Best Thing I Ever Had

Ika-walo

Days went on at mas naging malapit ako kay Dominic. He's still a womanizer pero hanggang flirt nalang ngaun. Hindi na siya katulad noon na nilalagyan ng label.

Eventually I know na matuturuan ko siya to stop all the things that he used to do dahil lang sa mababaw na rason niya.

I don't believed for his reason that he don't have a choice. Lahat naman ng tao ay may choice. It's up to us if we are going to follow what we really want. If we are going to be brave enough to fight for what we really want.

Buhay naten 'to. Walang pwede magdikta kung ano ang gusto natin o dapat natin gawin. We just need to stand for ourselves. Naniniwala ako na wala naman makakatulong sa atim kundi ang sarili lang natin.

At para sa akin ay hindi sapat na dahilan iyon para manggamit tayo o manakit ng ibang tao to satisfy ourselves.

Umihip ang hangin pang hapon sa kalagitnaan ng field. Tapos na ang klase at break ko ngaun. Inaya pa ako nila Marj sa canteen but I declined them. Mas gusto ko kasing mag isa. Nakakaramdam kase ako ng kapayaan kapag mag isa ako.

Tumunog ang cellphone ko kaya mabilis ko itong kinuha. Nakita ko ang mukha ni Serene sa viber kaya naman mabilis ko itong sinagot.

"Athena!!" Bungad niya. Kumunot ang noo ko sa gulat. She looks so wasted at iyak ng iyak. Nang matauhan ako ay halos mataranta ako.

"Okay ka lang?" Unang tanong ko. Natigilan si Serene at madramang umirap. Gustong kong matawa sa inarte niya. Serene is soft to everyone pero sa akin, napapakita niya yung totoong siya.

"Muka ba akong okay?" Masungit niyang sabi. Nagpatuloy siya sa paghagulgol kahit hindi ko siya maintindihan.

"Bakit kaba umiiyak?"

"Ano ang problema?"

"Tell me." Sunod sunod na tanong ko sa kanya. Hindi niya ako pinansin. Nagpatuloy siya sa pag iyak kaya pinanood ko siya hanggang sa mapagod siya. Pumangalumbaba ako sa table sa harap ko habang inip na inip sa pagdadrama niya. Ilang minuto ang lumipas ng tumigil siya sa pag iyak.

Mugtong mugto ang mga mata niya pagkatapos ng pag iyak. Ang laki din ng eyebags niya. Stress is all over her face kaya medyo nabahala ako para sa kanya.

"Are you okay now?" Tanong ko ng napansin kong nahimasmasan na siya.

Umiling si Serene. Kita ko ang pagod at kalungkutan sa mga mata niya. Umiling siya ng paulit ulit. Bumuntong hininga ulit ako dahil mukang naiiyak na naman siya.

Tumango ako. Nanatili akong nakatingin sa kanya. I wont asked her again. Alam ko naman na magsasalita siya. Sadyang madrama lang talaga ang introduction ni Serene bago magkwento.

"I want to go home. I can't stay here long. Hindi ko talaga kayang mahalin ang lalaki na 'to." Panimula ni Serene. Her voice croaked a little bit.

Hindi ako nagsalita. Mas okay na makinig muna ako kaysa magbigay ng opinion sa kanya.

"I don't understand why dad wants me to marry this guy. I know that our business will benefit. Alam ko din na mabibigyan ako ng magandang buhay if ever. Pero.." nagsimula na naman siyang umiyak. Nasasaktan ako para sa kanya. We've been together since kids. We are not just cousins. Parang kapatid na din ang turing ko sa kanya.

Well, I want to do something pero sa huli ay siya lang din ang makakatulong sa sarili niya. She needs to stand for her wants and ofcourse for her life. Marriage is a big thing. Kahit ano pa ang sabihin natin iba pa din kapag mahal mo ang pinakasalan mo.

I don't understand her papa as well. Magkapatid sila ng papa ko pero magkaibang magkaiba sila. Her papa is controlling her why my dad is letting me free.

Naalala ko ang sabi sa kanya ni mama nung bata pa ako. Gustong gusto ko mag bake but dad bought me a drawing stuff instead. Umiyak ako ng iyak kaya nagalit si mommy. Sinabihan niya si daddy na hayaan daw ako sa gusto ko. Galit na galit si mommy kay daddy and told him that they don't own me. Since that day, dad let me do the things that I want. He support me in everything I want. Kaya nga ako nag fine arts to repay him and to show him my gratitude for taking care of me since my mom died. 

