“Hindi ito kulungan, Daisy.”
Hindi ko alam kung bakit ako napahinto sa paghinga sa simpleng linyang iyon. Nakatayo si Andrew sa may pintuan ng balkonahe, ang kamay ay nakasuksok sa bulsa ng slacks niya, ang tingin ay diretso sa akin—seryoso, matalim, pero walang galit. Parang hinahamon niya akong salungatin siya.
“Talaga ba?” tanong ko, pilit na kinakalma ang boses ko. “Kasi pakiramdam ko, lahat ng galaw ko may nakabantay. May guard sa bawat sulok. May sasakyan kahit saan ako pumunta. May camera sa labas ng bahay. Anong tawag mo ro’n kung hindi kulungan?”
Tumahimik siya sandali, saka dahan-dahang lumapit. Hindi siya humawak. Hindi rin siya nagtaas ng boses. Tumigil lang siya sa harap ko, sapat na lapit para maramdaman ko ang presensya niya.
“Proteksyon,” sabi niya. “Hindi kulungan.”
N
