Mabilis na lumipas ang mga sumunod na araw. Hindi ko namalayang sa pag-usad ng bawat numero sa kalendaryo, unti-unti na palang lumalapit ang pasko. I can't help now but think again about my family, how they were doing these past several days, and how they managed to live without me.
Way back, all these traditions were not our thing. Sapat nang nairaraos namin ang christmas nang walang selebrasyon para doon. Ni hindi ko manlang naranasang mabigyan ng regalo galing sa kanila— bagay na nakasanayan ko kaya hindi rin ako nakapagbibigay sa kanila.
Noon, matiim kong iniisip na highest rank ang pinakamagandang regalo na matatanggap nila mula sa akin. Pero ako? Ang ma-appreciate man lang ang hirap ko para maabot ito, at ang ma-acknowledge nila ang bawat bigat na binuhat ko para dito... ang pinaka
