Soft Truce (Yanna POV)
813 Words
“Kairo… sandali lang.”
Huminto siya sa pag-inom, ang baso nakabitin sa ere. Sa liwanag ng balcony, nakita ko ang pagod na pilit niyang tinatakpan...galit na kumakapit pa rin sa panga, selos na ayaw pakawalan ang dibdib. Lumapit ako, dahan-dahan, parang ang maling galaw ay puwedeng magbasag ng salamin sa pagitan namin.
“Kalma muna,” sabi ko, mahina pero buo. “Kahit ngayong gabi lang.”
Hindi siya tumingin agad. Ininom niya ang huling patak, ibinaba ang baso, saka huminga nang malalim. “Madali para sa’yo ’yan sabihin,” sagot niya. “Hindi ikaw ang gustong nakawin.”
Napangiti ako, hindi dahil biro, kundi dahil sa bigat ng pag-amin. “Hindi rin ako gamit na puwedeng nakawin,” sabi ko. “At hindi mo kailangan magbantay buong gabi.”
Sa wakas, humarap siya sa’kin. Ang mga mata niya ay mas malambot na ngayon, pero nag-aalangan pa rin. “Kung papayag ka,” sabi niya, “hindi ko hihinto.”
“Kung papayag ako,” ulit ko, “hihinto ka muna.”
Tahimik. Hangin lang ang gumagalaw sa pagitan namin.
“May hinihiling ako,” dagdag ko, biglang nag-iba ang tono. “Gusto ko ng cake.”
Napakunot-noo siya. “Cake.”
“Tsaka kape,” dagdag ko agad, sabay turo sa loob. “Yung sikat na coffee shop sa kanto. Yung bukas pa hanggang madaling-araw.”
Tumawa siya...isang maikling tawa na parang nabunot sa dibdib niya ang isang tinik. “Ginagamit mo talaga ang cravings mo para iligtas ako.”
“Hindi,” sabi ko. “Ginagamit ko ang cravings ko para iligtas tayo.”
Tinitigan niya ako ng ilang segundo, parang tinataya kung seryoso ako. Tapos tumango siya, dahan-dahan. “Fine. Cake. Kape. Truce...hanggang maubos ang tasa.”
“Dalawang cappuccino,” sabi niya sa barista, “isang chocolate truffle cake...no sharing.”
“Hey,” protesta ko, “sharing ’yan.”
Umiling siya. “Hindi ka kakain nang kalahati lang. Kita ko na ’yan.”
Umupo kami sa may bintana. Tahimik ang paligid...ilang estudyanteng nag-aaral, magkasintahang nagbubulungan, isang matandang nagbabasa ng dyaryo. Walang kamera. Walang bulungan. Walang headline.
“Salamat,” sabi ko, habang hinihila ang tasa palapit. “Sa paglabas.”
“Salamat din,” sagot niya, “sa paghatak.”
Kinuha ko ang tinidor, kumuha ng maliit na hiwa. “Kumain ka rin.”
“Later,” sabi niya. “Gusto kong makita kung sasaya ka muna.”
Napangiti ako, hindi ko napigilan. “Hindi ito palabas.”
“Para sa’kin,” sagot niya, “oo.”
Uminom ako ng kape. Mainit. Mapait. Tamang-tama. “Masarap,” sabi ko.
“Mas okay kapag nakangiti ka,” sagot niya.
Nagkatinginan kami...isang t***k na parang tumigil ang oras. Hindi kami nag-usap ng nakaraan. Hindi ng bukas. Ngayon lang.
“Hindi mo kailangang patunayan kahit kanino,” sabi niya, mahina. “Lalo na sa’kin.”
“Hindi rin ikaw,” sagot ko. “Hindi mo kailangang maging pader palagi.”
Umusad ang kamay niya sa mesa, hindi humahawak....nandiyan lang. Malapit. Mainit. “Subukan ko,” sabi niya.
Kinuha ko ang tinidor, inabot sa kanya ang maliit na kagat. “Subukan mo rin ’to.”
Kumain siya. Tumango. “Okay. Worth it.”
“Gusto mo bang maglakad pauwi?” tanong ko, palabas na kami.
“Kung kasama ka,” sagot niya.
Naglakad kami sa ilalim ng mga ilaw. Tahimik ang gabi, parang may pahintulot. “Kairo,” sabi ko, “kanina....salamat.”
“Hindi ako humingi ng kapalit,” sagot niya.
“Hindi rin ako nag-alok,” sabi ko, nakangiti.
Huminto siya saglit. Tumingin sa’kin. “Yanna,” sabi niya, “kung may lalapit ulit...”
“Inaayos ko,” putol ko. “Hindi mo kailangang mag-alab.”
Lumambot ang boses niya. “Kung masaktan ka...”
“Hindi mo ako mawawala,” sagot ko. “Hindi ngayon.”
Naglakad ulit kami.
“Gusto mo ng tsaa?” tanong ko pagdating sa penthouse.
“Kape pa rin,” sagot niya. “Pero decaf.”
Natawa ako. “Ikaw na ’yan.”
Tahimik ang loob. Malinis. Payapa. Parang walang digmaan sa labas. Umupo kami sa sofa. Hindi magkadikit....pero sapat ang lapit para maramdaman ang isa’t isa.
“Good night na,” sabi ko, tumayo.
Tumayo rin siya. “Good night.”
Hindi pa ako umaalis nang magsalita siya ulit, mababa ang boses. “Yanna...”
“Hmm?”
“Salamat sa cake.”
Ngumiti ako. “Salamat sa paghinga.”
Lumapit siya...hindi para humalik. Para huminto. Para respetuhin ang sandali. Inangat niya ang kamay, parang magpapaalam sa hangin sa pagitan namin.
“Bukas,” sabi niya, “kape ulit?”
“Bukas,” sagot ko.
Tumalikod ako, papunta sa kwarto. Sa likod ko, narinig ko ang huling tanong niya....isang pabulong na parang pangako at banta sa parehong oras...
“At kapag hindi na truce ang kailangan mo...tatawagin mo ba ako?”
- Writer
