Ending on a sad note, I never thought this was actually happening.
Nakangiti kong hinawakan ang mga kamay ni Mommy habang nakapila kami ngayon sa likod ng gymnasium. Ang bahagyang simoy ng hangin ay humalik sa buhok kong ni-spray ng hairnet at naplantsa upang lagyan ng kulot ang dulo.
Prominente ang pagiging sopistikada ng aking make-up. Ni-retouch ito ni Mommy at lumayo bahagya sa akin nang bumalik na si Daddy. May hawak siyang garland ngayon at marahang isinuot sa akin.
“Magsisimula na, anak,” bulong ni Mommy habang matiyaga kaming naghihintay ng hudyat na magsisimula na ang programa. Marami sa mga kaklase ko at batchmates ang may higit na eleganteng make-up. Tulad ko, mahahalata sa mukha ang pagkasabik.
Today is almost our last day.
Sa mga buwang nagdaan, ang bawat araw ay minsang
