Secretly Protect the Boss

Chapter 5

“Unfinished Ties”



Hindi ko maalis sa isip ko ang nangyari sa board meeting. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis sa naging resulta. Oo, napalitan si Celine bilang main model ng proyekto namin, ngunit bakit pakiramdam ko mas lumalala lang ang komplikasyon sa pagitan namin ni Aldriq?

Tatlong taon.

Tatlong taon ang lumipas simula nang huli kaming nagkita. Tatlong taon din ang ginugol ko para buuin muli ang sarili ko, ang pangalan ko, at ang kumpiyansa ko na nawasak noong panahong akala ko wala nang pag-asa ang lahat.

At ngayon, muli na naman kaming pinagtagpo.

Hindi ko alam kung matatawag ba itong pagkakataon o isang pagsubok.

Two Days Later

Maaga akong nagising kahit halos alas tres na ako nakatulog kagabi dahil sa pag-aayos ng itinerary namin papuntang Ilocos. Hindi ko alam kung excited ba talaga ako sa bakasyon o gusto ko lang takasan ang gulong unti-unting nabubuo sa pagitan namin ni Aldriq.

Kahit papaano, deserve din ng team ko ang break.

Masyado silang napagod sa project na halos paulit-ulit naming ginawa dahil sa kaartehan ng dating model. Kahit ako, ramdam ko ang pagod. Hindi lang sa katawan, kundi pati sa isip.

Humigop ako ng mainit na kape habang nakatingin sa laptop ko. Naroon ang final itinerary namin:

Day 1 – Travel to Vigan

Day 2 – Sightseeing and concept brainstorming

Day 3 – Beach relaxation and team building

Simple lang ang plano pero sapat na iyon para makapag-reset kami.

Biglang nag-vibrate ang phone ko.

Unknown number.

Hindi ko sana sasagutin pero biglang may kakaibang kutob akong naramdaman.

"Hello?"

"This is Anthony Lee speaking."

Napapikit ako sandali.

Si Anthony.

Personal assistant ni Aldriq.

"Good morning, Ms. Aragon. I believe you are preparing for a short vacation?"

Diretso agad sa punto.

Mukhang updated pa rin sila sa galaw ko.

"I don't see any reason why you need to know that."

May bahagyang katahimikan sa kabilang linya bago siya nagsalita muli.

"Sir Aldriq would like to request a meeting with you before your trip."

Napatawa ako ng mahina.

Request?

Simula kailan natutong mag-request ang taong iyon?

"And why would I agree?"

"Because this concerns your new project."

Tumigil ang daliri ko sa pagta-type.

Project?

"What about it?"

"He wants to personally discuss the concept direction."

Napatingin ako sa oras.

7:15 AM.

Napakaaga naman para sa drama.

"Fine. Where?"

"His office. 9 AM."

Pagkababa ko ng tawag, hindi ko maiwasan mapabuntong-hininga.

Mukhang hindi talaga ako makakatakas sa kanya.

Sofia Hotel – CEO Office

Hindi ko alam kung sinasadya ba niyang palagi akong paghintayin o natural lang talagang busy ang CEO ng pinakamalaking hotel chain sa Asia.

Nakaupo ako sa sofa habang pinagmamasdan ang malawak na glass wall ng opisina niya.

Three years.

Wala pa ring nagbago sa taste niya.

Minimalist.

Malinis.

Intimidating.

Halatang lahat ng bagay dito ay carefully selected.

"You're early."

Napalingon ako sa pintuan.

Naroon siya.

Still the same.

Matangkad.

Composed.

Powerful aura.

Pero mas matured.

Mas seryoso.

Mas... malamig.

"You're late."

Bahagya siyang ngumiti.

Same smile.

Nakakainis pa rin.

"I had an early call with investors."

Hindi ako sumagot.

Diretso siyang naglakad papunta sa kanyang desk at umupo.

"So, how's your team?"

Professional tone.

Good.

Mas madali kung ganito lang.

"They're preparing for reshoot."

Tumango siya.

"I reviewed your proposal."

"That's fast."

"I always prioritize important matters."

Tumaas ang kilay ko.

Important?

Hindi ko alam kung trabaho ang tinutukoy niya o ako.

"I want a stronger concept."

"Define stronger."

"Something unforgettable."

Tumayo siya at naglakad palapit sa glass wall.

"You are talented, Madison."

Napahinto ako.

Hindi niya ako tinatawag na Ms. Aragon.

Hindi rin Madam.

Hindi photographer.

Madison.

"Don't waste it on ordinary ideas."

"Then tell me what you want."

Humarap siya sa akin.

His eyes softened for a moment.

"Emotion."

Tumahimik ako.

"I want people to feel something when they see the campaign."

Lumapit siya sa mesa kung saan nakalatag ang sample prints.

"This is beautiful."

Tinuro niya ang isang larawan.

"But it lacks story."

Napakagat ako ng labi.

He was right.

Maganda ang technical side ng shots.

Pero kulang sa depth.

"You used to capture emotions effortlessly."

Used to.

Past tense.

"You haven't seen my recent works."

"I have."

Napaangat ang tingin ko.

"You've been watching?"

"I monitor competitors."

Competitors?

Talaga ba?

Or excuse lang iyon?

