“I need space.”
Sabi ko iyon sa kanya sa harap ng kotse, at naramdaman ko ang bigat ng bawat salita, parang mga bato na bumagsak sa sahig ng aking dibdib.
Tumigil si Andrew sa pagmamaneho, mahigpit na hawak ang manibela. “Space? Ano ba talaga ‘yan, Daisy? Isa ka ba sa mga gusto kong angkinin na hindi ko kayang hawakan, o… isa ka sa mga gusto kong palayain kahit hindi ko matiis?”
Hindi ako sumagot. Umiling lang, pilit na pinipigil ang pangungulila na lumabas sa mata ko.
“Hindi mo kailangan gumawa ng drama,” mariin niyang sabi. “Ilang araw lang ‘yan, at mawawala rin ‘yan. O baka hindi na lang? Alam mo kung ano ‘yung mawawala at hindi? Ako.”
Naramdaman kong kumapit ang aking mga kamay sa gilid ng upuan, hindi ko kaya. Bawat tingin niya ay parang apoy sa balat ko—nakakasunog, ngunit hindi
