HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-8

THIRD POV

Sa isang malawak na hacienda sa probinsiya, abala ang mga tauhan sa kani-kanilang gawain. Ang ilan ay nagbubungkal ng lupa, ang iba naman ay nagpapakain ng mga alagang hayop. Sa gitna ng mainit na araw, makikita si Fabio, ang tila misteryosong may-ari ng hacienda, na nangangabayo sa isang putikan. Ang kanyang kabayo ay tila nahihirapan sa bawat hakbang dahil sa lambot ng lupa dulot ng nakaraang ulan.

"Hmp, mahirap talagang dumaan dito kapag ganito ang lagay ng daan," ani Fabio sa sarili habang hinahaplos ang leeg ng kabayo upang kalmahin ito.

Pagkatapos ng ilang minutong pakikibaka sa putik, huminto si Fabio sa lilim ng isang puno kung saan naroon si Mang Berting, ang kanyang pinakamatagal nang katiwala.

"Fabio, mukhang napagod ka sa kakangabayo ah," biro ni Mang Berting habang abala sa pag-aayos ng mga gamit. "Dapat yata maghanap ka na ng iba pang libangan. Baka naman kabayo na lang ang kasama mo sa buhay."

Napangiti si Fabio sa biro ni Mang Berting. "Bakit, masama bang mag-enjoy sa simpleng buhay? Mas gusto ko pa nga ito kaysa makipagsabayan sa magulong mundo sa labas," sagot niya, pilit na iniiwas ang usapan sa mas personal na bagay.

Pero hindi nagpapigil si Mang Berting. "O, edi kung ayaw mo ng magulo, mag-asawa ka na lang! Para may kasama kang tao, hindi puro kabayo!" biro nito habang tumatawa.

Umiling si Fabio, pero may bahagyang ngiti sa kanyang mukha. "Mang Berting, ayoko pa ng ganyan. Masaya na ako sa buhay ko ngayon. Wala pang panahon para sa mga ganyang bagay."

"Aba, kung hindi mo pa rin iniisip ang pag-aasawa, baka tumanda ka nang mag-isa, iho. Sayang naman, gwapo ka pa naman," pangungulit pa rin ni Mang Berting.

Natawa na lang si Fabio habang inihagod ang kanyang kamay sa kabayo. "Hayaan mo na, Mang Berting. Kung dumating ang tamang panahon, darating din iyon. Sa ngayon, mas gusto ko pang mag-alaga ng hacienda kaysa alagaan ang ibang bagay."

Habang nag-uusap ang dalawa, may halong misteryo ang ngiti ni Fabio. Hindi alam ng karamihan, kabilang na si Mang Berting, ang tunay niyang pagkatao. Sa kabila ng simpleng pamumuhay sa probinsiya, taglay ni Fabio ang isang lihim na hindi pa niya kayang ibahagi kaninuman.

Pagkatapos ng mahabang araw sa hacienda, umakyat si Fabio sa kanyang silid upang makapagpahinga at maligo. Ang kanyang kwarto ay simple ngunit elegante—ang mga kahoy na dingding ay may dekorasyong tradisyonal, at may malalaking bintanang tanaw ang malawak na taniman.

Habang nag-aayos ng damit na isusuot, bigla na lang tumunog ang kanyang cellphone. Napakunot ang noo ni Fabio nang makita ang pangalan ng kanyang ama sa screen.

"Hello, Dad," sagot niya, medyo may kaba sa boses. Hindi madalas tumawag ang kanyang ama, kaya alam niyang may mahalagang dahilan ito.

"Fabio," bumungad ang mabigat na tinig ng kanyang ama. "Kailan ka uuwi rito sa Maynila? At higit sa lahat, kailan mo kami ipakikilala sa magiging asawa mo?"

Halos mabilaukan si Fabio sa narinig. Napasandal siya sa dingding at napailing. "Dad, alam mo naman ang sagot diyan. Wala pa akong plano mag-asawa. Hindi pa ako handa."

"Fabio," seryosong sabi ng kanyang ama, "hindi ka na bumabata. Gusto naming makita kang maayos ang buhay bago kami tuluyang magretiro. At isa pa, kailangan mo nang magpakatino at humarap sa responsibilidad mo bilang tagapagmana ng kumpanya."

