HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-25

Habang nagtatawanan sina Stefany at Fabio, biglang pumasok si Elena na may dalang tambo-tambong sa isang tray. Napatingin ang dalawa sa kanya.

"Hi, Fabio!" bungad ni Elena na may matamis na ngiti, tila hindi alintana ang presensiya ni Stefany. "Dinalhan kita ng paborito mo."

Agad namang nagliwanag ang mukha ni Fabio. "Uy, tambo-tambong! Paborito ko nga 'to." Agad niyang kinuha ang tray at tinikman ang dala ni Elena.

Samantala, si Stefany ay tahimik na nanonood, ngunit halata ang bahagyang pag-irap. "Hmm, mukhang masarap naman," sabi niya nang malamig, pero halata ang kunot sa noo.

Ngumiti si Elena at tumingin kay Stefany, tila nagmamalaki. "Of course, masarap 'yan. Ako pa ba ang magluluto? Alam ko naman kasi kung ano ang gusto ni Fabio."

Hindi nakapagpigil si Stefany. "Wow, impressive. Paborito mo pala, Fabio. Bakit hindi mo ako sinabihan? Sana ako na lang ang nagluto," biro niya, pero halatang may bahid ng inis.

Tumawa si Fabio, hindi alintana ang tensiyon sa pagitan ng dalawa. "Hayaan mo, Stefany. Next time, tuturuan kita kung paano gumawa nito. Para naman hindi lang si Elena ang magaling."

Napangiti si Elena, tila mas lalong nainis si Stefany. "Kung ako sa'yo, Stefany, hayaan mo na lang. Mukhang hindi mo naman talaga kayang tapatan ang luto ko," sabi ni Elena na may ngiti ngunit may halong sarkasmo.

"Oh, talaga ba?" sagot ni Stefany na ngayon ay nakataas na ang kilay. "We'll see about that."

Tahimik na napailing si Fabio habang kumakain ng tambo-tambong. Sa isip niya, mukhang mahaba-haba ang laban na mangyayari sa pagitan ng dalawang babae. "Babae talaga," bulong niya sa sarili, sabay lunok ng pagkain.

Habang masayang kumakain si Fabio ng tambo-tambong at kausap si Elena, tahimik namang nagmamasid si Stefany mula sa gilid. Halata ang iritasyon sa kanyang mukha. Kanina lang ay siya ang sentro ng atensyon ni Fabio, pero ngayon ay tila naagaw ito ng biglang pagsulpot ni Elena.

"Hmm, masarap nga talaga," sabi ni Fabio kay Elena habang tumatawa. "Dapat yata turuan mo rin si Stefany nito."

Napataas ang kilay ni Stefany. Hindi na niya napigilan ang sarili. "Hindi naman siguro ako kailangang turuan, Fabio. Baka kaya ko naman yan kung gugustuhin ko," sabay irap at tumayo mula sa kanyang kinauupuan.

Nagulat si Fabio sa tono ni Stefany. "Uy, anong problema mo? Parang ang init ng ulo mo bigla," tanong niya, habang si Elena ay lihim na ngumiti, halatang natutuwa sa iritasyon ni Stefany.

"Wala! Hindi naman ako galit," sagot ni Stefany nang madiin, pero halatang kabaligtaran ang kanyang sinasabi. Tumalikod siya at naglakad palayo. "Kayo na lang ang mag-usap dyan."

Napakamot sa ulo si Fabio. "Ano na naman yun?" bulong niya sa sarili. Tumingin siya kay Elena na tila may ideya kung ano ang nangyayari.

"Mukhang na-offend siya," sabi ni Elena na kunwari'y inosente. "Baka dapat sundan mo siya, Fabio. Mukhang kailangan niya ng konting atensyon."

Tumayo si Fabio at hinabol si Stefany, na ngayon ay nasa labas na ng kusina at nakaupo sa duyan. "Oy, Stefany. Ano bang problema mo? Kanina ang saya-saya mo, tapos ngayon, parang gusto mo nang lumipad pabalik sa bahay ni Aling Pilar."

