“Hindi mo kailangang umiyak para maawa ako, Daisy Samonte.”
Tumigil siya sa paghinga.
Ramdam ko ang biglaang pag-igting ng balikat niya sa harap ko, ang pagpipigil sa luha, ang pilit na katapangan. Nakaupo siya sa harap ng mesa ko, hawak-hawak ang strap ng bag na para bang iyon na lang ang nag-uugnay sa kanya sa realidad.
“Hindi po ako umiiyak,” mahina niyang sagot.
Ngumisi ako, hindi dahil natutuwa ako, kundi dahil kabisado ko na ang ganitong uri ng depensa.
“Mas mahirap ka pa basahin kaysa sa mga kaaway ko,” sabi ko. “Pero pareho lang ang dulo.”
Nakatahimik siya.
Sa pagitan naming dalawa, nakapatong ang kontrata—makapal, malinaw, at walang puwang para sa interpretasyon. Dalawang taon ng buhay niya kapalit ng kaligtasan ng pamilyang pinili niyang akuin.
Hindi ko siya pinilit na tu
