The CEO'S Forsaken Wife (SPG)

Chapter 5

Habang abala si Melissa sa pag-aayos ng mga bulaklak sa sala, narinig niya ang sunod-sunod na busina ng kotse mula sa labas ng mansyon. Napakunot ang noo niya, iniisip kung sino ang dumating. Wala siyang natatandaang sinabihan si Hugo na may bisita sila.

Pagbukas ng pinto, tumambad sa kanya ang kanyang mga magulang, dala ang ilang malalaking bag at nakangiti sa kanya.

"Anak! Surprise!" masayang bati ng kanyang ina habang yumakap agad sa kanya.

"Ma? Pa? Anong ginagawa niyo dito?" tanong ni Melissa, hindi makapaniwala sa biglaang pagbisita.

"Eh kasi, ilang linggo ka nang hindi tumatawag. Nag-alala kami kung okay ka lang dito," sagot ng kanyang ama, sabay pasok sa mansyon habang dala-dala ang ilang prutas at pagkain na pinamili nila mula sa probinsya.

Hindi alam ni Melissa kung matutuwa o matataranta. Bagama't sabik siyang makita ang kanyang mga magulang, nag-aalala siya kung paano tatanggapin ni Hugo ang kanilang pagbisita, lalo na’t alam niyang malamig ang pakikitungo nito sa kanya.

"Ang laki pala ng bahay ninyo, anak!" sabi ng kanyang ina habang nililibot ang mga mata sa paligid. "At ang ganda ng mga kagamitan. Talagang buhay-mayaman ka na ngayon."

"Ah, oo, Ma," pilit na ngiti ni Melissa. "Pero sana nagsabi kayo para naihanda ko man lang ang kwarto niyo."

"Wala na 'yon, anak. Mas importante makita ka namin. Mukha kang pumapayat, ah," puna ng kanyang ama habang maingat na tinitingnan ang mukha niya.

Napayuko si Melissa, pilit na tinatago ang lungkot sa likod ng kanyang ngiti. "Hindi po, Pa. Maayos naman ako rito."

Bago pa siya makapagsalita pa, narinig niyang bumukas ang pinto mula sa itaas. Napalingon silang lahat at nakita si Hugo na pababa ng hagdan.

Nagtagpo ang mga mata ni Hugo at Melissa, at kahit wala itong sinasabi, ramdam ni Melissa ang tensyon sa paligid.

"Hugo, sila po ang mga magulang ko," pakilala niya nang maingat, pilit na binabasa ang ekspresyon ng asawa.

Tumigil si Hugo sa pagbaba at tumingin sa kanila. "Kailan pa kayo dumating?" malamig na tanong nito, ngunit halata ang kawalan ng interes.

"Kararating lang, iho," sagot ng ama ni Melissa, sabay abot ng kamay para makipagkamay.

Saglit na tumingin si Hugo sa kamay ng ama ni Melissa bago ito tinanggap, ngunit mabilis ding binitiwan. "Mukhang busy kayo. Sana nagsabi kayo nang maaga."

"Pasensya na kung biglaan," sagot ng ina ni Melissa. "Gusto lang naming makita kung kumusta na ang anak namin."

Hindi sumagot si Hugo at tumingin lang kay Melissa. "Sana alam mo ang gagawin para hindi tayo magkagulo rito," malamig na sabi nito bago tuluyang umalis palabas ng mansyon.

Naiwang tahimik si Melissa, pilit na nagpipigil ng luha. Lumapit ang kanyang ina at hinawakan siya sa balikat. "Anak, okay ka lang ba talaga rito?" tanong nito, puno ng pag-aalala.

Tumango si Melissa, pilit na ngumiti. "Oo naman, Ma. Ayos lang po ako."

Pero sa loob-loob niya, hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang magkunwari na ayos ang lahat.

Pagkalabas ni Hugo ng mansyon, umupo ang mga magulang ni Melissa sa sofa habang tahimik siyang nagtitimpla ng juice sa kusina. Ramdam niya ang bigat ng kanilang mga tanong kahit hindi pa nila ito sinasabi.

"Anak," unang nagsalita ang kanyang ina nang bumalik siya sa sala dala ang tray ng juice. "Mukhang hindi maganda ang pakikitungo sa'yo ni Hugo. Ano ba talaga ang nangyayari?"

Napakagat-labi si Melissa, pilit na itinatago ang nararamdamang kirot. "Ma, ganito lang talaga si Hugo. Tahimik lang siya at medyo mainitin ang ulo, pero... okay naman kami."

Hindi kumbinsido ang kanyang ama. "Hindi kami bulag, Melissa. Nakita ko kung paano ka niya tiningnan kanina. Para kang hindi asawa."

Napayuko si Melissa, hindi alam kung paano sasagutin ang obserbasyon ng ama. Pilit siyang ngumiti upang pakalmahin ang mga ito. "Huwag po kayong mag-alala, Pa. Baka stress lang si Hugo sa trabaho."