"You improved."

Naramdaman kong bumilis ang t***k ng puso ko.

Compliment mula sa kanya?

Rare event.

"But you became more guarded."

Tumahimik ako.

Of course I did.

Kasalanan niya kung bakit natuto akong maging maingat.

"So what exactly do you want from me?"

Isang matagal na katahimikan ang namagitan sa amin.

"A campaign that people won't forget."

Lumapit siya ng bahagya.

"And a photographer who won't run away again."

Tumayo ako.

"I didn't run away."

"You disappeared."

"I survived."

Napahigpit ang hawak ko sa folder.

"There's a difference."

Hindi siya sumagot.

But he didn't deny it either.

Later that Day

Hindi ko alam kung paano ko natapos ang meeting na iyon.

Masyadong maraming bagay ang bumalik sa alaala ko.

Mga bagay na matagal ko nang pilit kinakalimutan.

Habang nasa elevator ako pababa, hindi ko maiwasan isipin ang sinabi niya.

"You disappeared."

Hindi niya alam ang pinagdaanan ko.

Hindi niya alam kung gaano kahirap bumangon matapos ang lahat.

Hindi niya alam kung gaano kasakit makita siyang may ibang kasama.

Celine.

Napailing ako.

Hindi ko dapat iniisip iyon.

Wala akong karapatan.

Hindi na.

Studio Office

Pagdating ko sa studio, sinalubong agad ako ng team ko.

"Ma'am ready na yung itinerary."

"Na-book na rin yung van."

"Na-confirm na rin yung hotel reservation."

Ngumiti ako.

"Good job."

Nagpalakpakan sila.

Mukhang mas excited pa sila kaysa sa akin.

"Ma'am sure na ba tayo sa Ilocos?"

Tanong ni Rosalie.

"Yes."

Kailangan ko ito.

We all do.

Departure Day

Habang nasa byahe kami papuntang Ilocos, tahimik lang akong nakatingin sa bintana.

Tanaw ko ang unti-unting pagbabago ng tanawin mula sa siyudad patungong probinsya.

Nakakagaan sa pakiramdam.

Mas tahimik.

Mas payapa.

"Ma'am okay ka lang?"

Tanong ni Andy.

"I'm fine."

Ngumiti siya.

"You don't look fine."

Napatawa ako ng mahina.

"Just tired."

Tumango siya.

"Good thing we are taking a break."

Yes.

Break.

Kailangan ko iyon.

Hindi lang sa trabaho.

Kundi sa kanya.

Kay Aldriq.

Vigan – Night Walk

Tahimik ang gabi sa Vigan.

Malamig ang hangin.

Naglalakad kami sa Calle Crisologo habang pinagmamasdan ang ilaw ng mga lumang bahay.

May kakaibang nostalgia ang lugar.

Pakiramdam ko bumalik ako sa mas simpleng panahon.

"Ma'am picture!"

Sigaw ni Jane.

Napangiti ako.

Automatic na gumana ang instincts ko bilang photographer.

Click.

Click.

Click.

Mas natural ang kuha ko kapag hindi ko iniisip ang pressure.

Mas lumalabas ang emotion kapag hindi pilit.

Emotion.

Biglang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Aldriq.

"Capture emotion."

Napahinto ako sa gitna ng kalsada.

Emotion.

What if...

Biglang nabuo ang concept sa isip ko.

Real.

Raw.

Authentic.

Hindi posed.

Hindi scripted.

Real moments.

Napangiti ako.

I found it.

Midnight Idea

Agad kong kinuha ang notebook ko at nagsulat.

Concept title:

"Unfiltered."

Real emotions.

Real stories.

Real beauty.

Hindi kailangan perpekto.

Kailangan totoo.

Kailangan maramdaman.

Napangiti ako.

Matagal na mula noong huli akong naging excited sa concept.

Hindi ko namalayang 2 AM na pala.

Pero worth it.

Meanwhile – Manila

Nakatayo si Aldriq sa balcony ng kanyang penthouse.

May hawak na wine glass.

Tahimik.

Malalim ang iniisip.

"Sir, you should rest."

Anthony.

"I'm fine."

"You're thinking about her."

Hindi sumagot si Aldriq.

"You pushed her too much before."

Tahimik pa rin.

"Are you planning to do the same mistake again?"

Humigop siya ng wine.

"No."

"Good."

Lumapit si Anthony sa mesa at inilapag ang tablet.

"This is her recent portfolio."

Tinitigan ni Aldriq ang screen.

Images.

Powerful.

Emotional.

Beautiful.

She's still the best.

"Prepare the contract."

Anthony raised an eyebrow.

"For the new campaign."

"Understood."

Back in Vigan

Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko may malaking pagbabago na paparating.

Pero sa pagkakataong ito...

Hindi na ako tatakbo.

Handa na akong harapin ang nakaraan.

Handa na akong harapin siya.

Pero hindi bilang taong dati niyang kinontrol.

Kundi bilang taong kaya nang tumayo sa sariling paa.

Madison Aragon.

Photographer.

Creative Director.

Woman who survived.

At kung sakaling muling magkrus ang landas namin...

Hindi na ako ang dating Madison na madaling masaktan.

Because this time...

Ako na ang may kontrol sa sarili kong kwento.