THE MAFIA'S TEMPTATION (SPG)

Chapter 3: Possession

Isang linggo na mula noong dinner na iyon.

At simula noon, nagbago ang lahat.

Hindi na ako simpleng consultant. Hindi na ako outsider.

Si Lloyd ay dinala ako sa mga meetings. Pinapakinggan ang opinions ko. Tinatanong ang analysis ko.

At ang pinakamahalaga? Pinapakita niya sa akin ang tunay na operations ng De la Cruz empire.

Gaya ngayon.

Nandito kami sa warehouse sa Navotas. Madilim. Mainit. Amoy ng dagat at langis ang sumalubong sakin.

Ang mga containers ay nakaimbak sa loob. Ang laman? Hindi ko alam. Pero siguradong hindi legal.

Kasama namin ang mga lieutenants ni Lloyd. Tatlo. Lahat ay armado. Lahat ay may radyo.

"The shipment arrives tonight," sabi ni Lloyd. Nakatingin siya sa cargo manifest. "Make sure everything is accounted for. No mistakes."

"Yes, boss," sagot ng isa.

Tumingin si Lloyd sa akin. "Stay close to me. Don't wander off."

Tumango ako.

Alam kong delikado ang lugar na ito. Alam kong hindi ito safe. Pero kailangan kong nandito. Kailangan kong makita ang operations.

Para sa mission.

Tahimik ang warehouse pero ramdam ang tensyon. Ang mga ilaw sa kisame ay kumikislap nang bahagya, nagbibigay ng madilim at dilaw na glow sa paligid. Ang mga anino ay humahaba sa pagitan ng containers—parang may sariling buhay.

I studied the layout carefully.

Tatlong pangunahing exit. Isa sa likod na malapit sa pier. Isa sa main gate kung saan papasok ang truck. Isa emergency exit sa kanan, partially blocked by stacked crates.

Strategic ang pwesto ng mga tauhan ni Lloyd. Dalawa malapit sa gate. Isa sa elevated steel walkway sa kaliwa. Isang sniper position sana kung gugustuhin.

They were expecting something.

Not trouble specifically.

But they were never unprepared.

Napansin kong hindi relaxed ang mga balikat ni Lloyd. Hindi siya mukhang kinakabahan, pero may subtle tension sa jaw niya. Controlled. Always controlled.

“Time?” tanong niya.

“21:47,” sagot ng lieutenant.

“Late,” sagot ni Lloyd.

“Traffic daw, boss,” paliwanag ng isa.

“Traffic doesn’t delay my shipments,” malamig niyang sagot.

Napatingin ako sa kanya.

He wasn’t just strict.

He was territorial.

Ang warehouse na ito ay domain niya. At kahit isang minutong delay ay insulto.

Lumapit siya sa isang container at tinapik ang metal surface. “Check the perimeter again.”

Agad kumilos ang dalawang tauhan. Lumabas sandali sa side exit.

I moved slightly closer to Lloyd. “You were expecting a problem,” sabi ko nang mahina.

Hindi siya agad sumagot.

Then, “In this business, you don’t wait for problems. You assume they’re coming.”

Tumango ako.

Fair.

May mahinang tunog ng alon mula sa pier. Ang hangin ay may halong alat at diesel. Somewhere outside, may kumalabog na bakal.

Lahat ay napalingon.

Isang segundo.

Dalawa.

“Just the dock chains,” sabi ng lieutenant mula sa radyo.

Pero hindi ako kumbinsido.

May mali sa pakiramdam.

Too quiet.

Mas lalong tumahimik ang paligid. Even the usual port noise seemed distant.

Then—

Headlights.

Pumasok ang truck sa gate. Mabagal. Controlled.

Hindi ito yung casual na dating ng delivery vehicle.

This one felt deliberate.

Huminto ang truck sa gitna ng warehouse.

Hindi agad bumaba ang driver.

That was mistake number one.

Napansin ko rin iyon. So did Lloyd.

His hand subtly moved closer to his gun.

The engine stayed on.

Mistake number two.

“Engine off,” utos ng lieutenant.

Ilang segundo bago sumunod ang driver.

Bumukas ang pinto. Bumaba siya. May dalawang kasama.

Hindi sila nakatingin sa paligid. Hindi nila inassess ang area. Diretso lang ang lakad nila papunta sa lieutenant.

Too rehearsed.

Too stiff.

I watched their boots.

Heavy.

Military grade.

Hindi pang delivery crew.

My pulse slowed instead of racing.

Training kicked in.

Count bodies.

Three visible.

Unknown inside truck.

Unknown perimeter.

“Papers,” sabi ng lieutenant.

Habang inaabot ng driver ang documents, napansin kong hindi nanginginig ang kamay niya.

Kanina, oo.

Ngayon? Steady.

Prepared.

Behind him, one of his companions shifted weight slightly.

Signal.

My eyes flicked to Lloyd.