"Anak," muling sabi ng kanyang ina, "alam naming hindi ka ganoon kasaya rito. Bakit hindi mo ikwento sa amin ang totoo? May problema ba kayong mag-asawa?"

Halos hindi na makatingin si Melissa sa kanila. Pakiramdam niya’y nahuhubaran ang kanyang emosyon sa harap ng mga magulang. Hindi niya kayang sabihin ang totoo—na pilit lang siyang tinatanggap ni Hugo at halos walang pagmamahal sa pagitan nila.

"Wala pong problema," sagot niya sa mababang tinig, pilit na pinipigil ang panginginig ng boses. "Kailangan ko lang talagang intindihin si Hugo. Bago pa lang naman kami."

"Melissa," biglang sumeryoso ang kanyang ama, "kung hindi ka na masaya, hindi ka namin pipilitin manatili rito. Huwag mong tiisin ang hindi mo na kaya."

Hindi napigilan ni Melissa ang mapaluha. Tumalikod siya at kunwaring inayos ang tray sa mesa para hindi makita ng kanyang mga magulang ang kanyang pag-iyak. "Ma, Pa, ayos lang po talaga ako. Hindi ko kayo gustong mag-alala."

Ngunit alam niyang hindi niya sila mapapaniwala. Alam nilang may mabigat na problema sa pagitan nila ni Hugo, at alam niyang hindi sila titigil sa pagtatanong hangga’t hindi nila naririnig ang katotohanan.

Naiwan siyang naguguluhan—magsasabi ba siya ng totoo o itatago ang lahat, alang-alang sa dignidad na pilit niyang pinanghahawakan?

Kinagabihan, matapos ang hapunan, kinausap ni Melissa ng masinsinan ang kanyang mga magulang sa sala. Tahimik ang paligid, ngunit ramdam niya ang tensyon sa kanilang usapan.

"Anak," panimula ng kanyang ama, habang nakaupo ito sa tabi ng kanyang ina, "hindi namin kayang makita kang nahihirapan dito. Napag-usapan namin ng mama mo, at gusto naming umuwi ka muna sa probinsya. Ilalayo ka namin sa sitwasyon na 'to."

Nagulat si Melissa sa narinig. Napatingin siya sa kanyang ina, na halatang pabor din sa ideya ng kanyang ama. "Pa, Ma, hindi ako aalis dito," mariin niyang sagot, pilit na pinanatiling matatag ang boses.

"Melissa," sabat ng kanyang ina, "alam naming hindi maganda ang trato sa'yo rito. Paano ka mabubuhay nang maayos kung ganiyan ang sitwasyon mo? Anak, mahal ka namin. Ayaw naming magtiis ka."

Huminga nang malalim si Melissa, pilit na nilalabanan ang luhang nagbabadyang tumulo. "Ma, Pa, alam kong nag-aalala kayo, pero hindi ko kayang umalis. Hindi ko kayang iwan si Hugo, kahit gaano kahirap."

"Pero anak," mariing sabi ng kanyang ama, "hindi ka niya ginagalang. Nakikita namin kung paano ka niya tratuhin. Bakit mo pa titiisin ang lahat ng ito? Hindi mo deserve ang ganito."

Tumayo si Melissa, iniwasan ang tingin ng kanyang mga magulang. "Dahil asawa ko siya, Pa. May mga bagay na hindi niyo maiintindihan. Oo, mahirap, pero ito ang pinili ko. Ito ang buhay na ginusto ko kahit na—" napahinto siya, pilit na pinipigil ang hikbi.

"Melissa," halos magmakaawa na ang kanyang ina, "hindi ito pagmamahal. Kung mahal ka niya, hindi ka niya hahayaang magdusa."

Napailing si Melissa, mariing tumutol. "Hindi ko siya kayang iwan, Ma. Hangga't kaya ko, lalaban ako. Ayokong bumalik sa inyo na bigo. Ayokong sabihin ni Hugo na sumuko ako."

Napuno ng katahimikan ang paligid. Halatang ayaw nang palakihin pa ng kanyang mga magulang ang sitwasyon, ngunit bakas sa kanilang mga mata ang lungkot at pag-aalala.

"Kung ganyan ang desisyon mo, anak," malungkot na sabi ng kanyang ama, "hindi na kami makikialam. Pero tandaan mo, nandito lang kami. Kapag hindi mo na kaya, huwag kang matakot bumalik sa amin."

Tumango si Melissa, ngunit sa loob-loob niya, alam niyang wala siyang balak sumuko. Hindi niya alam kung ano ang hinaharap, pero isa lang ang sigurado—pipilitin niyang ipaglaban ang kanyang lugar sa buhay ni Hugo, kahit pa masaktan siya sa proseso.

