เส้นทางหัวใจของนางร้าย+บทนางร้ายอย่างข้าก็มีหัวใจ

บทที่ 8 วางแผนร่วมกัน

บทที่

8

วางแผนร่วมกัน

ซูเหมยหลิงยังคงตามหาความจริงต่อและวันนี้นางตั้งใจที่จะไปหาหลงอี้ฟงเพื่อให้เขาช่วยในเรื่องนี้ด้วย

“ซูหมิง วันนี้ข้าจะทำขนมไปให้ท่านแม่ทัพเพราะข้ามีเรื่องจะไปปรึกษา เจ้าช่วยไปเตรียมสิ่งที่ข้าจะใช้ทำขนมไว้ให้ข้าและให้คลาดสายตาจากวัตถุดิบที่เตรียมเพราะข้าไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นในตอนนี้” ซูเหมยหลิงเอ่ยขึ้นมาแล้วนางก็เขียนอะไรบางอย่างไว้ที่สมุดบันทึกของนาง

“ข้าจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ คุณหนู” หลานซูหมิงเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เดินออกไป

ซูเหมยหลิงและหลานซูหมิงได้เดินทางไปที่จวนของหลงอี้ฟง เมื่อพวกนางมาถึงที่หน้าจวน ทหารเฝ้ายามได้รีบเปิดประตูให้พร้อมกับกล่าวทักทายอย่างสุภาพ “ยินดีต้อนรับ คุณหนูซูเหมยหลิง ท่านแม่ทัพรอคุณหนูอยู่ข้างในแล้วขอรับ” ทหารกล่าวขึ้นมา

ซูเหมยหลิงรู้สึกตื่นเต้นและกังวลเล็กน้อย บรรยากาศในจวนเงียบสงบและร่มรื่น ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาปกคลุมไปทั่วบริเวณ

หลงอี้ฟงต้อนรับพวกนางอย่างอบอุ่น แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เขาได้ยินดีที่นางมาหาที่จวนเลยสักนิด หรือแม้แต่ซูเหมยหลิงเองก็ไม่ได้ยินดีที่จะมาที่จวนเช่นเดียวกัน แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ค่อนข้างไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

“หลิงเอ๋อร์ข้าดีใจที่เจ้ามาพบข้าในวันนี้ ข้ามีความสุขที่ได้พบเจ้าในวันนี้” หลงอี้ฟงกล่าวด้วยเสียงที่นุ่มนวลพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น ขณะเดินออกมาต้อนรับ

“ข้าเองที่ต้องขอบคุณท่านที่ยอมพบข้า เพราะข้ามีเรื่องสำคัญที่จะขอคำปรึกษาจากท่าน” ซูเหมยหลิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและสุภาพอ่อนน้อม

ภายในห้องรับรอง

หลงอี้ฟงพาซูเหมยหลิงมาที่ห้องรับรองโดยที่มีหลานซูหมิงอยู่ข้างกายของนางไม่ห่าง

เมื่อนั่งลงในห้องรับรองที่จัดเตรียมไว้อย่างดี ซูเหมยหลิงเริ่มเปิดประเด็นทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

“ข้าทำขนมมาให้ท่านได้ชิม ข้าทำเองกับมือ”

“ข้าขอบใจเจ้ามาก เจ้าเปลี่ยนไปเยอะจริง ๆ ไหนข้าขอชิมสักหน่อยได้หรือไม่” หลงอี้ฟงเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเขามีความสุข

“ได้เจ้าค่ะ ซูหมิงไปจัดเตรียมมาให้ท่านแม่ทัพได้ลองชิม” ซูเหมยหลิงสั่งสาวใช้ของนาง

“เจ้าค่ะ” หลังจากที่หลานซูหมิงได้ออกไปจัดจานขนม ซูเหมยหลิงก็ได้พูดคุยกับหลงอี้ฟงทันที

“ข้าขอพูดเรื่องที่ข้าอยากมาปรึกษาท่านเลยก็แล้วกัน ข้าสงสัยสาวใช้ในจวนของข้าอยู่นางหนึ่งและข้าก็รู้สึกว่านางไม่ใช่คนบงการเรื่องนี้” ซูเหมยหลิงเอ่ยขณะมองตรงไปยังหลงอี้ฟง

“เจ้ามีข้อมูลเพิ่มเติมอีกหรือไม่ ข้าจะได้ช่วยเจ้าได้อย่างเต็มที่” หลงอี้ฟงถามอย่างตั้งใจ

“ข้าสงสัยชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ในช่วงเวลานี้ เขามาที่ตลาดบ่อยครั้งและก็มีการมาพบกับสาวใช้ที่จวนของข้าอีกด้วย ข้าคิดว่าพวกเขาต้องเป็นพวกเดียวกันที่ร่วมมือกันวางยาข้า” ซูเหมยหลิงอธิบายอย่างจริงจังให้กับหลงอี้ฟงได้ฟัง

หลงอี้ฟงพยักหน้าเข้าใจ “ข้าสัญญาว่าจะช่วยเจ้าในทุกวิถีทาง ข้าจะจัดคนของข้าให้คอยติดตามและคุ้มครองเจ้าด้วย” หลังจากนั้นทั้งสองได้ตกลงแผนการร่วมกันเพื่อสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ โดยมีความตั้งใจอย่างเต็มที่ ที่จะค้นหาความจริงและจัดการกับผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด

