The CEO'S Forsaken Wife (SPG)

Chapter 7

Pagdating ni Melissa sa mansyon, agad niyang naramdaman ang bigat ng tensyon sa paligid. Nakita niya si Hugo na nakaupo sa sala, hawak ang isang baso ng alak. Ang malamig at masamang tingin na ipinukol nito sa kanya ay tila mga sibat na tumutusok sa kanyang dibdib.

Ngunit imbes na magpaliwanag o makipagtalo, pinili ni Melissa na huwag na lamang pansinin ang asawa. Huminga siya nang malalim, pilit pinatatag ang sarili, at dire-diretsong pumasok sa kusina upang ilagay ang biniling gamot sa kabinet.

"Kung kailan-kailan ka na lang umuuwi. At saan ka na naman nanggaling?" malamig at mapanuyang tanong ni Hugo mula sa likuran.

Napahinto si Melissa, ngunit hindi siya lumingon. Alam niyang walang magandang idudulot ang pakikipag-usap sa asawa sa ganitong estado. "Bumili lang ako ng gamot," mahinahon niyang sagot bago nagpatuloy sa kanyang ginagawa.

"Gamot? O baka naman kung saan ka na naman nakikipaglandian?" mas lalong tumalim ang tono ni Hugo.

Hindi na napigilan ni Melissa ang mapapikit at huminga nang malalim. Tumalikod siya at hinarap ang asawa, kita sa kanyang mukha ang pinaghalong sakit at pagod. "Hugo, masama ang pakiramdam ko. Wala akong lakas para makipagtalo sa'yo. Kung iniisip mong may ginawa akong masama, bahala ka na. Ayoko nang magpaliwanag."

Sandaling natahimik si Hugo, tila nagulat sa biglaang tapang ni Melissa. Ngunit imbes na huminahon, tumawa ito nang mapait. "Ang tapang mo na ngayon, Melissa. Akala mo ba kaya mong baliwalain ako sa sarili kong bahay?"

Hindi na sumagot si Melissa. Sa halip, tumalikod siya at umakyat sa kanilang kwarto. Sa bawat hakbang niya paakyat, pilit niyang pinipigilan ang mga luhang gustong bumagsak. Sa kanyang isipan, paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili: Hangga't kaya ko, titiisin ko. Pero hanggang kailan?

Buong maghapon ay nanatili si Melissa sa kwarto. Pakiramdam niya ay napakabigat ng kanyang katawan, at hindi niya magawang bumangon. Tahimik lang siyang nakahiga, pinipilit kalimutan ang mga masasakit na salita ni Hugo, ngunit paulit-ulit iyong bumabalik sa kanyang isipan.

Pasado alas-sais ng gabi nang biglang bumukas ang pinto ng kanilang silid. Tumambad sa kanya si Hugo na galit na galit ang mukha, halatang galing sa trabaho o kung saan man.

"Melissa, anong ginagawa mo rito? Maghapon ka na lang ba magpapakatamad? Wala ka na bang ibang alam gawin?" mariing tanong nito habang nakatayo sa may pinto, ang malamig nitong titig ay parang tinutusok siya.

Nag-angat ng tingin si Melissa, pilit nagpapakumbaba. "Masama kasi ang pakiramdam ko, Hugo. Kaya nagpahinga ako—"

"Masama ang pakiramdam?" putol ni Hugo, tumawa ito nang mapait. "Yan na lang ba lagi ang dahilan mo? Lahat na lang ng bagay dito, ako ang gumagawa! Ni hindi mo man lang magawang ayusin ang sarili mo o ang buhay mo sa bahay na ito!"

Napaluha si Melissa sa narinig. Gusto niyang sumagot, ipaliwanag ang kanyang nararamdaman, ngunit alam niyang wala ring patutunguhan.

"Hindi ko naman ginusto ang magkasakit," mahinang sagot niya, halos pabulong.