Ngumuso ako ng umihip ang hangin. Bigla akong nalungkot dahil namiss ko si mommy.

"Pero ano?" Tanong ko kay Serene. Nagpatuloy siya sa pag iyak. "I want to marry the man that I love. I want to be successfull because I made it not because I married a rich man. I want to be independent and free." Sabi niya. Tumango ako sa kanya.

Well, everyone wants that. Sino ba naman ang hindi? But then, as I've said siya lang talaga ang makakatulong sa sarili niya.

Instead of saying anything. Nanatili akong nakikinig sa mga rants niya.

"I don't understand my parents why they are doing this to me. I want to be happy. I don't want to live my life in misery." Salita niya. Hindi ko alam kung bakit ako nasasaktan para sa kanya. Gustong gusto ko siya tulungan pero walang makakatulong sa situation niya kundi ang sarili niya lang.

Huminga ako ng malalim. I don't know how will I comfort her but I hope that my words will console her atleast.

"Fight. It' your life Serene. Ikaw ang makakaranas and maghihirap kapag sinunod mo ang parents mo about this matter. Lumaban ka."

"How?" Tanong niya. Umirap ako. Gustong gusto ko hilahin siya palabas ng screen at sabunutan.

"You know how I'm pretty sure. You just don't have the balls to do so. So it's your choice. Fight or live in misery." Salita ko. Napamura pa ako ng biglang namatay ang tawag dahil nalowbat ang cellphone ko.

Bumuntong hininga ako habang nakatingin sa cellphone. I hope she understand me. I hope she will have the courage to do that for herself.

Kahit nag aalala ako sa kanya ay binalewala ko nalang. Kilala ko siya, she is strong and I know in time she will fight for what she wants.

Napatingin ako sa orasan at halos alas tres na nang hapon. Tapos na ang klase ko at wala akong pasok sa Feast today. Plano ko sanang umuwi at matulog para naman mapahinga ako kahit sandali.

Marami rami na din studyante ang nag uuwian sa ibang department. Tumayo ako at inayos ang gamit. Natutuwa pa ko dahil inayos ni Dominic ang sasakyan ko. Hindi lang niya inayos ang gulong. Pinapalitan niya din ang ac dahil mahina na ito.

Imbes nga na magalit ako sa kanya ay tuwang tuwa ako. Binilan niya din ng seat cover ang sasakyan ko at kung ano ano. Nagtatanong pa nga si daddy pero sinabi ko nalang na nag- ipon ako.

Medyo napa-isip pa nga ako sa parte na iyon. Parang naging uto uto ako ah? Lately kase, dahil pakiramdam ko ay utang na loob ko sa kanya iyon ay hindi ko siya matanggihan kapag inaaya niya akong samahan siya.

Kagaya ngaun. Kumunot ang noo ko ng mayabang na naglalalakad si Dominic at Glen papunta sa pwesto ko.

They are both Gods. Kaya nga hindi ko masisi ang mga studyanteng babae kung bakit tumitigil ang mundo nila kapag dumadaan ang dalawang ito.

Nagpatay malisya akong nakita ko si Dom kahit saglit na nagtama ang paningin namin. Alam na alam  ko naman kase na aayain na naman alo nito at hinid ako makakatanggi.

"Oh, dito pala kayo! Uwi nako!" Bati ko pag lapit nila. Mabilis ko pang dinampot ang mga libro ko at umabante sa kanila. Bago pa man ako tuluyan makahakbang ay napatigil ako at bahagyang napaatras. Nalaglag pa nga ang mga librong dala ko.

"Aray!" Reklamo ko ng bitawan ni Dom ang buhok ko. Medyo hinila niya kase ito ng very slight lang naman kaya napabalik ako paatras instead na mapaabante at diretso naglakad.

"Ba't kaba nanghihila ng buhok? You could have just said stop, Athena.. or." Hindi ko na natuloy ang sasabihin ko ng natawa siya at hinila ang palapulsuhan ko para hilahin paalis ng lugar.

"Thanks dude." Salita niya kay Glen na naiiling lang sa kanya at tumango.

Diretso ang lakad niya at wala nang lingon lingon pa. Halos pa lahat ng studyante ay nakatingin sa amin. Ni hindi ko nga alam kung maayos ba ang itsura ko dahil basta basta nalang niya hinila ang buhok ko.