“เราควรเริ่มจากการสืบสวนบุคคลที่เจ้าสงสัย และข้าจะส่งคนไปตรวจสอบบริเวณที่เจ้าบอกว่ามีเหตุการณ์ผิดปกติ” หลงอี้ฟงเสนอแผนที่เขาคิดได้ในตอนนั้น

“ข้าขอบคุณท่านแม่ทัพ ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนที่ข้าไว้วางใจได้ ข้าเลือกที่จะแต่งงานไม่ผิดคนจริง ๆ” ซูเหมยหลิงเอ่ยขึ้นมาอย่างเขิน ๆ พลางมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของหลงอี้ฟง

“ข้าเองก็รู้สึกมีความสุขที่จะได้แต่งงานกับเจ้า หลังจบเรื่องนี้ข้าจะจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ให้สมฐานะของเจ้าแน่นอน” หลงอี้ฟงเอ่ยขึ้นมาในตอนที่หลานซูหมิงเดินถือถาดขนมเข้ามาพอดี สาวใช้ที่ได้ยินก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อรู้ว่าคุณหนูของนางกำลังจะได้ออกเรือนแล้ว

“เจ้ายิ้มอะไรของเจ้า เอาขนมมาให้ท่านแม่ทัพชิมได้แล้ว” ซูเหมยหลิงเองก็เขินอายหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินว่าท่านแม่ทัพที่นางหลงใหลตั้งแต่อ่านนิยายจะแต่งงานกับนางในอีกไม่ช้า

หลงอี้ฟงเห็นอาการของนางก็ยิ้มไม่หยุดพร้อมกับชิมขนมแล้วกล่าวชื่นชมในฝีมือของนางไม่ขาดปาก

หลังจากที่ซูเหมยหลิงได้วางแผนกับหลงอี้ฟงก็ได้ให้หลานซูหมิงเป็นคนจับตาดูจางเซียวถังไว้ไม่ให้คลาดสายตาแต่ตอนนี้นางไม่ได้มาที่จวนเนื่องจากนางขอตัวกลับบ้านไปเยี่ยมมารดาที่กำลังไม่สบาย

ซูเหมยหลิงรู้สึกได้ว่าความจริงใกล้จะปรากฎ นางรู้สึกการร่วมมือกับหลงอี้ฟงและมีหลานซูหมิงคอยช่วยอีกแรงทุกอย่างจะต้องถูกเปิดเผยในไม่ช้า

จวนเหม่ยหยางฉี

จางเซียวถังที่บอกว่ากลับบ้านเพื่อไปเยี่ยมมารดาของนางแต่ความจริงแล้วนางมาพบกับเหม่ยหยางฉีเพื่อรายงานผลการวางยาซูเหมยหลิง อย่างที่ทำเป็นประจำ

“เจ้ามาหาข้าวันนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะทำตามแผนได้สำเร็จ” เหม่ยหยางฉีเอ่ยถามด้วยความหวังพร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความริษยา

“คุณหนูข้าทำได้ทำตามคำสั่งของท่านแล้ว แต่ดูเหมือนว่านางจะยังไม่เป็นอะไรมาก” จางเซียวถังตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรงกลัว

“เจ้าทำอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ข้าไม่อยากได้ยินข้อแก้ตัว เจ้าควรทำให้นางหายไป” เหม่ยหยางฉีพูดด้วยความโกรธที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง

“ข้ามั่นใจว่าทำทุกอย่างตามที่คุณหนูสั่งเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมนางยังไม่เป็นอะไร ข้าจะพยายามทำให้สำเร็จในครั้งหน้าเจ้าค่ะ” จางเซียวถังกล่าวด้วยความหวาดหวั่นใจและแฝงไปด้วยความกลัว

“เจ้าต้องทำให้แน่ใจว่านางจะไม่รอดพ้นจากแผนของข้า ข้าไม่ต้องการให้แผนของข้าล้มเหลวอีก ข้าให้โอกาสเจ้าอีกเพียงครั้งเดียวถ้าเหมยหลิงไม่ตายเจ้าเองจะเป็นคนที่ตายแทนนางจำไว้ ออกไปทำตามคำสั่งของข้าได้แล้ว ออกไป” เหม่ยหยางฉีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธและพร้อมที่จะทำลายทุกอย่างที่ขวางทางของนางในตอนนี้

เหม่ยหยางฉีเริ่มทนไม่ไหวที่เห็นซูเหมยหลิงเปลี่ยนแปลงตัวเองและได้รับความสนใจจากหลงอี้ฟง และยิ่งกว่านั้นคือนางกำลังจะได้หัวใจของหลงอี้ฟง ยิ่งทำให้นางอยากทำให้ซูเหมยหลิงหายไปโดยเร็วที่สุด นางจึงสั่งการให้ชายแปลกหน้านำยาพิษที่มีฤทธิ์แรงมากที่สุดไปให้จางเซียวถังเพื่อวางยาเหมยหลิงหวังให้นางตายทันที แต่เหม่ยหยางฉีไม่รู้เลยว่าแผนการนี้จะกลับกลายเป็นการเปิดโปงตัวของนางเอง

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามีความสุขง่าย ๆ หรอกเหมยหลิง คนที่ควรจะอยู่ตรงนั้นคือข้าไม่ใช่เจ้า” เหม่ยหยางฉีพูดกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจจนน้ำตาไหลอาบทั้งสองแก้มสีแดงของนาง