Unti-unting nanahimik ang paligid habang ang pagod at ang epekto ng alak ay tuluyang dumaig sa katawan ni Wylda. Sa loob ng matitigas na bisig ni Jeriah, tila nahanap ng dalaga ang kaisa-isang santuwaryo sa gitna ng magulong Paris. Ang kaniyang mahihigpit na hikbi ay napalitan ng mababaw at regular na paghinga, hanggang sa tuluyan na siyang makatulog habang ang kaniyang mukha ay nakabaon pa rin sa dibdib ng binata.
Maingat siyang inayos ni Jeriah sa kama. Pinagmasdan niya ang mukha ni Wylda—ang mga mata nitong namumugto at ang bahid ng mascara na natuyo na sa kaniyang pisngi. Hinaplos ni Jeriah ang buhok ng dalaga, isang haplos na puno ng pagsisisi at pangakong hindi na muling mauulit ang gabing ito.
Saktong pagkumot niya kay Wylda, naramdaman ni Jeriah ang pagvibrate ng kaniyang phone