Lumapit si Hugo, tumigil sa harap ng kama at tiningnan siya nang matalim. "Kung hindi mo kayang gampanan ang papel mo bilang asawa ko, umalis ka na lang dito. Ayoko ng isang inutil sa buhay ko."

Hindi na nakayanan ni Melissa ang sakit ng mga salitang binitiwan ni Hugo. Tumalikod siya, nagkubli sa kanyang mga luha, at bumulong sa sarili, Hanggang kailan ko kakayanin ito?

Habang tahimik na umiiyak si Melissa, hindi niya namalayang napagod na ang kanyang katawan at unti-unting bumigay sa antok. Ang mga luha niya ay tumigil na sa pagdaloy, ngunit ang mabigat na pakiramdam sa kanyang puso ay nanatili. Sa kabila ng lahat, ang pagod at lungkot ay tuluyang nagdala sa kanya sa panandaliang pahinga.

Samantala, si Hugo ay nanatiling nakatayo sa gilid ng kama. Galit pa rin ang kanyang mukha, at ang mga salita ni Melissa kanina ay paulit-ulit na tumutugtog sa kanyang isipan. Nakaramdam siya ng pagkadismaya, ngunit hindi niya mawari kung kanino siya higit na galit—kay Melissa o sa sarili niya.

"Ang hina mo," bulong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang asawa. Sa kabila ng galit, hindi niya maiwasang mapansin kung gaano kaamo ang mukha ni Melissa habang natutulog. Ngunit agad niyang iniwas ang tingin, pilit nilalabanan ang anumang emosyon na maaaring bumalot sa kanya.

Umalis siya ng kwarto, sinarado ang pinto nang may lakas, at bumaba sa sala. Kumuha siya ng alak at muling nilunod ang sarili sa mga alaala ng nakaraan. Si Melissa, kahit tahimik na natutulog, ay tila isang paalala ng mga bagay na hindi niya kayang tanggapin sa buhay niya.

Nilunod ni Hugo ang sarili sa alak. Sunod-sunod ang lagok niya, tila wala nang pakialam sa dami ng nainom. Ang init ng alak sa kanyang lalamunan ay hindi sapat para palamigin ang naglalagablab niyang galit at poot sa dibdib.

"Melissa," bulong niya, sinasambit ang pangalan ng asawang labis niyang kinamumuhian ngunit hindi niya mawari kung bakit ito laging nasa isip niya.

Hindi na niya kinaya ang bigat ng damdamin, kaya’t kinuha niya ang susi ng kanyang sports car. Paglabas niya ng mansyon, dama ng hangin sa gabi ang kanyang katawan, ngunit hindi iyon nakapagpakalma sa kanya.

Pag-upo niya sa sasakyan, pinaharurot niya ito nang walang direksyon. Ang bilis ng kanyang pagmamaneho ay tila isang pagtakbo mula sa lahat ng problema. Sa bawat liko at bawat apak sa gas pedal, parang gusto niyang subukan ang hangganan ng kanyang kapalaran.

Ang kanyang isip ay magulo. Naaalala niya si Melissa, ang kanilang kasal, at ang mga alaala ni Cassandra. Lahat ng ito ay parang humihila sa kanya pababa, tila gusto siyang lunurin sa guilt, galit, at pagkamuhi.

Sa isang sandali, halos mawalan siya ng kontrol sa manibela habang mabilis na niliko ang sasakyan. Tumigil siya sa gilid ng isang bangin, ang mga ilaw ng lungsod ay kumikislap sa ibaba. Bumuntong-hininga siya, pinikit ang mga mata, at bumulong sa sarili, "Hanggang kailan ako magpapanggap na kaya ko pa ang lahat ng ito?"

Sa kanyang isip, pilit niyang kinukumbinsi ang sarili na si Melissa ang dahilan ng lahat ng kanyang paghihirap, ngunit may bahagi ng puso niya na hindi sigurado kung totoo pa ba iyon.

