“‘No emotional attachment.’”
Iyon ang mismong linyang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko habang nakatitig ako sa kopya ng kontratang ilang beses ko nang gustong sunugin.
No emotional attachment.
Parang sumpang nakaukit sa balat ko.
“Bakit mo ba paulit-ulit na binabasa ‘yan?” tanong ni Vivian mula sa pintuan ng kwarto ko.
Napatingin ako sa kanya. Nakapamewang siya, naka-pajama, at may hawak na tasa ng mainit na gatas. Halatang hindi pa inaantok.
“Wala,” sagot ko, agad tinupi ang papel at isinilid sa drawer. “May iniisip lang.”
“Iniisip mo si Kuya Andrew,” diretso niyang sabi.
Nabulunan ako sa hangin. “Ano?”
“Obvious,” kibit-balikat niya. “Kapag tulala ka, siya lang naman ang dahilan.”
“Vivian,” babala ko.
“Relax, Ate,” ngisi niya. “Hindi naman masama magmahal.”
Mas lalong
