"Pagdusa"
1495 Words
CHAPTER 6
Third Person POV
Mula sa pangyayaring iyon sa mansion, hindi pa rin sumusuko si Miguel. Matapos ang huling engkwentro niya kay Isabel, naisip niyang kailangan niyang bumalik sa lugar na iyon—kailangan niyang tapusin ang hindi natapos na usapan. Isang bahagi ng kanyang sarili ang nagsasabing dapat na siyang tumigil, pero mas malakas ang tawag ng mga tanong na walang kasagutan. Bakit patuloy siyang tinatawag ni Isabel? Ano ba talaga ang gusto nitong mangyari?
Madilim na nang makarating siya sa mansion. Ang kalangitan ay binabalot ng maiitim na ulap, at ang mga sanga ng mga puno ay tila mga kamay na naglalaban sa hangin. Pero hindi natakot si Miguel. Sanay na siya sa malamig at madilim na kalagayan ng lugar na iyon. Sa loob ng mansion, ang katahimikan ay parang nagpapalakas ng bawat hakbang ng kanyang mga sapatos sa sahig. Tanging ang kaunting liwanag ng buwan ang nagbibigay ng ilaw sa paligid, ngunit kahit papaano, alam niyang nandiyan si Isabel—naghihintay.
"Hindi kita iiwan, Isabel," bulong ni Miguel habang tumatapak sa pamilyar na hagdan. Alam niyang naririnig siya ni Isabel, kahit saan pa siya nagtatago.
Sa kalagitnaan ng hagdan, bigla siyang huminto. Naramdaman niya ang kakaibang presensya. Tumaas ang balahibo sa kanyang mga braso, pero hindi siya umalis. Mula sa likod ng isang pinto sa itaas ng hagdan, narinig niya ang marahang pag-iyak. Hindi ito ordinaryong iyak; may halong galit at poot, parang pinipilit na itago pero hindi kayang pigilin.
"Isabel..." tawag ni Miguel, marahan at puno ng awa. Alam niyang siya iyon. Alam niyang kahit gaano pa ka-rebelde at ka-galit si Isabel, sa kaloob-looban nito ay may lungkot na hindi niya matakasan. Kailangan nilang mag-usap. Kailangan niyang malaman kung ano ang dapat gawin para matapos na ang paghihirap ng kaluluwa ni Isabel.
Nang lapitan niya ang pinto, dahan-dahan niya itong binuksan. Bumungad sa kanya ang isang malabong anyo ng isang babae sa gilid ng bintana. Si Isabel. Ang kanyang duguang mukha, ang mga damit niyang sira-sira, at ang mga mata niyang pulang-pula sa iyak—lahat ng iyon ay parang eksena mula sa isang bangungot. Pero hindi natakot si Miguel. Nakita na niya ang ganitong anyo ni Isabel noon pa. Hindi na bago sa kanya ang mga sugat, ang dugo, ang galit na bumabalot sa kanyang kaluluwa.
"Miguel..." ang malamig at pabulong na boses ni Isabel ang unang nagsalita. Nakayuko siya, ang buhok niyang basang-basa ay nakatabing sa kanyang mukha, pero kitang-kita ni Miguel ang bawat patak ng dugo mula sa kanyang mga mata, na tila patuloy na dumadaloy nang walang hinto.
"Isabel," sagot ni Miguel, lumalapit sa kanya. "Bakit mo ako pinabalik? Ano pa ang gusto mong mangyari?"
Mabilis na tumingala si Isabel, ang mga mata niyang namumula ay biglang naglaho ang luha, pinalitan ng galit na tila apoy. "Bakit ako pinagtaksilan, Miguel? Bakit ako iniwan ng mga taong minahal ko?" sigaw niya, ang boses niya’y umalingawngaw sa buong silid. Sa bawat salita, nararamdaman ni Miguel ang bigat ng poot at sakit na dala ni Isabel.
"Hindi kita iniwan, Isabel. Hindi ko ginusto ang nangyari sa’yo," pilit na paliwanag ni Miguel, pilit na inaabot si Isabel sa kabila ng distansya nila. Pero bago siya makalapit, biglang bumagsak ang pinto sa likuran niya. Ang mga kurtina ay nagsimulang magalaw nang wala namang hangin, at ang malamig na hangin ay tila dumadampi sa kanyang balat na may kasamang mga kurot ng lamig mula sa kabilang mundo.
"Sinungaling!" sigaw ni Isabel, ang kanyang anyo'y unti-unting nagiging mas madilim, mas malabo. "Lahat kayo, iniwan ako. Pinatay ako. Sinaktan ako!"
Sa gitna ng dilim ng mansyon, nagngangalit si Isabel, ang kanyang anyo ay nagiging mas nakakatakot sa bawat saglit. Ang mga kagamitan sa silid ay nagliparan, at ang mga basag na salamin ay bumagsak sa sahig, ang tunog nito ay parang mga sigaw ng pagdurusa. Ang kanyang mga mata ay puno ng galit at lungkot, habang umiiyak siya, tila naglalaban ang kanyang damdamin.
“Bakit ka nandito?!” sigaw ni Isabel, ang kanyang boses ay tila umaabot sa bawat sulok ng mansyon. “Bakit hindi ka umalis?! Wala kang karapatan na pumasok dito!”
Miguel, kahit na nanginginig sa takot, ay hindi umatras. Alam niyang kailangan niyang makipag-usap kay Isabel, kahit sa gitna ng kanyang galit. “Isabel, makinig ka sa akin!” sigaw niya, subalit tila hindi siya naririnig.