"Wow ha! Ano akala mo sa akin pusa? Hihilahin mo nalang bigla bigla." Salita ko ng makarating kami sa sasakyan niya. Binaba ko pa ang hawak kong mga libro at saka inayos ang gulo gulo kong buhok sa salamin ng sasakyan niya. Iritang irita ako dahil mukha akong bruha.

Binuksan naman ni Dom ang shotgun seat kaya naman nalaglag ulit ang mga libro ko. Mabilis siyang patakbong pumunta sa drivers seat. Tumunganga ako sa libro ko na nasa semento pa. Seriously?

"Get in!" Salita niya. Bastos talaga! He's acting like a gentleman pero hindi naman talaga. Kala mo night in shinning armour may pa open open pa ng pinto pero hinayaan naman mga gamit ko malaglag.

"Maghintay ka!" Sagot ko. Yumuko ako para pulutin ang mga libro ko. Medyo sinadya ko pa ngang bagalan ang kilos ko para naman mairita siya.

Ayoko din naman tumakbo sa sasakyan ko dahil useless iyon. I've learned my lesson. May possibility lang na may gawin na naman siya sa sasakyan ko and it will be hassle to me.

"Bilis!" Sabi ulit niya. Hindi naman siya naiirita o ano . Mukha pa ngang excited ang boses niya kaya nalito ako. Saan na naman kaya niya ako dadalin this time?

Sumakay ako ng sasakyan. Hindi ko pa man tuluyan nasasara ang pinto ay pinaharurot na niya ito na akala ko kasali sa karera. Dahil sa takot at sobrang gulat ko ay ilan sunod sunod na mura ang pinakawalan ko sa kanya.

"If you wanna die. Die alone you idiot!" Galit na galit ako. Hindi pa man ako nakakarecover sa nangyari ay bigla bigla siyang lumiko sa pangalawang kanto mula sa university. Pumikit na ako ng mariin dahil literal na ang driving skills niya ang ikakamatay ko.

Tawa siya ng tawa na tila ba hindi ako iniintindi kaya naman galit na galit ako. Huminto kami sa isang cafe na sarado pa at mukhang underconstruction or nirerenovate. Either of two ay mukhang maganda at pang elite ang cafe na ito.

Bumaba siya ng sasakyan. I was waiting for him to open the door pero wala naman! Umasa lang ako na bubuksan niya. Hays! Sometimes, I don't understand his moves. Medyo unpredictable din siya at walang consistency so puzzle sa akin kung ano ang mga gagawin niya. His attitude somehow makes him mysterious.

Binuksan ko ang sasakyan at mabagal na bumaba." Bilisan mo naman!" He said. Bakas pa ang very very light na iritasyon sa kanya. Mukang nasa mood siya dahil hindi siya tuluyan naiinis.

Hindi ko siya sinunod. Binagalan ko pa din ang kilos at lakad ko kaya naman umirap siya sa akin. Nang nasa tabi na niya ako ay sabay kaminh napatingin sa loob ng cafe.

"Wow," una kong nasabi. Hindi ko matandaan kung kelan ito ginawa o paano dahil malapit lang naman sa school but this is surprising. Napakaganda ng loob. Westernized designed cafe na mostly ay makikita mo lang sa mga elite or travel magazine.

The designs are all good and looks extravagant. This is not just an ordinary cafe. Ito yung tipong pag pasok mo ay ayaw muna lumabas..

Hindi naman din siguro ito malulugi dahil most of the people around lives here even the offices and our university ay may kaya sa buhay. They can afford expensives.

"Hoy! Bakit tayo nandito?" Tanong ko. Nagulat pa akong ng buksan ni Dom ang pintuan at saka siya pumasok sa loob.

Nakaramdam ako ng pagkalam ng sikmura ng makaamoy ng burger na niluluto. May tao dito? At bakit siya may susi ng cafe?

Hindi ako pinansin ni Dom. Tumapat siya sa counter kung saan nakalagay ang iba't ibang menu.

"Dom, kaninong cafe ito?" Tanong ko ulit. Hinawakan ko pa nga ang braso niya para pansinin niya ako or kukurutin ko nalang siya.

Tamad siyang lumingon sa akin." It's yours." Salita niya at saka ako tinalikuran.