Matapos ang masakit na pag-uusap, nagpaalam na ang mga magulang ni Melissa. Habang tinatanaw niya ang paglayo ng sasakyan ng mga ito, ramdam niya ang bigat ng kanilang iniwang salita. Ang alok na bumalik sa probinsya ay nananatili sa kanyang isip, ngunit alam niyang hindi niya magagawang talikuran ang kanyang sitwasyon, kahit gaano kahirap.

Pagbalik niya sa loob ng mansyon, tahimik ang paligid. Ang malamig na hangin mula sa aircon ay tila nagpapalala ng bigat na nararamdaman niya. Nang mapansin niyang wala si Hugo, agad niyang tinanong ang isa sa mga katulong.

"Nasaan si Hugo?" tanong niya sa mahinang boses, kahit halatang kinakabahan.

"Wala po, Ma'am. Umalis na naman siya," sagot ng katulong, sabay iwas ng tingin.

Napabuntong-hininga si Melissa. Hindi na niya kailangang magtanong pa kung saan ito nagpunta. Alam niyang malayo sa kanya ang iniisip ng asawa. Tila hindi na bago sa kanya ang ganitong eksena, ngunit masakit pa rin tuwing nangyayari.

Pumunta siya sa kanilang silid. Naupo siya sa gilid ng kama at hinaplos ang malamig na kumot. Tila ba lahat ng nasa paligid niya ay nagpapaalala kung gaano kalayo ang agwat nila ni Hugo, hindi lang sa pisikal na aspeto kundi pati na rin sa damdamin.

Napatingin siya sa kanyang cellphone. Hinintay niyang magparamdam si Hugo kahit isang text man lang, pero gaya ng dati, wala siyang natanggap. Niyakap niya ang sarili, pilit na nilalabanan ang lungkot.

"Bakit ganito?" mahina niyang bulong sa sarili. "Hanggang kailan ko titiisin ang ganito?"

Tumayo siya at lumabas sa balkonahe ng kanilang kwarto. Pinanood niya ang mga bituin sa langit, tila naghahanap ng kasagutan sa mga tanong na hindi niya masagot.

Sa kabila ng sakit, pilit niyang pinatatag ang sarili. Hangga't may natitirang pagmamahal sa puso niya, pipilitin niyang maghintay at umasa na balang araw ay magbabago rin si Hugo. Ngunit sa likod ng kanyang isipan, hindi niya maiwasang magtanong—hanggang kailan siya maghihintay?

Madaling araw na nang marinig ni Melissa ang tunog ng sasakyan ni Hugo na pumarada sa mansyon. Agad siyang bumangon mula sa kama, kahit na ramdam niya ang bigat ng pagod at lungkot sa kanyang katawan. Ilang saglit pa, bumukas ang pinto ng kanilang silid, at bumungad si Hugo na halatang lasing.

Hindi na ito nag-abala pang magsalita at dumiretso sa closet para magpalit ng damit. Ngunit hindi na napigilan ni Melissa ang sarili.

"Hugo, bakit kailangan mong laging magpakalasing? Wala ka na bang ibang magawa kundi ang iwasan ako?" tanong niya, pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang boses.

Napahinto si Hugo sa ginagawa at humarap sa kanya. Halatang wala na itong pasensya. "Melissa, pwede ba? Tigilan mo na ako. Wala akong oras para sa mga drama mo."

"Drama? Sa tingin mo ba ito ay drama lang? Hugo, mag-asawa tayo. Pero bakit parang ako lang ang nagpapahalaga sa relasyon natin?"

Napailing si Hugo, sabay tawa na may halong pangungutya. "Relasyon? Melissa, wala tayong relasyon. Ikaw lang ang pilit na nag-iilusyon na meron!"

Nabigla si Melissa sa narinig, ngunit pinilit niyang magpakalakas. "Kung gano'n, bakit mo pa ako pinakasalan? Bakit hindi mo na lang ako iniwan kung ganito rin lang ang trato mo sa akin?"

Lumapit si Hugo sa kanya, ang mukha nito'y puno ng galit at pagkayamot. "Pinakasalan kita dahil wala akong choice. Isang malaking pagkakamali ang lahat ng ito, Melissa. At kahit sa panaginip, hindi kita magagawang mahalin."

Tumigil ang mundo ni Melissa sa sinabi ni Hugo. Ramdam niya ang sakit na tila punyal na tumusok sa kanyang puso. Hindi na niya napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha.

"Ganito mo ba ako nakikita, Hugo? Isang pagkakamali?" tanong niya, nanginginig ang boses.

Hindi sumagot si Hugo. Tumalikod ito at tumungo sa kama, walang pakialam sa emosyon ni Melissa. "Matulog ka na. Tigilan mo na ang kakadrama mo," malamig nitong sabi bago humiga.

Si Melissa, hindi na muling nagsalita. Tumalikod siya at tahimik na pumasok sa banyo. Doon, iniwan niya ang lahat ng sakit sa kanyang mga luha, habang pilit niyang iniintindi kung paano niya matitiis ang ganitong klaseng pagmamahal na walang balikan.