The CEO'S Forsaken Wife (SPG)

Chapter 6

Kinabukasan, tila mas mabigat ang umaga para kay Melissa. Nang dumilat siya, agad niyang naramdaman ang sakit ng ulo at ang bigat ng kanyang katawan. Napahawak siya sa kanyang noo, pakiramdam niya'y may lagnat siya.

Sinubukan niyang bumangon, ngunit nang makatayo siya ay agad siyang nakaramdam ng pagkahilo. Pinilit niyang igalaw ang kanyang mga paa papunta sa banyo upang maghilamos, ngunit halos hindi niya mabalanse ang sarili.

Habang naglalakad palabas ng banyo, biglang nagdilim ang kanyang paningin at napaupo siya sa gilid ng kama.

“Melissa, kaya mo ‘to,” mahina niyang bulong sa sarili. Hindi niya maaaring ipakita na mahina siya, lalo na sa harap ng mga tao sa mansyon, at higit sa lahat, kay Hugo.

Ngunit habang pinipilit niyang bumangon, narinig niya ang mahihinang katok sa pinto.

"Ma'am Melissa, okay lang po ba kayo?" tanong ng isa sa mga katulong.

Saglit siyang natigilan. Ayaw niyang magmukhang mahina sa harap ng kahit sino, kaya pilit niyang isinagot, "Oo, ayos lang ako. Bababa na rin ako."

Ngunit halata sa boses niya ang kahinaan. Nagsimulang bumaha ng luha sa kanyang mga mata, hindi dahil sa pisikal na sakit, kundi dahil sa bigat ng kanyang nararamdaman. Sa kabila ng lahat ng kanyang ginagawa, parang wala pa rin siyang halaga sa mga tao sa paligid niya, lalo na sa asawa niyang si Hugo.

Kahit hirap, bumangon siya at pilit na inayos ang sarili. Habang binabalot ang katawan niya ng malamig na hangin mula sa bintana, isang tanong ang paulit-ulit na gumugulo sa kanyang isipan: Hanggang kailan ko titiisin ang ganito?

Pagkabukas ni Melissa ng pinto, nanlaki ang kanyang mga mata nang makita si Hugo na nakatayo sa labas, nakakunot ang noo at halatang galit na naman.

"Ano 'tong narinig ko?" tanong ni Hugo, ang boses niya’y malamig ngunit may halong galit. "Bakit kailangang pasukin ka ng katulong sa kuwarto ko? Hindi mo ba alam kung paano maglagay ng boundary? Hindi ba malinaw sa'yo na may mga lugar at oras na dapat alam mo kung saan ka ilulugar?"

Natigilan si Melissa, ramdam niya ang mabilis na t***k ng kanyang puso. Halos hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman—pagod, kaba, at lungkot na nagsisiksikan sa kanyang dibdib.

"Pasensya na, Hugo," mahina niyang sagot, pilit na iniwasan ang mga mata nito. "Nag-alala lang siguro ang katulong. Hindi ko naman sinasadya."

"Yan ang problema sa'yo, Melissa," malamig na sabi ni Hugo, nakapamewang at tila nawalan na ng pasensya. "Lahat na lang ng bagay, sinasadya o hindi, palaging may problema kapag ikaw ang nasa paligid. Kung alam mo lang sana kung paano kumilos ng maayos, hindi ka sana palaging pinapasok sa ganitong sitwasyon."

Sa kabila ng sakit na dulot ng bawat salita ni Hugo, pilit na nilunok ni Melissa ang kanyang emosyon. Tumango siya, kahit ramdam niya ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata.

"Pasensya na talaga," mahina niyang ulit, halos pabulong.

"Huwag ka nang magpasensya. Ang kailangan mo ay matutong umayos," sagot ni Hugo bago siya tinalikuran at bumaba ng hagdan, iniwang nakatayo si Melissa na tila pinagsakluban ng langit at lupa.

Pagkasara ng pinto, napaupo si Melissa sa gilid ng kama, hinawakan ang dibdib na tila sasabog sa sakit. Hindi niya maintindihan kung paano pa niya kayang harapin ang bawat araw sa ganitong sitwasyon. Ngunit sa kabila ng lahat, isang bagay ang malinaw sa kanya—hindi siya susuko, kahit na tila ang buong mundo ay laban sa kanya.

Alam ni Melissa na mahina siya sa paningin ni Hugo at ng lahat ng tao sa mansyon, pero hindi iyon nangangahulugan na wala siyang paninindigan. Sa kabila ng sakit at pagod, nanatili siyang totoo sa sarili. Hindi siya kailanman nagsinungaling, lalo na tungkol sa gabing iyon na nagbago ng lahat.