“Bakit mo ako sinisisi?!” tanong ni Isabel, ang kanyang boses ay lumalakas, at ang mga kasangkapan ay nagiging mas mabigat ang paglipad. “Ang sakit na dinanas ko! Ang pagkanap niyan! Saan na ang kapayapaan?!”
“Mali ang nangyari sa iyo,” sagot ni Miguel, hinahangad ang kanyang boses na maabot ang puso ni Isabel. “Alam kong nahihirapan ka, pero nandito ako upang makinig at makatulong.”
“Makinig?” sambit ni Isabel, ang kanyang anyo ay nagiging mas nakakatakot. “Hindi mo alam ang aking dinanas! Sinaktan ako ng taong minahal ko. I betrayed me! Pinagtaksilan ako!”
Sa mga salitang iyon, parang tinamaan si Miguel. Alam niyang may dapat ipaglaban para kay Isabel, kaya't nagpatuloy siya, “Alam ko, Isabel. Pero nandito ako para tulungan kang malaman ang katotohanan. Hindi ka nag-iisa.”
Muli, biglang nagbago ang atmospera. Ang hangin ay humaplos kay Miguel, at tila nag-iba ang galit na nararamdaman ni Isabel. Habang patuloy ang kanyang mga mata na nagngangalit, may kaunting liwanag na bumalot sa kanyang anyo. “Ano ang alam mo?!” sigaw niya, ang kanyang tinig ay nagiging mas malambing, ngunit puno pa rin ng sakit.
“Minsan, ang mga alaala ay mahirap bitawan,” sagot ni Miguel, hindi umaatras sa kanyang mga salitang naglalaman ng pag-unawa. “Nasa estado ka ng pagkalito. Ngunit nandito ako para malaman mo ang katotohanan.”
Nakita ni Isabel ang determinasyon sa mga mata ni Miguel. Parang unti-unting naaalis ang dilim sa kanyang puso. Ang mga gamit ay huminto sa paglipad, ang hangin ay nagbago, at unti-unting bumalik ang kanyang anyo sa tunay na anyo—ang isang magandang babae na puno ng kabataan at pag-asa.
“Bakit?” tanong ni Isabel, ang kanyang boses ay nagbago, mas tahimik, mas puno ng pag-aalinlangan. “Bakit mo ako pinapansin? Wala na akong halaga.”
“Mali ka,” sagot ni Miguel, pinapakita ang tunay na pagkakaintindi sa kanyang tinig. “May halaga ka, Isabel. Ikaw ay isang tao na may kwento, at ang kwento mo ay hindi pa natatapos. Hindi ito dapat matapos sa ganitong paraan.”
Napansin ni Isabel na hindi na siya natatakot. Ang galit at takot ay tila unti-unting nawala, at ang mga aninong nakapaligid sa kanya ay nagiging mas maliwanag. “Paano mo ako nakikita?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay nagsimulang kumikislap sa pag-asa.
“Sa mga mata ko, nakikita ko ang isang tao na pinaglalaruan ng takot at sakit, ngunit sa likod nito, isang malakas na kaluluwa na nagtataglay ng pag-asa,” sagot ni Miguel, ang kanyang mga mata ay puno ng sinseridad.
Nagsimulang magbago ang pakiramdam ni Isabel. Ang galit na kanyang dala-dala ay unti-unting nagiging lungkot. “Hindi ko na alam kung sino ako,” sabi niya, ang kanyang boses ay nagiging mahina.
“You’re Isabel Torres, a strong woman who deserves to be free,” sagot ni Miguel, ang kanyang tono ay puno ng suporta. “Walang sinuman ang may karapatang gumawa sa iyo ng masama. Hindi ka nag-iisa sa laban na ito.”
Napansin ni Isabel ang katotohanan sa mga salitang iyon. Unti-unting napagtanto niya na ang takot at sakit ay bahagi ng kanyang kwento, ngunit hindi ito ang katapusan. “Bakit ka ibang tao?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay nagkakaroon ng liwanag. “Bakit ako mo ito sinasabi?”
“Dahil makikita mo ang liwanag na nagmumula sa iyong sarili. Nandito ako upang ipaalala sa iyo na may pag-asa, at hindi ka nag-iisa,” sagot ni Miguel, ang kanyang damdamin ay lumalabas sa kanyang mga salita.
Sa mga salitang iyon, unti-unting bumalik ang kalmado sa paligid. Ang mga kasangkapan ay nagbalik sa kanilang mga lugar, ang mga salamin ay bumalik sa kanilang buong anyo. At sa harap ni Miguel, si Isabel ay bumalik sa kanyang tunay na anyo—isang magandang babae na naglalaman ng isang kwento ng pag-asa at pagkatao.
“Miguel,” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng pasasalamat. “Salamat sa pagtingin sa akin sa ganitong paraan.”
Ngunit sa kabila ng pagbabalik ni Isabel, alam ni Miguel na hindi pa sila tapos. Ang kanilang pag-uusap ay dapat ipagpatuloy, at ang katotohanan ay dapat pa ring lumutang. Sa isang mundo na puno ng takot at pagdududa, nagkaroon sila ng isang liwanag na nag-uumapaw mula sa kanilang mga puso.
“Hindi pa tapos ang laban natin,” sabi ni Miguel, tumingin siya kay Isabel na ngayo’y puno ng pag-asa. “Bumalik tayo sa nakaraan at alamin ang lahat.”
Sabay silang lumabas sa dilim ng mansyon, hawak ang pag-asa sa kanilang mga kamay, handa sa anumang pagsubok na darating.
- Writer