Tumingin si Stefany sa kanya, nakataas ang kilay. "Wala akong problema, Fabio. Bakit? Hindi ba pwedeng magpahinga na lang ako dito?"

Umupo si Fabio sa tabi niya, halatang nahihirapan sa mood swings ni Stefany. "Aminin mo na kasi, nagseselos ka, no?"

"Selos? Bakit ako magseselos?" balik ni Stefany, pero namula ang kanyang mukha, dahilan para mapangiti si Fabio.

"Kasi kanina pa parang gusto mo akong lunukin nang buo nung dumating si Elena," biro ni Fabio, sabay ngiti. "Relax ka lang, Stefany. Wala akong ibang pinapansin kundi ikaw."

Napatingin si Stefany sa kanya, hindi alam kung matutuwa o maiinis. "Bakit ba ang hilig mong asarin ako?!" tanong niya, pero may bahagyang ngiti na rin sa kanyang labi.

"Kasi ang cute mo kapag naiinis," sagot ni Fabio, sabay kurot sa pisngi niya. "O siya, balik na tayo sa loob. Baka magalit si Elena at maubos ang tambo-tambong."

Tumayo si Stefany, nagkukunwaring iritado. "Ikaw talaga, Fabio. Isang araw, makakaganti rin ako sa'yo."

"Good luck," sagot ni Fabio habang naglalakad pabalik sa kusina, naiwan si Stefany na lihim na natatawa sa kanyang mga biro.

Pagkatapos nilang bumalik sa kusina, nakita ni Stefany ang tambak na mga plato sa lababo. Sa halip na maghintay ng utos mula kay Fabio, kusa niyang kinuha ang basahan at nagsimulang maghugas ng mga plato.

Napansin ito ni Fabio habang umiinom ng kape. Napangiti siya at lumapit kay Stefany. "Wow, ang sipag mo naman ngayon. Anong hangin ang nagdala ng ganyang kabutihan sa puso mo?"

Hindi tumingin si Stefany at nagpatuloy lang sa ginagawa. "Hindi naman sa ganun. Gusto ko lang matutong maghugas ng plato para kapag kasama ko na ang husband-to-be ko, hindi na niya ako masasabihang tamad."

"Talaga ba? O baka naman gusto mo lang magpasikat sa akin?" biro ni Fabio habang sumandal sa counter.

Nilingon siya ni Stefany, nakataas ang kilay. "Hindi lahat ng ginagawa ko ay tungkol sa'yo, Fabio."

Napatawa si Fabio. "Okay, sige. Pero mukhang hindi ka marunong maghugas ng plato."

"Bakit naman? Malinis naman, oh!" sagot ni Stefany, itinataas ang isang plato na puno pa ng sabon.

Nilingon ni Fabio ang plato at umiling. "Puno pa ng bula, Stefany. Baka ang kinakain niyo mamaya, may sabon pa."

Napakunot ang noo ni Stefany. "Ah, ganun ba? Eh bakit hindi mo ako turuan kung ang galing-galing mo?"

Kinuha ni Fabio ang sponge mula sa kamay niya at nagpakitang gilas. "Ganito kasi yan. Huwag mong sasayangin ang tubig. Linisin mo muna ng maigi, tapos banlawan ng mabilis. O, tingnan mo."

Tahimik na pinanood ni Stefany si Fabio habang naghu-hugas. Napansin niyang ang dali-dali nitong gawin iyon, at parang natural na natural lang. "Aba, parang eksperto ka sa ganito, ah," sabi niya, bahagyang natatawa.

"Siyempre. Hindi naman lahat ng bagay ay trabaho ng babae, Stefany. Dapat marunong din ang lalaki sa ganito," sagot ni Fabio, sabay ngiti. "O, ikaw naman."

Tinuruan niya ulit si Stefany, at sa pagkakataong ito, naging maayos na ang paghuhugas ng mga plato. Habang naghu-hugas, biglang nagbiro si Fabio. "Siguraduhin mo lang na walang matitira sa plato, ha. Baka magalit ang husband-to-be mo."