Napahinga nang malalim si Fabio. Alam niyang tama ang sinasabi ng kanyang ama, pero hindi pa rin niya magawang tanggapin ang ideya ng pag-aasawa, lalo na kung pipilitin lang siya.

"Dad, sa ngayon, gusto ko munang tutukan ang hacienda. Ito ang buhay na gusto ko," sagot niya, pilit na itinatago ang inis.

"Fabio, hindi ito usapan ng gusto mo lang. Kung hindi mo aayusin ang buhay mo, baka ako pa ang maghanap ng babaeng para sa'yo," banta ng kanyang ama bago ibinaba ang tawag.

Napatitig si Fabio sa cellphone niya, halatang naiirita. Napailing siya at ibinagsak ang sarili sa kama. "Kung hindi lang dahil sa kumpanya at mga expectation nila, sana'y tahimik ang buhay ko dito," bulong niya sa sarili.

Sa isip niya, nagsisimula nang bumuo ng plano ang kanyang ama—at iyon ang kinatatakutan niya. Ang tanong ngayon ay paano niya maiiwasan ang lahat ng ito?

Pagkatapos ng mabigat na pag-uusap sa kanyang ama, nagdesisyon si Fabio na maligo upang maibsan ang bigat ng kanyang pakiramdam. Pumasok siya sa maluwang na banyo, ang marmol na tiles ay kumikislap sa liwanag ng ilaw. Binuksan niya ang shower, at agad siyang binalot ng malamig na tubig na unti-unting nagpapakalma sa kanyang tensyon.

Habang bumubuhos ang tubig sa kanyang katawan, sinubukan niyang linisin hindi lamang ang dumi sa kanyang balat kundi pati na rin ang magulong iniisip. Ngunit sa kabila ng malamig na tubig, naramdaman niya ang init na hindi maalis—isang pangangailangan na matagal na niyang hindi nararamdaman.

Napapikit siya, at sa kanyang isipan, pilit niyang binubura ang mga alalahanin tungkol sa kanyang pamilya at sa usaping pag-aasawa. Ngunit ang damdamin ng pag-iisa at pagkakulong sa mga responsibilidad ay tila nagiging mabigat na.

Hindi niya maiwasang maalala ang mga panahong malaya pa siya—mga gabing walang alalahanin, mga babaeng nagbigay sa kanya ng kasiyahan kahit panandalian lamang. Ngunit ngayon, lahat ng iyon ay tila bahagi na lang ng nakaraan.

Sa kanyang pag-iisa sa banyo, hindi niya naiwasang sundin ang tawag ng kanyang katawan. Nagsarili siya, pilit na binibigyang laya ang tensyon na nararamdaman. Sa bawat sandali, pilit niyang binubura ang bigat ng mga problema, kahit saglit lang.

Matapos ang ilang minuto, tumigil siya at napasandal sa pader ng banyo. Napabuntong-hininga siya, at muling bumalik ang malamig na tubig na parang pinapawi ang init na naramdaman niya.

“Hindi pwedeng ganito lagi,” bulong niya sa sarili. “Kailangan kong ayusin ang buhay ko.”

Lumabas siya ng banyo na tila may bagong resolusyon, ngunit sa loob niya, alam niyang mahirap ang tatahakin niyang landas. Ang tanong ay kung paano niya haharapin ang mga hamon nang hindi isinasakripisyo ang sarili niyang kalayaan.

Pagkatapos maligo at magbihis, lumabas si Fabio ng kwarto suot ang simpleng itim na polo at maong na pantalon. Tila mas magaan ang pakiramdam niya matapos ang mahabang pag-iisa sa banyo. Ngunit hindi pa man siya nakakalayo ay tinawag siya ni Mang Berting, ang matagal nang katiwala sa hacienda.

"Fabio! Halika rito, hijo. May ipapakilala ako sa 'yo," masayang sabi ni Mang Berting habang lumalapit kay Fabio.

Kumunot ang noo ni Fabio, halatang wala sa mood makipag-usap. "Sino na naman 'yan, Mang Berting? Alam mo namang hindi ako interesado sa mga babae rito."