Habang nakatanaw si Hugo mula sa gilid ng bangin, pilit niyang inaayos ang magulong emosyon na bumabalot sa kanya. Gusto niyang iwanan si Melissa—iyon ang laging pumapasok sa isip niya. Pero bakit sa tuwing naiisip niya iyon, parang may kung anong pumipigil sa kanya?

Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang kanyang sarili. Ang malamig na simoy ng hangin ay tila nagsilbing paalala na kailangan niyang huminto at mag-isip nang mas maayos. Sa kabila ng galit at pagkamuhi, may bahagi ng kanyang isipan na nagtatanong: "Tama ba na palaging si Melissa ang sinisisi ko sa lahat?"

Hindi niya maintindihan kung bakit sa kabila ng lahat, may bahaging tila humihila sa kanya pabalik kay Melissa. "Siguro... kailangan lang namin ng espasyo," bulong niya sa sarili. Baka tama nga si Melissa noong minsang sinabi nitong pareho silang nasasaktan sa relasyon nilang pilit lamang.

Hinawakan niya ang manibela at pinikit ang kanyang mga mata. Gusto niyang bumalik sa dating siya—walang iniintinding responsibilidad, walang nakakadena sa kanya. Ngunit alam niyang hindi na iyon ganoon kadali.

Sa wakas, bumuntong-hininga siya at muling binuksan ang makina ng sasakyan. "Kailangan kong ayusin ang sarili ko... bago ko pa tuluyang sirain si Melissa," mahina niyang sabi. Nagdesisyon siyang bumalik sa mansyon, pero sa isip niya, buo na ang plano na bigyan ang kanilang relasyon ng distansya. Kailangang malaman niya kung ano ba talaga ang gusto niya—at kung paano nila parehong maiiwasan ang mas matinding pagkawasak.

Sa kanyang pagbabalik, hindi niya alam kung ano ang magiging reaksyon ni Melissa, pero sigurado siyang hindi na niya kayang manatiling ganito nang walang malinaw na direksyon.

Pagkarating ni Hugo sa mansyon, agad siyang pumanhik sa kanilang silid. Tahimik niyang binuksan ang pinto at sinilip si Melissa na mahimbing na natutulog. Namumugto ang mga mata nito, halatang katatapos lang umiyak bago makatulog.

Hindi niya maiwasang huminga nang malalim habang pinagmamasdan ito. Sa unang pagkakataon, tila nawala ang galit sa kanyang puso at napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—awa at guilt.

"Bakit ba tayo umabot sa ganito?" tahimik niyang tanong sa sarili.

Lumapit siya sa kama at bahagyang inayos ang kumot ni Melissa na tila nagulo sa pagtulog nito. Hindi niya napigilang mapansin ang maputlang mukha nito, na parang unti-unting nawawalan ng sigla.

"Hindi ko na dapat siyang dagdagan pa ng problema," bulong niya habang pinagmamasdan ito.

Sa halip na gisingin si Melissa, tahimik siyang lumabas ng silid at nagpasya na hayaan itong magpahinga. Bumaba siya sa kusina at kumuha ng baso ng tubig. Naupo siya sa dining table, iniisip ang mga nagdaang araw.

"Siguro kailangan ko ring magbago," mahina niyang sabi habang tinitingnan ang kawalan. "Hindi lang si Melissa ang nasasaktan... pati ako."

Habang nakaupo roon, nagpasya si Hugo na maghinay-hinay muna sa kanyang galit. Sa kabila ng lahat ng tampo at hinanakit, alam niyang hindi magiging tama kung patuloy niyang ilalabas ang sama ng loob niya kay Melissa. Kailangan nilang makahanap ng paraan para ayusin ang gulo sa kanilang relasyon—kahit mahirap.

Tahimik siyang umakyat muli sa kwarto at umupo sa gilid ng kama. Pinagmasdan niya si Melissa, at sa loob-loob niya, alam niyang may bahagi ng puso niya na nagsasabing hindi niya ito kayang tuluyang iwan. "Bukas... susubukan kong maging mas maayos," bulong niya sa sarili bago tuluyang umalis sa silid.