Napairap si Stefany, pero hindi mapigilang ngumiti. "Tama na nga yang husband-to-be na yan! Ang kulit mo, Fabio!"

Tawanan ang dalawa habang natapos nila ang paghuhugas. Sa isip ni Fabio, natutuwa siya na unti-unting nagiging mas independent si Stefany, habang si Stefany naman ay hindi maiwasang maaliw sa kakulitan ni Fabio.

Pagkatapos maghugas ng mga plato, dumiretso si Stefany sa sala at naupo sa sofa, halatang pagod ngunit masaya. Habang nakapikit siya, narinig niyang naglalakad si Mang Berting papunta sa kanya.

"Mukhang napagod ka, hija," sabi ni Mang Berting, hawak ang kanyang lumang sumbrero. "Pero sa totoo lang, iba ang saya sa mukha mo ngayon."

Napadilat si Stefany at bahagyang ngumiti. "Hindi naman po ako pagod, Mang Berting. Sanay lang siguro akong wala masyadong ginagawa kaya parang ang dami ko nang nagawa ngayon."

Tumango si Mang Berting, sabay umupo sa isang upuan malapit kay Stefany. "Alam mo, hija, nakakatuwa kayong panoorin ni Fabio. Para kayong... alam mo na, mag-asawa."

Biglang napaupo ng tuwid si Stefany, namula ang mukha. "Naku, Mang Berting, hindi po totoo 'yan! Ano po bang sinasabi niyo?"

Napangiti si Mang Berting, kita sa mga mata ang biro. "Eh kasi naman, ang tamis ng tinginan niyo. Parang kayo talaga ang para sa isa't isa."

"Si Fabio? Hindi po, Mang Berting. Isa lang po siyang—" hindi niya natapos ang sasabihin nang biglang sumulpot si Fabio mula sa kusina, may hawak na baso ng malamig na tubig.

"Anong pinag-uusapan niyo diyan?" tanong ni Fabio, tumingin kay Stefany na halatang nahihiya.

Bago pa makasagot si Stefany, sumingit si Mang Berting. "Ah, wala naman, Fabio. Sinasabi ko lang kay Stefany na bagay talaga kayong dalawa."

Napangisi si Fabio, sabay tingin kay Stefany na namumula pa rin. "Tama naman si Mang Berting, hindi ba? Bagay nga tayo."

"Tigilan niyo nga ako! Wala akong oras para sa mga ganyang biro," sabi ni Stefany, tumayo mula sa sofa at naglakad papunta sa bintana, pilit na iniiwasan ang tingin ni Fabio.

Natawa si Fabio at tumingin kay Mang Berting. "Hay, Mang Berting, mukhang kailangan pa nating paghirapan 'to."

"Oo nga, Fabio. Pero sigurado ako, mahuhulog din 'yan. Huwag ka lang bibitaw."

Habang nakikinig si Stefany mula sa bintana, hindi niya mapigilang mag-isip. "Bakit ba ako naiilang? Ano bang meron kay Fabio na parang hindi ko maintindihan?"

Samantala, si Mang Berting ay lihim na natuwa sa nakikita niyang unti-unting pag-usbong ng damdamin sa pagitan ng dalawa. Sa isip niya, "Hindi ko na kailangang tumaya sa sugal. Mukhang panalo na ang tambalan nila."

Habang si Fabio ay umiinom ng tubig at nakasandal sa pader, biglang napatingin sa kanya si Mang Berting. Sa mahinahon ngunit seryosong boses, tinanong niya, "Fabio, bakit hindi mo na lang ligawan si Stefany?"

Natigilan si Fabio, muntik pang mabulunan sa iniinom niyang tubig. "Ha? Anong klaseng tanong 'yan, Mang Berting?" sagot niya, sabay tingin kay Stefany na abala sa bintana.

"Eh kasi naman," ani Mang Berting, nakangisi, "halata namang may gusto ka sa kanya. At si Stefany? Hindi ba't obvious na naaaliw din siya sa'yo? Baka naman ito na 'yung pagkakataon mo, hijo."

