“Daisy… kung pwede lang sana, dito na lang tayo magtagal.”
Napangiti ako sa ilalim ng liwanag ng buwan habang nakaupo kami sa dalampasigan, ang buhangin ay malamig sa paa, ang dagat ay marahang humahaplos sa pampang, at ang hangin ay punô ng halimuyak ng asin at katahimikan. Nakatingin si Andrew sa malayo, ngunit ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binibitawan niya.
“Kung pwede lang,” ulit ko, bahagyang tumawa. “Pero alam naman nating pareho na hindi puwede.”
Tumango siya, mabagal, tila ba ayaw tanggapin ang katotohanan. “Alam ko. Pero ngayong gabi… gusto kong kalimutan muna ang lahat. Kahit sandali lang.”
Tumahimik ako. Ang huling gabi. Ang mga salitang iyon ay parang may bigat na hindi ko maipaliwanag. Parang may unti-unting kumikiliti sa dibdib ko—halo ng lungkot, saya, pananabik,
