Öykü, iki kızı ile birlikte torunlarını ve eşyalarını eve taşırken Deniz de yeniden ortaya çıkmış ve çoktan balkona çilingir sofrasını kurmuştu. Balkondan Kemal’in arabasını gören yerde oturuyordu. Annesi ile Gece’nin konuştuğunu da oradan izlemişti. Annesi, kıymetli kocasını terk etti diye ona borçlu hissetmiyordu, yükümlü hiç değildi. Bir boşansalar o zaman karar verirdi Deniz ne hissedeceğine ama şu an annesinin tavrı kesinlikle inandırıcı değildi. Çocuklarla birlik bir gürültü ile içeri girdiklerinde yüzünü buruşturdu Deniz. Bu tantanayı çekecek halde değildi ama şimdi git demek de olmazdı ki, ne kadar kendi eviyse o kadar da Elif ile Eylül’ün eviydi, ee Öykü de onların annesiydi… Sanki kendisinin annesi değildi. Hiç öyle hissetmediğinden olacak Deniz annesini kardeşlerinin annesi gibi
