“Hindi ito pagnanasa.”
Iyon ang una kong sinabi sa sarili ko habang nakatitig ako sa salamin sa loob ng opisina ko, hawak ang basong may laman na whiskey na hindi ko pa rin iniinom. Parang kailangan kong ipako sa utak ko ang katotohanang iyon, ulit-ulitin, ipilit—dahil kung hindi, baka tuluyan akong lamunin ng isang damdaming hindi ko kayang kontrolin.
Hindi ito pagnanasa.
Hindi ito simpleng atraksyon.
Pero kahit ilang beses kong sabihin, hindi pa rin nawawala ang imahe ni Daisy sa isip ko—ang matapang niyang titig, ang nanginginig niyang boses na pilit pinatitigas, ang mga mata niyang puno ng tanong at takot.
At mas lalo, ang tanong niyang iniwan akong nakatayo sa gitna ng katahimikan—
Kung gano’n… ano po ang kapalit?
Ilang oras na ang lumipas mula nang iwan ko siya sa lobby, pero