He saw it too.

Hindi kami nagsalita.

Pero pareho naming alam.

"Boss," tawag ng lieutenant kay Lloyd. "These don't match."

Lumapit si Lloyd. Kinuha ang papers. Binasa.

Ang mukha niya ay walang emotion. Pero alam ko. Galit siya.

"Who sent you?" tanong niya sa driver. Malamig ang boses.

"Si Mr. Santos po," sagot ng driver. Nanginginig. Takot.

"Mr. Santos?" Tumingin si Lloyd sa isa sa mga lieutenants niya. "Do we have a Mr. Santos in our contacts?"

"No, boss."

Bumalik ang tingin ni Lloyd sa driver. "So you're telling me na may Mr. Santos na nag-send sa inyo dito. Sa warehouse ko. Na wala sa contacts ko."

"Opo, sir. Iyon po ang sabi niya--"

"He's lying," putol ni Lloyd. Hinawakan ang baril niya. "Search the truck."

Lumapit ang mga lieutenants. Binuksan ang likod ng truck.

At doon nila nakita.

Hindi cargo ang laman.

Kundi mga tao.

Mga lalaki. Armado. Naghihintay.

"Ambush!" sigaw ng isa.

Sumalampak ang putok.

Lahat ay biglang gumalaw. Ang mga lieutenants ni Lloyd ay nagpaputok. Ang mga lalaki sa truck ay mabilis ding nagpaputok ng baril.

Agad akong hinila ni Lloyd at itinago sa likod ng container.

"Stay down!" sigaw niya.

Tumango ako. Pero hindi ako nakaupo. Hindi ako nanatiling tahimik.

Kinuha ko ang kutsilyo sa boot ko. Maliit. Pero matalim.

Dahil alam ko. Kailangan kong handa.

Kailangan kong protektahan ang sarili ko.

Patuloy ang putukan. Ang ingay ay nakakabingi. Ang amoy ng pulbura ay namumuo sa hangin.

Nakita ko ang isa sa mga lalaki ng kalaban. Papalapit sa amin. May hawak na baril. Nakatutok kay Lloyd.

Walang nag-isip. Walang nag-plano.

Tumalon ako at mabilis na sinaksak ang lalaki sa tagiliran.

Bumagsak siya. Umuungol.

Tumingin si Lloyd sa akin. Gulat. "What the f**k--"

"He was going to shoot you," sagot ko.

Hindi siya sumagot. Pero nakita ko sa mata niya. Hindi lang gulat. May iba pa.

Suspicion.

Pero walang oras para sa usapan. May lumapit pang dalawang lalaki.

Si Lloyd ay tumayo. Bumaril. Dalawang putok. Dalawang patay.

Tapos hinila niya ako. "We need to move. Now."

Tumakbo kami. Palabas ng warehouse. Papunta sa sasakyan niya.

Pero may humarang.

Isang lalaking matangkad. May hawak na baril na nakatutok sa amin.

"Nobody moves," sabi niya.

Napahinto kami.

Naitutok rin ni Lloyd ang kanyang baril.

"Who sent you?" tanong ni Lloyd. Kalmado ang boses. Parang normal lang na araw.

"Does it matter?" sagot ng lalaki. Ngumiti. "You're going to die anyway."

"We'll see about that."

Sa isang segundo, dalawang bagay ang nangyari.

Si Lloyd ay mabilis na bumaril.

At ako ay tumalon sa harap niya.

Ang bala ay tumama sa braso ko. Mahapdi. Sobrang hapdi.

Pero hindi ko iyon ininda.

Ang bala ni Lloyd? Tumama sa noo ng lalaki. Instant death.

Bumagsak ako. Hinawakan ang braso ko. Dumudugo. Sobra.

"Nathalia!" Si Lloyd ay mabilis na lumapit. Hinawakan ako. "f**k. f**k. Why did you--"

"I'm fine," putol ko. Pero hindi totoo. Masakit. Sobra.

"You're not fine. You're bleeding." Hinubad niya ang coat niya. Ginamit na tourniquet sa braso ko. "We need to get you to a hospital."

"No hospital," sagot ko. "Too many questions."

"I don't care about questions. You're hurt."

"Lloyd, listen to me." Tumingin ako sa kanya. Diretso. "No hospital. Please."

Tumingin siya sa akin. Matagal. Parang sinusubukan akong basahin.

"Fine," sabi niya sa wakas. "But you're coming with me. To my place. I have a doctor on call."

Tumango ako. Walang choice.

Dinala niya ako sa sasakyan. Pinahiga sa backseat. Nag-drive. Mabilis. Sobrang bilis.

Habang nagmamaneho siya, nag-text siya sa doctor. At tumawag sa mga lieutenants niya.

"Clean up the warehouse. Find out who sent them. Report to me tomorrow."

Ako naman ay nakahiga. Hawak ang braso ko. Sinusubukang hindi mawalan ng malay.

