“Hindi ito dapat mangyari, Andrew.”
Iyon ang unang lumabas sa bibig ko, kahit alam kong huli na.
Nakatayo kami sa pagitan ng ilaw at dilim—isang pribadong rooftop terrace sa isa sa mga gusali niya. Tahimik ang lungsod sa ibaba, pero sa loob ko, may lindol na ayaw tumigil.
“Hindi rin ito dapat iniisip,” sagot niya, malamig ang tono, pero basag ang timbre. “Kaya huwag mo nang ipagpatuloy.”
Pero hindi ko kayang tumahimik.
Hindi pagkatapos ng lahat ng nangyari. Hindi pagkatapos ng gala. Hindi pagkatapos ng paraan ng paghawak niya sa akin, parang ako lang ang realidad sa mundo niya.
“Hindi ko na kayang magpanggap,” sabi ko. “Hindi ko na kayang sabihing wala lang ito.”
Tumingin siya sa akin. Diretso. Mabigat. Para bang gusto niyang basahin ang mismong ugat ng kaluluwa ko.
“Daisy,” babala
