“Bakit mo na naman ako iniiwasan, Daisy?”
Hindi ko agad siya nilingon. Nakatayo lang ako sa tapat ng bintana, nakatanaw sa lungsod na tila walang pakialam sa gulong nasa loob ng dibdib ko. Ang liwanag ng gabi ay malamlam, sapat para makita ko ang repleksyon naming dalawa—ako, tahimik at pilit na matatag; siya, nakatayo sa likuran ko, matikas, tensyonado, at halatang hindi na makapaghintay ng sagot.
“Hindi kita iniiwasan,” sagot ko sa wakas, dahan-dahan, halos pabulong.
“Don’t lie to me.”
May bigat ang boses niya. Hindi ito galit, hindi rin galang. Isa itong mabigat na katotohanan na matagal na niyang hawak.
Huminga ako nang malalim. “Pagod lang ako.”
“Pagod?” ngumisi siya, mapait. “Sa dami ng taong pwede mong iwasan, bakit ako ang palaging nawawala sa radar mo?”
Napapikit ako. Dahil
