บทที่
11
จับมือกันไว้นะ
หยวนเยว่เผิงตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึกเพราะนางมีอาการหิวขึ้นมาเนื่องจากนางยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่มาที่จวนของหมอเพราะกินอะไรลงไปก็อาเจียนออกมาหมด แต่เมื่อนางลืมตาขึ้นมาเห็นหวังป้อเหวินที่นอนอยู่ข้าง ๆ ตนก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เพราะนางจำได้ว่านางขอให้หวังป้อเหวินนอนอยู่ข้าง ๆ นาง เขาก็ทำอย่างนั้นจริง ๆ
“เจ้าตื่นแล้วอย่างนั้นหรือ” หวังป้อเหวินที่ตื่นขึ้นมานานแล้วแต่นอนมองหน้าของนางจนนางมีท่าทีจะลืมตา เขาจึงทำทีเป็นนอนหลับอยู่ข้าง ๆ หยวนเยว่เผิง
“ใช่เพคะ ข้าหิว ท้องข้าร้องจนนอนต่อไม่ไหวแล้วเพคะ”
“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวข้าไปสั่งให้คนทำอาหารให้เจ้าอย่างกินอะไรบอกข้ามาได้เลย”
“ข้าอยากกินไก่ย่าง”
“ไก่ย่างอย่างนั้นหรือ”
“ใช่ข้าอยากกินไก่ย่างเป็นตัว ๆ เสียบไม้ไผ่แล้วก็หมุน ๆ บนกองไฟ ข้าอยากกินแค่นั้นเลย”
“ไก่เป็นตัวข้าต้องไปถามคนที่บ้านของท่านหมอก่อนข้าไม่มั่นใจว่าจะมีหรื
