“Five million pesos. Kapalit ng pananahimik mo, ng pagsunod mo, at ng buong pagkatao mo sa loob ng dalawang taon.”
Nanlaki ang mga mata ko sa malamig na tinig ni Andrew Villamor habang nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window ng kanyang pribadong opisina. Nakatalikod siya sa akin, ang anino ng matangkad niyang katawan ay tila mas mabigat pa sa bigat ng halagang binanggit niya.
“Ano'ng sinabi mo?” halos pabulong kong tanong, pakiramdam ko'y may humigop ng hangin sa baga ko.
Lumingon siya. Dahan-dahan. Eksakto. Para bang sinadya ang bawat galaw para idiin sa akin ang kontrol niya sa sitwasyon. Ang mga mata niyang malamig ay diretso sa kaluluwa ko tumusok.
“Limang milyon. Para sa katahimikan mo. Para sa pagsunod mo. Para sa kontratang hawak mo.”
Bumagsak ang mundo ko.
Hindi ako
