Chapter 6
1607 Words
Tahimik ko silang sinusundan. Sa dami ng pintuan na nadadaanan namin ay akala ko 'yon na ang magiging kwarto ko.
"Ano pala 'yong mga pangalan niyo?" pagbabasag ko ng katahimikan sa'ming tatlo.
Medyo nakakaramdam na rin ako ng pagkabagot dahil hindi parin kami tumitigil sa isang silid.
Napatulos sila sa kalalakad at mabilis na humarap sa'kin at yumuko.
"My apologies Madame. I am Shelley." mabilis na sagot sa naka-short hair na babae.
"And I am Jessa, Madame." ani naman ng naka-pusod 'yong buhok.
"Matagal na kayo dito?" pagtatanong ko ulit.
Bawal talaga akong binabagot dahil dumadaldal ako. Isali pa na medyo tipsy ako.
"Ilang taon na kayo?" halata kasi na mas bata sila sa'kin ng ilang taon.
"Bago lang po kami, Madame. And I am 19, while she was 21." Si Shelley 'yong sumagot.
Ang babata pa nga nila. Mas matanda ako ng ilang taon lalo na't 'yong real age ko ay 26, while the real Rendyl was 28.
Bumalik agad ang katahimikan naming tatlo.
I let an internal sigh when they stop in front of a hard wood door that's has a perfect engraved. Hindi na ako magugulat pa kung ang price nito ay makaka-payaman sa'kin kapag ibinenta ko ito dahil sumisigaw 'yong pintuan na mamahalin pa sa buhay ko
"This will be your room, Madame." Pinagbuksan ako ni Shelley ng pintuan na magiging silid ko. Bahagya siyang tumango sa'kin na tila inu-udyok na pumasok.
"Thank you." Mahinahon kong sagot. At pilit na h'wag ipahalata na nai-excite at namamangha ako sa kalakihan ng silid. Mas malaki pa 'to sa condo na ini-stay ko dati. Kahit isali pa 'yong buong banyo, bedroom at kusina mas malaki pa talaga ito. I can afford naman sa extravagan na room but mas pinili ko yong hindi lalagpas sa nasa plano ko na budget.
When I saw the inside of room, it has a manly colour, the room were painted of Black, white and gray. I can also smell the faint smell of cool and mint. Mayro'ng ring mamahalin na mga gamit. A vanity that has a perfect engraved. Hindi na rin ako nagugulat sa kulay na nakikita ko dahil nabanggit sa libro 'yong tungkol sa paboriting kulay ni Maetel noong naitanong ng totoong Rendyl.
But why I am here? I have a hunch that there's something strange.
"Kapag may kailangan po kayo, just call us through the telephone in the bedside table." ani nila at tumango ito ng isang beses at pagkatapos ay tuloyan ng lumabas ng kwarto.
Nang masigurado kong wala na talagang makakakita sa'kin. Mabilis akong tumalon sa kama.
Ang lambot at ang komportable sa pakiramdam. I felt that everything were surreal. Hindi ko inaasahan na makakarating ako sa ganitong sitwasyon. Mas naramdaman ko lang na totoo ang lahat, after I feel this comfortable bed. This soothing feeling that makes me sleepy.
I just hope that everything will be alright before and after of one year contract. I just want to have a peaceful life. And I know my parents wanted me to have a peaceful life on afterlife. I can't tell if this is an afterlife, but I will cherish this second life.
Malakas akong napabuntong hininga at tinignan ang gawi sa may malaking wall glass. Nakuha iyong atensyon ko sa malawak na dagat. Mayro'ng malapit na beach pala sa likod ng bahagi ng mansion. Bumangon ako sa kakahiga ng kama at mas lumapit pa sa window glass.
Nakikita ko ang asul na asul na tubig, ngunit nababahiran na sa kulay ng sunset. Nakikita ko rin ang mga ibon na nagsiliparan para maka-uwi na sa tinitirahan nila. Malaki ang araw at habang papalubog ito ay mas nagbibigay ng nakakamangha na ganda. I can feel the peaceful on it by watching. Mas na-appreciate ko pa lalo 'yong tanawin dahil sa tahimik ng buong kwarto. Sa pagkakaalam ko na soundproof 'yong mga kwarto dito sa mansyon. Hindi kasi siya masyadong mahilig sa ingay. Dahil sa labas ng mansyon niya ay sobrang ingay at dugoan pa. Alam ko rin na itong malalaking window glass ay tinted. Maayos kong makikita ang tanawin na nasa labas pero hindi ka makikita sa labas.
Umupo ako sa isang upuan na naka-harap sa may view habang hindi binabasag ang tingin. Tila kapag inalis ko ang paningin ko ay baka maglaho ito bigla. Habang minamasdan ko 'yong tanawin.
I can watch this all day. Bahagya ko pang naipikit ang mga mata ko sa sobrang relax na nararamdaman. I bet na mas maganda ito kapag naririnig ko ang mga alon sa tabing dagat.
Habang nilalasap ko ang katahimikan ng kwarto ay narinig ko ang mahinang pagbukas ng pintuan na nasa likuran ko.
Mabilis kong naidilat ang mga mata ko at tumayo para tignan 'yong pumasok. Dahil hindi man lang ito kumatok. Hindi rin nagsalita kaya hula ko hindi isang maid 'yong pumasok.