Mismong si Hugo ang unang pumasok sa kanyang silid nang gabing may nangyari sa kanila. Wala siyang balak akitin ito, ni sa panaginip ay hindi niya inasahang mapapalapit siya sa isang tulad ni Hugo Monteclaro—ang lalaking iniidolo ng marami pero puno ng galit at hinanakit ang puso.

Natatandaan pa niya ang mga salitang binitiwan ni Hugo noon: "Hindi ikaw ang gusto ko, Melissa. Pero wala na akong magagawa." Sa gabing iyon, nag-umpisa ang bangungot ng kanyang buhay. Napilitan si Hugo na pakasalan siya, hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil sa isang pagkakamali na pilit niyang tinatanggap.

Hinawakan ni Melissa ang kanyang dibdib, pilit pinapakalma ang tumitibok na sakit. Alam niyang hindi niya sinadya ang nangyari, pero bakit parang siya ang may kasalanan sa lahat?

Habang iniisip niya ito, binalikan niya ang gabing iyon. Wala akong ginusto mula sa'yo, Hugo, naisip niya. Ikaw ang unang lumapit, ikaw ang unang humawak, pero bakit parang ako ang kailangang magdusa ngayon?

Tumingala siya sa kisame, pilit nilulunok ang luha na namumuo sa kanyang mga mata. Hindi niya kayang ipilit ang sarili sa isang taong walang nararamdaman para sa kanya, pero hindi rin niya kayang takasan ang responsibilidad na ibinagsak sa kanya.

"Hindi ko man magawang mahalin ka ngayon, Hugo," bulong niya sa sarili, "pero darating ang araw na ipapakita ko sa'yo na kaya kong tumayo sa sarili kong paa. Hindi ako mahina gaya ng iniisip mo."

Ngunit habang pinapanindigan niya ito sa sarili, alam niyang mahaba pa ang laban. At sa bawat hakbang na gagawin niya, isang bagay ang sigurado—hindi siya kailanman magpapatalo.

Kahit masama ang pakiramdam ni Melissa, pinilit pa rin niyang kumilos. Bumangon siya mula sa kama, kahit nanlalata at masakit ang ulo, at sinimulan ang mga gawaing inaasahan sa kanya. Ayaw na niyang maging dahilan ng galit ni Hugo—ayaw na niyang madagdagan pa ang tensyon sa pagitan nila. Ngunit sa kabila ng lahat ng pag-iingat, hindi pa rin niya naiwasan ang bagong sagupaan sa kanilang dalawa.

Nasa kusina siya, tahimik na naghahanda ng hapunan, nang biglang bumukas ang pinto. Bumungad si Hugo, may malamig na ekspresyon sa mukha. Tila may naiipong galit na naghahanap ng masisisi.

"Bakit parang ang bagal ng kilos mo?" tanong ni Hugo, ang tono niya'y puno ng inis. "Ganyan ba talaga ang trabaho mo dito? Hindi ka ba pwedeng umayos kahit minsan?"

Natigilan si Melissa, pinilit niyang huwag magpakita ng kahinaan. Huminga siya nang malalim bago sumagot. "Ginagawa ko naman ang lahat ng makakaya ko, Hugo. Pasensya na kung hindi ko nasusunod ang lahat ng gusto mo."

"Pasensya?" Napailing si Hugo, tumawa nang mapait. "Palaging pasensya ang sinasabi mo. Alam mo ba kung gaano nakakaubos ng pasensya ang pagkakaroon ng asawa na parang walang silbi?"

Napapikit si Melissa, pilit nilulunok ang sakit ng bawat salitang binibitawan ng asawa. Ngunit tao rin siya—at sa kabila ng pagsisikap niyang umiwas sa gulo, hindi niya maiwasang sumagot.

"Hugo, tao rin ako," sagot niya, mas mahina ang boses ngunit puno ng emosyon. "Hindi mo ba naiisip na nasasaktan din ako? Hindi mo ba nararamdaman kung gaano kabigat ang bawat salitang sinasabi mo? Pinipilit kong umayos, pero sa tuwing ginagawa ko iyon, parang hindi pa rin sapat."

Nagkatinginan sila, ngunit halata sa mukha ni Hugo ang kawalang interes sa mga paliwanag niya. "Kung hindi mo kayang mag-adjust sa buhay na 'to, wala akong pakialam. Basta gawin mo ang dapat mong gawin," malamig na sabi nito bago siya tinalikuran at iniwang nakatayo sa kusina.

Habang pinagmamasdan ang papalayong likuran ng asawa, naramdaman ni Melissa ang pagbagsak ng luha sa kanyang pisngi. Pinahid niya iyon, pilit pinatatag ang sarili. Hindi pwedeng ganito na lang palagi. Hindi ko kayang magtiis nang ganito habang buhay.

Ngunit kahit anong pilit niyang magpakumbaba at umunawa, alam niyang darating ang araw na hindi na siya magpapadala sa ganitong trato. At sa araw na iyon, si Hugo ang kailangang humarap sa kanyang paninindigan.