Pero mahirap. Sobrang hapdi. At nawawalan na ako ng dugo.

"Stay with me, Nathalia," sabi ni Lloyd. Nakatingin siya sa rearview mirror. Nakatingin sa akin. "Don't you dare pass out."

"I'm trying," sagot ko. Mahina ang boses ko.

"Try harder."

Ilang minuto lang, dumating na kami sa condo niya. Penthouse. Forty-fifth floor.

Dinala niya ako sa loob. Pinahiga sa sofa. Kumuha ng first aid kit.

Dumating ang doctor. Lalaki. Matanda. Mukhang professional.

"Bullet wound," sabi ni Lloyd. "Clean it. Stitch it. I don't care how much it hurts. Just fix it."

Tumango ang doctor. Lumapit sa akin.

"This will hurt," sabi niya.

"I know," sagot ko.

At tama siya. Sobrang sakit.

Ang paglinis ng sugat. Ang pag-extract ng bala. Ang pagtahi.

Lahat ay sobrang sakit.

Pero hindi ako umungol. Hindi ako umiyak.

Kinagat ko lang ang labi ko. Pilit pinipigilan ang sigaw.

Si Lloyd ay nakatayo sa gilid. Nakatingin. Ang mukha ay walang emotion. Pero ang mga kamay niya ay nakakuyom.

Parang nahihirapan din siya. Parang masakit din sa kanya.

Natapos ang doctor. Binigyan ako ng painkillers at antibiotics.

"She needs to rest," sabi ng doctor kay Lloyd. "For at least a week. No strenuous activities."

"I'll make sure of that," sagot ni Lloyd.

Umalis ang doctor. Naiwan kaming dalawa.

Umupo si Lloyd sa sofa. Malapit sa akin. Tumingin siya sa akin.

"Why did you do that?" tanong niya. Mahina ang boses. "Why did you jump in front of me?"

"Instinct," sagot ko.

"Bullshit." Lumapit siya. Mas malapit ngayon. "That wasn't instinct. That was training. Military training. Or something similar."

Napatigil ako. s**t.

"I don't know what you're talking about."

"Don't lie to me, Nathalia." Hinawakan niya ang mukha ko. Gentle pero firm. "I've been watching you. The way you move. The way you assess situations. The way you handled that knife. You're not just a consultant. You're something else."

Tumingin ako sa kanya. Diretso. "And what if I am? Would you kill me?"

Tumawa siya. "I should. Anyone who lies to me usually ends up dead. But you..."

"But me what?"

"But you saved my life tonight." Hinawakan niya ang kamay ko. "So I'm giving you a chance. Tell me the truth. Who are you really?"

Ito na.

Tell the truth? Or lie again?

Tumingin ako sa kanya. Nakita ko ang mga mata niya. May galit. May curiosity. Pero may iba pa.

Concern.

Pake.

At doon ko na-realize.

Hindi ko pa kayang sabihin ang totoo.

Hindi pa ngayon.

"My name is Nathalia Reyes," sabi ko. "And yes, I had training. Self-defense. Martial arts. Because I grew up in a dangerous neighborhood. And I learned early that if you want to survive, you need to know how to fight."

Hindi yun totoo. Lahat ay kasinungalingan.

Pero kailangan niya paniwalaan.

Tumingin siya sa akin. Matagal. Parang sinusubukan akong basahin.

"Okay," sabi niya sa wakas. "I believe you."

Pero alam ko. Hindi totoo iyon.

Alam ko na may duda pa rin siya.

At alam ko na darating ang araw na hindi na siya maniniwala sa akin.

Pero ngayong gabing ito?

Ligtas pa ako.

Ligtas pa ang lihim ko.

"Rest," sabi ni Lloyd. Tumayo. "I'll be in the other room. If you need anything, call me."

Tumango ako.

Umalis siya. Naiwan akong nag-iisa sa sofa.

Hinawakan ko ang braso ko. May bandage. May stitches. Masakit pa rin.

Pero hindi iyon ang mas masakit.

Ang mas masakit ay ang alam ko.

Na unti-unti na akong nahuhulog.

Sa lalaking dapat kong lokohin.

Sa lalaking dapat kong gamitin.

Sa lalaking anak ng taong pumatay sa pamilya ko.

At iyon ang pinakamaling bagay na pwedeng mangyari.

Pero hindi ko na alam kung paano ititigil.

Kasi habang nakatingin ako sa kanya kanina, habang hinahawakan niya ako, habang nag-aalala siya sa akin...

Naramdaman ko.

Na baka may pag-asa.

Na baka pwede kaming mag-work.

Na baka hindi siya katulad ng ama niya.

Pero alam kong imposible iyon.

Kasi sa dulo ng lahat...

Kailangan ko pa ring patayin ang ama niya.

At pag ginawa ko iyon?

Mawawala si Lloyd.

Habang buhay...