Napahawak ako ng mabilis sa header ng upo-an ng makita ko kung sino 'yong taong kapapasok lang. Bakas sa pagmukha ko ang gulat at kung hindi agad ako nakahawak sa upu-an ay baka kanina pa ako nabuwal sa kinatatayoan ko.
Tahimik lang akong nakatingin sa mga ginagawa niya. Hindi rin niya naman ako kina-kausap at tila isang hangin lang ako dito sa gilid.
Nakita kong lumapit siya sa isang pintuan at pumasok na tila pamilyar at hindi ito ang una na ginawa niyang pasokin. At ilang sandali ang lumipas ay lumabas siya at nakapagpalit na ng damit.
"Why are you here?" Lakas loob kong tanong ng matauhan sa pagkabigla.
"This is my room." walang gana nitong sagot.
"Huh? But this is my room." ramdam ko ang tahip ng puso ko.
"It's my room as well and we were married." walang emosyon nitong sagot.
Bahagya akong napa-irap sa hangin.
"Sa daming kwarto sa mansyon na ito, ba't kailangan pa natin mag-share? And we're just on a contract marriage." pagtataray ko.
"Why are you scared? Are you scared that I might eat you? Well, the last time I checked I'm not a carnivores." He said with a smirk plaster on his lips. Biglang nagpanting ang tainga ko kaya hindi ko na napigilan pang magsalita at halos sumabog.
"Excuse me? I am allergic also to a cold and arrogant person like you. And over my dead body to let you to eat me." bahagya ko siyang inirapan. Pero agad rin makaramdam ng pamumula dahil sa huli na sinabi.
Tumikhim ako at nakitingin ito sa'kin na tila aliw na aliw sa'kin.
Inirapan ko lamang siya at umupo ulit sa upo-an. Ngayon ko lang naalala na 'yong silid niya lang ang may ganitong motifs, the rest of rooms has a different ambiance. Kaya mas lalo pa akong napikon at nahiya.
"How about I make you a dead body right now?" malamig niyang ani. I got a goosebumps from what he said.
Mas pikon pa pala sa'kin 'to. Tapos ang hilig mang-asar.
Umirap ulit ako sa hangin dahil hindi niya rin naman makikita at pinagpatuloy muli tignan yong nasa harapan pero tuloyan na palang lumubog yong araw at dumidilim na ang kapaligiran. At hindi ko maiwasan na makaramdam ng lungkot.
Nakasimangot akong tumayo sa kaka-upo at pupunta na sana sa kama kaso may isang dimuho akong nakita na naka-upo sa kama. Nakita ko ang malapad na likod niya dahil nakatalikod siya sa gawi ko at tila may ginagawa sa cellphone niya.
Gusto kong ilapat ang buong katawan ko sa kama hindi sakaniya ah. Sobrang pagod talaga ang nararamdaman ko kaya kahit ayaw kong magkatabi kami, wala akong magawa kundi humiga at alisin siya sa isip ko.
Nakatingin lamang ako sa kisame habang pinakiramdaman ko lang siya baka biglang topakin at bigla akong barilin.
Kahit gusto kong matulog ay hindi ko magawa dahil ayaw naman makisama ng antok.
Napabaling lang ang atensyon ko ng mayro'ng kumatok sa may pintuan at pagkatapos ay marahan na binuksan ito.
"Oh my gosh!" bahagyang napasigaw pa si Shelley sa gulat dahil nakita yong grim reaper na boss niya. Mabilis itong yumuko at tila natatakot na isang tuta. Nakikita ko pa ito na nanginginig sa takot.
"The dinner is ready po." maingat na sabi nito.
Nakita kong hindi ginawaran ng pansin ni Maetel ito at walang imik na lumabas ng kwarto. Mas lalo pang namutla si Shelley dahil late na niya na pinagbuksan ng maayos si Maetel.
Bumangon na ako at bahagyang inayos yong nagusot na kama.
Nakikita kong nakayuko parin si Shelley.Naa-awa tuloy ako kay Shelley. Ang bata pa tapos nanginginig na ito sa sobrang takot dahil sa isang lalaking pinag-lihi ng sama ng loob. Kaya bago pa ito mas lalong matakot at umiyak dahil nakikita kong pinangingiliran na ng mga luha ay kinuha ko na ang atensyon niya.
"Lead the way, please." pagkukuha ng atensyon ko kay Shelley na nakatulala at nanginginig.
"Ah? Yes, Madame." taranta niyang sagot.
Nang makalapit ako sakaniya ay tinapik ko ng bahagya yong balikat niya.
"Don't worry, Shelley. Everything will be okay. Don't be scared." Panga-alo ko nito dahil nakita ko ang nagsipag-bagsakan na mga luha niya.
Hindi ko inaasahan na grabe talaga yong nasaksihan o napagdaanan ng mga maid dito para sobrang matakot hanggang mapaiyak dahil sa takot para sa buhay nila.
Wala akong magawa kundi i-comfort sila dahil pati rin naman ako ay tauhan lang ni Maetel at takot rin sakaniya dahil hawak niya ang buhay ko.
"Thank you, Madame." matamis na nakangiti sa'kin si Shelley. Nakita ko pang mamumula yong buong mukha niya sa kakaiyak.
Mestisa si Shelley niyo. Hindi na rin nakakagulat pa dahil halata sa beauty ni Shelley na may ibang lahi ito.
Nang kumalma na ito ay pinag-buksan niya ako ng pintuan ng maayos and then she lead the way papunta ng dining area.
- Writer