Napakamot ng ulo si Mang Berting, pero ngumiti pa rin. "Si Elena, yung babaeng madalas magdala ng pagkain sa 'yo. Aba, Fabio, mukhang may gusto 'yun sa 'yo, eh. Laging nagpapasiklab!"

Napailing si Fabio at tumaas ang kilay. "Mang Berting, ilang beses ko na bang sinabi? Wala akong balak pumatol sa kahit sino rito. Lalo na sa babaeng 'yun. Hindi ako interesado."

"Hay nako, Fabio. Wala ka nang ibang inaatupag kundi kabayo at trabaho. Subukan mo namang bigyan ng pansin ang sarili mo!" biro ni Mang Berting, pilit na inaamo ang binata.

Umirap si Fabio at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa kusina, iniwan si Mang Berting na nakangisi lang. "Pasensya na, Mang Berting, pero hindi pagkain ng puso ang hanap ko ngayon. Gusto ko ng katahimikan."

Sa likod ng kanyang isip, alam niyang si Elena ang babaeng tinutukoy. Ilang beses na itong nagpapakita ng motibo—mula sa pagbibigay ng pagkain hanggang sa tila laging nasa paligid tuwing may pagkakataon. Ngunit para kay Fabio, wala siyang panahon para sa mga ganitong bagay.

"Ayaw ko ng komplikasyon," bulong niya sa sarili habang tinutungo ang mesa. Ngunit hindi niya maiwasang mapaisip kung hanggang kailan siya makakaiwas sa mga bagay na pilit na inilalapit sa kanya ng tadhana.

Habang si Fabio ay papunta sa kusina, biglang sumulpot si Elena sa harapan niya, hawak ang isang tray ng pagkain. Nakangiti itong lumapit, tila hindi alintana ang malamig na ekspresyon ng binata.

"Fabio, dinalhan kita ng paborito mong kakanin," masiglang sabi ni Elena, ipinapakita ang tray na may suman at manggang hilaw.

Tiningnan lang ni Fabio ang tray, saka nagtaas ng kilay. "Elena, ilang beses ko nang sinabi. Hindi mo kailangang gawin 'to. Hindi ko kailangan ng espesyal na trato."

Ngunit hindi nagpatinag si Elena. "Wala namang masama sa pagtulong, di ba? At saka, gusto ko lang siguraduhin na nakakakain ka nang maayos. Lagi kang busy."

Napabuntong-hininga si Fabio, halatang nawawalan na ng pasensya. "Salamat, pero kaya ko nang alagaan ang sarili ko. Hindi mo na kailangang mag-abala."

Ngumiti si Elena, ngunit may bahid ng pagkapahiya sa kanyang mukha. "Fabio, hindi naman ito abala. Gusto ko lang talagang tumulong. Alam mo, masyado kang seryoso sa buhay. Subukan mo namang mag-relax minsan."

"Elena," seryosong tugon ni Fabio, tumingin nang diretso sa mga mata nito. "Walang masama sa pagiging mabait, pero hindi ko kailangan ng yaya o tagapag-alaga. Kung may gusto kang gawin, gawin mo para sa sarili mo, hindi para sa akin."

Sandaling natahimik si Elena, halatang tinamaan sa sinabi ng binata. Pero bago pa man siya makapagsalita, nagpatuloy si Fabio, "Pasensya na kung masyado akong prangka, pero gusto ko lang maging malinaw. Wala akong balak pumatol sa kahit sino rito."

Bahagyang namula si Elena, pero pilit na ngumiti. "Naiintindihan ko naman, Fabio. Pasensya na kung masyado akong makulit."

Hindi na sumagot si Fabio at dumiretso na lang sa kusina, iniwan si Elena na nakatayo roon, hawak pa rin ang tray ng pagkain. Habang tinitingnan ang papalayong binata, may bahid ng lungkot sa kanyang mukha.

"Siguro nga, kailangan ko nang itigil 'to," mahina niyang bulong sa sarili, ngunit sa kaloob-looban niya, hindi niya mapigilang umasang balang araw ay magbabago rin ang isip ni Fabio.