“Bakit mo ako sinundan hanggang dito?” ulit ko, paos ang boses, habang nakatayo kami sa gitna ng sala ng villa.
Hindi pa tuluyang nagsasara ang pinto nang maramdaman kong bumilis ang t***k ng dibdib ko. Basa pa ng alat ng dagat ang hangin. Mabigat pa sa balikat ko ang bigat ng buong gabing tinakasan ko siya.
Ngumiti si Andrew—hindi iyong ngiting mapang-akit, kundi iyong mapanganib. Iyong tipong hindi mo alam kung hahalik o sasaktan ka.
“Dahil hindi ka marunong sumunod,” sagot niya, malamig, mababa.
“Hindi ako tauhan mo.”
“Pero akin ka.”
Isang hakbang pa lang ang pagitan namin nang tuluyan niyang isara ang pinto. Sumalubong sa katahimikan ng loob ang yabag namin. Walang ingay ng bar. Walang tugtog. Walang tao.
Kami lang.
At ang tensyon.
Akala ko ay mag-aaway kami.
Akala ko ay magb
