, parang may halong gulat at amusement. “Ah, mabuti naman. Pero Bon, baka naman binobola mo ‘yung pasyente ko, ha?”

Agad kong itinaas ang kamay ko. “Hindi po! Nag-uusap lang kami.”

Tumawa si Lara, sabay sabi, “Hindi naman po, ma’am. Gentleman siya.”

Nakita kong ngumiti rin si Tita, pero sandali lang — may kakaibang tingin siya sa akin. Hindi ko ma-interpret kung selos ba ‘yun, o concern lang.

Pag-alis ni Tita Pat, napatingin ako kay Lara. “Pasensya na, ha. Medyo protective kasi si Tita.”

“Understandable,” sagot niya, nakangiti pa rin. “Halata namang close kayo.”

Napangiti ako nang bahagya. “Oo. Matagal na. Siya na rin halos tumayong nanay sa akin.”

Nanay daw? Baka caretaker lang. O baka even more. Shh lang baka kasi ma sabi kong nasubo lang naman ni Tita Pat itong pipino ko kaya hell yeah! We're really that close. Close enough para makita namin ang aming mga tinatagong kayamanan.

Maya-maya, bumalik si Tita at iniabot sa akin ‘yung lunch. “Bon, magpahinga ka muna pagkatapos mo rito. Ako na ulit mamaya.”

Tumango ako. “Sige po, Tita.”

Paglabas niya ulit, napaisip ako. Parang biglang gumaan ‘yung loob ko kay Lara. At habang nagkakakwentuhan kami tungkol sa buhay, trabaho, at mga pangarap, hindi ko napansing lumipas na pala ang dalawang oras.

“Alam mo, Bon,” sabi ni Lara, “nakakatuwa ka. Hindi halatang tambay ka sa bahay. May sense ka kausap.”

Napatawa ako. “Hindi naman siguro tambay forever. Baka naghihintay lang ng tamang oras para ayusin ‘yung sarili.”

“Baka naghihintay lang ng tamang tao,” sagot niya sabay ngiti.

Hindi ko alam kung bakit pero parang may tumama sa dibdib ko. Yung linya niya — simple lang, pero parang may kuryente.

Sa labas ng silid, napatingin ako sa bintana. Nakita ko si Tita Pat, nagmamadaling nag-aasikaso sa nurse’s station. Paglingon ko kay Lara, nakangiti pa rin siya. At sa gitna ng dalawang mundo — isa na pamilyar, isa na bago — hindi ko alam kung saan ako lulugar.

Siguro gano’n talaga ‘yung buhay. Minsan may taong matagal mo nang kilala, pero hindi mo pa rin alam kung anong klaseng koneksyon ‘yung meron kayo. Tapos biglang may bagong darating, at sa isang iglap, parang nagkakaroon ka ng bagong direksiyon.

Habang tumatagal ako sa ospital na ‘yon, napaisip ako — baka nga hindi aksidente na naiwan ni Tita ‘yung pouch niya. Baka kailangan kong makita si Lara. Baka kailangan kong matutunang magbantay, hindi lang sa pasyente, kundi sa sarili kong nararamdaman.