“Bakit mo gustong ikaw ang magmaneho?” napabulalas ko habang tinitingnan ang matikas na katawan niya sa driver’s seat. Ang kanyang mga kamay ay nakatuon sa manibela, bawat galaw parang may kasamang panunukso at pang-aakit.
Ngumiti lang siya, isang ngiti na nakakapagpatahimik ng utak ko kahit alam kong nakaka-stress din. “Dahil gusto ko,” sagot niya, simple, pero may halong matinding utos.
“Dahil gusto mo? Huh? At ako, parang wala na akong choice, diba?” napapailing ko habang pinipigilan ang kilabot na ramdam ko sa malapit niyang presensya.
“Exactly. You don’t have a choice.”
Ang tono niya, halatang mapanganib, pero sa kakaibang paraan, nakakaakit. Parang may invisible na tension sa pagitan namin, at alam naming dalawa iyon—walang need na ipaliwanag pa.
Bago kami tuluyang umalis, dumaa