Pagkatapos ng kanilang pagtatalo, halos hindi na makatingin si Melissa sa mga katulong na naroroon. Alam niyang narinig nila ang bawat salita ni Hugo—ang bawat galit na binitawan nito laban sa kanya. Habang tahimik niyang nililigpit ang mga gamit sa kusina, ramdam niya ang mga pasimpleng sulyap ng mga katulong. May ilan pa nga sa kanila ang nagbubulungan.

"Grabe si Sir Hugo, parang wala na talagang respeto kay Ma'am," bulong ng isa.

"Kawawa naman si Ma'am Melissa, pero baka naman may kasalanan rin siya," sagot ng isa pa.

Narinig iyon ni Melissa, ngunit hindi siya nagpakita ng kahit anong reaksyon. Sa kabila ng nararamdaman niyang hiya at lungkot, pinilit niyang magpatuloy sa ginagawa.

Habang nagliligpit ng mga pinggan, napansin niyang nagkalat ang ilang kutsara sa sahig—mukhang nahulog nang hindi niya namalayan dahil sa pagkalito. Tumigil siya saglit, yumuko, at pinulot ang mga ito.

"Ma'am, okay lang po ba kayo?" tanong ng isang kasambahay, si Clara, na tila may bahid ng awa sa tinig.

Napangiti si Melissa kahit pilit. "Okay lang ako, Clara. Salamat sa pag-aalala."

Ngunit kahit anong pagpapakatatag ang ipakita niya, hindi maikakaila ang bigat ng kanyang nararamdaman. Sa likod ng kanyang ngiti ay ang katotohanan na halos wala na siyang mukha para harapin ang mga tao sa mansyon na iyon.

Habang papunta sa kanyang silid dala ang mga iniwang gamit, tahimik siyang nagdasal sa sarili: Kailan kaya magbabago ang lahat ng ito? Kailan kaya matatapos ang sakit at hiya na dinaranas ko?

Dahil sa nararamdamang pagkahilo at pananamlay, nagpasya si Melissa na lumabas ng mansyon para bumili ng gamot sa botika. Suot ang simpleng cardigan at sandalyas, nagmamadali siyang lumakad palabas, umaasang makakahanap ng kahit kaunting ginhawa mula sa masamang pakiramdam.

Pagdating sa kalsada, abala siya sa paghahanap ng pinakamalapit na botika nang bigla siyang mabangga sa isang matipunong lalaki. Halos matumba siya sa lakas ng impact, ngunit bago pa siya tuluyang bumagsak, may kamay na umalalay sa kanya.

"Melissa?" pamilyar na tinig ang narinig niya. Napatingala siya at nakita si Christian, ang lalaking nakausap niya sa grocery store kamakailan.

"Christian?" gulat na sagot niya habang inayos ang sarili. "Pasensya na, hindi ko napansin..."

Ngumiti si Christian, tila natutuwa na muli silang nagkita. "Mukhang nagmamadali ka. Ayos ka lang ba?" tanong nito habang inaalalayan siya sa balikat.

"Oo, medyo masama lang ang pakiramdam ko kaya lumabas ako para bumili ng gamot," sagot ni Melissa, pilit na ngumingiti kahit halata ang panghihina.

"Ganun ba? Bakit hindi mo sinabi agad? Hatid na kita sa botika," alok ni Christian.

"Naku, huwag na. Kaya ko naman," mabilis niyang tanggi, ngunit matigas ang determinasyon sa mukha ni Christian.

"Insist ako. Hindi ka dapat naglalakad mag-isa kung masama ang pakiramdam mo," aniya bago siya hinila nang marahan patungo sa kanyang sasakyan na nakaparada malapit.

Wala nang nagawa si Melissa kundi sumunod. Habang nasa biyahe, tahimik siyang nakatingin sa labas ng bintana, iniisip kung paano naging magaan ang loob niya kay Christian kahit pa ilang beses lang silang nagkita. Sa kabila ng lahat, naramdaman niya ang kaunting ginhawa sa kabutihang ipinakita nito.

Pagdating sa botika, sinamahan pa siya ni Christian hanggang makabili siya ng gamot. Bago sila maghiwalay, nag-iwan ito ng mga salitang nagpakagaan ng kanyang loob.

"Melissa, kung kailangan mo ng kausap o tulong, nandito lang ako. Huwag kang mahihiya, okay?"

Ngumiti si Melissa, ramdam ang sinseridad nito. "Salamat, Christian. Malaking bagay na ang nagawa mo para sa akin ngayon."

Habang pauwi, dala ang gamot at bagong alaala ng kabutihan ni Christian, hindi maiwasan ni Melissa ang magtanong sa sarili: Paano kaya kung si Christian ang nakilala ko noon? Magiging mas magaan kaya ang buhay ko ngayon?