Napailing si Fabio, kunwaring walang epekto ang tanong. "Naku, Mang Berting, masyado kayong nagpapadala sa imahinasyon niyo. Hindi bagay sa akin 'yang mga ganyan. At saka, baka isipin ni Stefany na niloloko ko lang siya."

"Niloloko? Eh sa nakikita ko, ikaw pa nga ang mas seryoso sa inyong dalawa," sagot ni Mang Berting, sabay tingin kay Stefany na parang walang kamalay-malay sa pinag-uusapan nila. "Hindi lahat ng tao nabibigyan ng pagkakataon na makahanap ng tamang tao. Baka siya na 'yun, Fabio."

Napabuntong-hininga si Fabio at napangiti nang bahagya. "Kung totoo man 'yang sinasabi mo, Mang Berting, siguro sa tamang panahon. Hindi pa ngayon. Marami pa akong kailangang gawin, at marami pa rin siyang dapat matutunan."

Ngumisi si Mang Berting, halatang hindi kumbinsido. "Bahala ka, hijo. Pero tandaan mo, minsan, ang tamang panahon, ikaw mismo ang gumagawa."

Napatingin si Fabio kay Stefany, na ngayon ay nakangiti habang pinagmamasdan ang tanawin mula sa bintana. Sa isip niya, "Bakit ba parang nagiging totoo ang sinasabi ni Mang Berting? Pero hindi pwede... hindi pwede."

Habang nag-uusap sila, lumapit si Stefany sa kanila, clueless sa seryosong pinag-uusapan. "Ano bang pinagkukwentuhan niyo diyan? Ako na naman ba ang pinagtitripan niyo?"

Napangiti si Fabio at mabilis na nagbiro. "Wala, pinag-uusapan lang namin kung paano ka kumain ng isda kahapon. Mukha kang nahirapan."

"Ano? Fabio!" sigaw ni Stefany, sabay hampas sa braso nito. Tumawa lang si Fabio, pero sa loob niya, hindi niya maalis ang sinabi ni Mang Berting sa isipan niya.

Habang abala si Fabio sa pagkukuwento tungkol sa pamamalakad niya sa hacienda—mula sa pagtatanim ng palay hanggang sa pag-aalaga ng mga hayop—nakikinig naman nang maigi si Stefany, na tila natututo ng mga bagay na hindi niya inaasahang matutunan.

Biglang naputol ang kwento ni Fabio nang tanungin siya ni Stefany, "Bakit nga ba hanggang ngayon, wala ka pang girlfriend dito sa probinsya? Sa itsura mong 'yan, sigurado akong maraming babae ang nagpaparamdam sa'yo."

Napatingin si Fabio kay Stefany, sabay ngiti ng pilyo. "Bakit, concern ka ba? Gusto mo bang malaman ang sagot?"

Nagkunwaring hindi apektado si Stefany at umiwas ng tingin. "Hindi naman. Curious lang."

Tumawa si Fabio bago sumagot. "Alam mo, Stefany, baka kasi ikaw talaga ang hinihintay ko." Sabay kindat niya sa dalaga.

Nagulat si Stefany sa sagot ni Fabio at hindi alam kung paano sasagot. "Ano? Naku, hindi mo ako mabobola sa mga ganyang linya mo, Fabio!" sabay taas ng kilay niya, pero halatang namumula ang pisngi.

Samantala, si Mang Berting, na nakikinig sa kanilang usapan, ay biglang sumingit. "Aba, Fabio, kung magbiro ka parang totoo ah! Pero sa tingin ko, baka nga tama ka, baka siya na nga." Tumawa si Mang Berting nang malakas, dahilan para mapikon nang bahagya si Stefany.

"Tigilan niyo nga ako!" reklamo ni Stefany, pero hindi niya maitago ang ngiti sa labi. Sa isip niya, "Kung biro lang 'yan, bakit parang may tama sa puso ko?"

Napangiti si Fabio habang patuloy siyang tinititigan ni Mang Berting, na tila sinasabi sa ekspresyon nito na, "Huwag mong sayangin ang pagkakataon, hijo."