Paparazzi Fraze (POV: YANNA)
943 Words
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakapangilabot...ang lamig ng gabi sa penthouse o ang init ng katawan ko habang nakatingin sa kanya.
Kairo Valencia.
Nakaharap sa akin, ngumiti...pero hindi yung simpleng ngiti.
Ang ngiting iyon… parang may pahiwatig, may nakatagong banta, at nakakaadik na halik na hindi niya binibigay.
“Ready ka na ba?” bulong niya, halos pabulong sa tenga ko.
Hindi ako sumagot. Tumindig lang ako, pakiramdam ko’y nanginig bawat hibla ng katawan ko.
Lumapit siya. Ang bawat hakbang niya...parang may rhythm na alam lang namin.
Lumapit ako kahit hindi ko gusto. O baka gusto ko, at ayaw ko lang aminin.
“Gusto mo bang tapusin na natin itong laro?” tanong niya, dahan-dahan, boses na parang naglalaro sa hangin sa paligid namin.
Huminga ako. Mahirap. Napakahirap.
“Hindi laro,” sagot ko sa sarili ko, kahit hindi ko talaga ito sinabi sa kanya.
Dahil kahit sa katahimikan, ramdam ko ang tensyon namin.
Tumayo siya sa harap ko. Matalim ang tingin niya, pero may lambing na hindi ko maipaliwanag.
“Alam mo, kung hindi ka nagsisinungaling sa sarili mo…”
Hinawakan niya ang braso ko, at doon, parang naputol ang mundo.
“...sigurado ako, matagal mo nang gusto ito.”
Hindi ko kayang tumingin sa kanya. Lumayo ako ng konti, pero sinundan niya.
Parang magnet na hindi ko kayang labanan.
“Yanna…”
Tinatawag niya ang pangalan ko na parang panalangin at banta sa iisang salita.
Hindi ko matakpan ang pintig ng puso ko. Parang maririnig niya bawat t***k.
“Kung magpapatuloy tayo,” bulong niya, “dito sa mundo natin...makikita ng lahat na hindi nila mabubuwag ang meron tayong dalawa.”
Tumingin ako sa kanya.
Ang init ng mukha niya, ang titig niya, ang lamig at init na sabay...lalo akong nahihirapan.
At sa sandaling iyon, alam kong hindi na simpleng laro.
Biglang tawa siya...malakas, mapang-akit, parang gusto niyang sirain lahat ng depensa ko.
“Grabe ka, Yanna,” sabi niya, halos nahihirapan sa ngiti. “Ang galing mong magkunwari, pero ramdam na ramdam ko ang bawat takot mo, bawat galit mo, bawat… nahihiya kang pakiramdam.”
Tumigil ako. Pinilit ko ang sarili ko na hindi sumuko.
“Hindi ako nahihiya,” sabi ko, kahit ramdam kong nanginginig ako.
Lumapit siya ulit.
Hindi na lang basta lumapit...lumapit siya nang sobrang lapit na halos magdikit ang aming mga mukha.
“Bakit mo pinipigilan ang sarili mo?” bulong niya.
“Labanan mo ako, kahit sandali lang.”
Hindi ko kayang sumagot. Ang labi niya...ang titig niya...ang init ng kamay niya na humahawak sa akin, lahat… parang binabali ang bawat depensa ko.
At bago pa man ako makagalaw, binaba niya ang mukha ko at pinatong sa kanya ang noo ko.
“Ang gulo ng mundo mo,” bulong niya.
“Pero sa loob nito, ako lang ang gusto mong makita.”
Parang naputol ang lahat ng tunog sa paligid.
Ang gabi, ang ilaw, ang hangin...lahat naging background lang sa pagitan namin.
“Yanna,” bulong niya, halos hindi ko marinig, “gusto kong makita kung hanggang saan mo kayang kumapit sa’kin.”
Hindi ko alam kung tumatanggap ba ako o tumututol.
Dahil sa bawat paghinga, sa bawat kiliti ng kanyang presensya, isa akong bomba na puputok sa dami ng damdamin ko.
Ngunit bigla, may tunog ng cellphone na pumutok sa katahimikan.
Napabuntong-hininga si Kairo, napatingin sa screen, tapos bumalik sa akin.
Ngunit hindi niya iniurong kamay niya.
Parang sinasabi niya, kahit may abala, wala siyang balak bitawan ako.
“Dito tayo,” sabi niya, dahan-dahan, habang iniikot ako sa dance floor ng penthouse na parang wala kaming ibang tao.
At para bang magic, bigla…
wala nang ibang tao sa paligid.
Walang music.
Walang ilaw na bumabagsak sa amin.
Parang ang mundo ay hihinto lang sa pagitan namin.
Kinuha niya ang kamay ko.
Maaari lang itong simpleng hawak, pero sa kanya, parang may apoy na dumadaan sa bawat daliri.
“Sumayaw tayo,” bulong niya.
Hindi ko alam kung tumugon ako. Pero ang katawan ko… sumayaw na.
Hindi kami sumusunod sa musika.
Kami’y sumusunod sa ritmo na ramdam lang namin.
Ritmo ng galit, takot, pagnanasa, at hindi pagkilala sa sarili.
Tumingin ako sa kanyang mga mata.
Napakadilim, napakalalim, pero may kislap ng lambing.
Parang gusto niya akong sipain sa ulo at yakapin sabay-sabay.
“Hindi ka ba natatakot?” tanong niya, halos sa buhok ko.
Hindi ako sumagot. Ang sagot ko...sa puso ko na lang nakatago.
Oo, natatakot ako. Pero may isa pang damdamin na mas malakas:
Ang saya. Ang kilig. Ang hindi ko maintindihang paghanga.
Lumapit siya nang mas malapit.
Dito, halos magdikit ang mga noo namin.
“Hindi mo kailangang magsinungaling,” bulong niya.
“Alam ko ang totoo mo...kahit ayaw mong aminin.”
Napahinto ako.
At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang hangin, ang init, at ang tension…
hindi ko alam kung nasaan na ang hangganan ng laro at ng damdamin.
At bago ko pa man maisipin…
isang tunog ng camera ang pumutok mula sa labas ng bintana.
Parehong lumingon kami.
Ngunit hindi namin iniurong ang isa’t isa.
Parang sabay naming alam...ang mundo ay nagmamasid, pero wala sa amin ang handang bumitaw.
Kairo ngumiti sa akin, mapang-asar at mapang-akit sabay.
“Ready ka na ba sa susunod?” bulong niya.
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Pero alam ko ang puso ko…
Hindi ko handa, pero gusto kong sumabay.
Habang magkayakap kami sa dance floor, isang paparazzi ang nakahanda sa susunod na kuha...at ang larawan na ito ay puwedeng sirain o pasikatin kami sa isang iglap. Sa pagitan ng galit, kilig, at init ng damdamin, kailangan naming magdesisyon...mananatiling maglaro o magtatakda ng bagong hangganan na hindi pa namin alam.
- Writer
