Not An Act(POV: YANNA)
1227 Words
“Huminga ka muna. Tumingin ka sa’kin.”
Boses ni Kairo...malapit, mababa, parang sinasalo ang kaba ko bago pa ako tuluyang lamunin. Nakatayo kami sa likod ng itim na kurtina ng studio hallway, ilang hakbang lang mula sa liwanag at kamera. Naramdaman ko ang kamay niya sa likod ko...hindi nakadiin, hindi rin malayo. Sakto lang para maramdaman kong may sasalo.
“Hindi ko kaya,” bulong ko, pero hindi ako umaatras. “Lahat sila galit.”
“Hindi lahat,” sagot niya. “At kahit pa...nandito ako.”
Gusto kong tumawa. Gusto kong sabihing parte lang ’to ng kontrata. Pero nang igalaw niya ang kamay niya...iniayos ang hibla ng buhok ko na sumabit sa pisngi ko...parang may kuryenteng dumaan sa balat ko.
“Ganyan,” sabi niya, halos pabulong. “Mas okay.”
“Don’t,” sabi ko agad, masyadong mabilis. “Huwag mong gawin ’yan.”
“Alin?” tanong niya, inosente ang tono.
“’Yan,” sagot ko, tinuturo ang pagitan naming dalawa. “’Yung...sobrang...”
“Sobrang alin?” singit niya, nakakunot ang noo. “Caring?”
Napalingon ako. “Parte ’to ng act, ’di ba?”
Tumango siya, agad. “Oo.”
Pero hindi siya umatras.
Sa halip, hinila niya ang kwintas ko nang marahan, inayos ang pagkakahiga sa leeg ko. “Kailangan nilang makita na okay ka,” sabi niya. “At kailangan mong maramdaman ’yon para maging totoo sa kamera.”
“Manipulative,” bulong ko.
“Effective,” sagot niya.
Lumapit ang assistant. “Two minutes.”
Tumango si Kairo, hindi inaalis ang tingin sa’kin. “Two minutes,” ulit niya, parang paalala na huminga.
“Bakit ka ganyan?” tanong ko, hindi ko na napigilan.
“Ganyan paano?”
“Maingat,” sagot ko. “Parang...parang takot kang masaktan ako.”
Isang segundo siyang natahimik. Isang segundo lang. “Because I am.”
“Hindi mo ako responsibilidad,” sabi ko.
“Ngayon oo,” sagot niya.
Huminga ako. Act, paulit-ulit kong paalala sa sarili. Parte ng palabas.
Pero nang isinuot niya ang coat niya sa balikat ko...dahil malamig ang hallway...napapikit ako saglit.
“Giniginaw ka,” sabi niya.
“Hindi,” sagot ko. “Okay lang.”
“Hindi ka okay,” balik niya, tahimik. “Pero magiging okay ka.”
Bago pa ako makasagot, binuksan ang kurtina. Ilaw. Kamera. Ingay.
At sa gitna ng lahat..
ang kamay niya sa palad ko, bahagyang pinisil.
“Ngiti,” bulong niya. “Kasama ako.”
Ngumiti ako.
Sa harap ng kamera, naging maayos ang lahat. Maikli ang mga tanong. Maingat ang sagot. Kapag natitisod ang boses ko, sumisingit siya...hindi para kunin ang spotlight, kundi para ibalik sa’kin ang hininga.
“Yanna has been under a lot of pressure,” sabi niya sa isang anchor. “Let’s not pretend crying is a crime.”
May bulungan sa studio. May kilay na tumaas.
At ako...nakatingin sa kanya...naguguluhan.
Pagkatapos, sa sasakyan.
“Okay ka lang?” tanong niya, agad, pagkasara ng pinto. Tinanggal niya ang seatbelt ko bago ang kanya, maingat, parang hindi nagmamadali.
“Okay,” sagot ko, awtomatiko.
“Hindi ’yan sagot,” sabi niya. “Okay ka ba...o pinipilit mo lang?”
“Parte ng act,” sagot ko. “Alam ko.”
Umiling siya. “Hindi lahat.”
“Which part isn’t?” tanong ko, masyadong diretso.
Tumigil ang kotse sa stoplight. Tumingin siya sa labas, saka sa’kin. “’Yung pag-alala.”
Nanikip ang dibdib ko. “Kairo...”
“Relax,” putol niya, may munting ngiti. “Hindi ko hinihingi.”
Huminga ako. “Then stop acting like you care.”
Hindi siya natawa. Sa halip, inabot niya ang bote ng tubig, binuksan, saka inabot sa’kin. “Uminom ka.”
Tinanggap ko. Tahimik kaming dalawa.
Sa condo lobby, may paparazzi. Flash. Tawag ng pangalan ko.
At bago pa ako ma-freeze, inilagay niya ang kamay niya sa bewang ko...hindi possessive sa paraan ng pag-angkin, kundi proteksiyon. Isang hakbang sa harap ko. Isang anino na sumalo sa ilaw.
“Dito,” bulong niya. “Sa kaliwa.”
Sinunod ko. Para kaming sanay...kahit hindi.
Sa elevator, nang magsara ang pinto, napasandal ako. Nanginginig.
Lumapit siya, dahan-dahan. Hindi ako hinawakan agad. Hinayaan niya akong huminga.
“Salamat,” bulong ko, hindi ko alam kung para saan.
“Walang anuman,” sagot niya.
“Parte ng act,” dagdag ko agad, parang pananggalang.
Ngumiti siya. “Kung kailangan mong isipin ’yon para kumalma...sige.”
“Hindi mo ba aaminin?” tanong ko.
“Na alin?” tanong niya.
“Na nag-eenjoy ka,” sabi ko. “Sa pagiging bayani.”
Tumawa siya, mahina. “Kung bayani ako, ikaw ang dahilan.”
“Flattery,” sabi ko.
“Facts,” sagot niya.
Sa loob ng unit, tahimik. Tinanggal niya ang heels ko...siya mismo...lumuhod sandali, parang natural lang. Napaatras ako sa gulat.
“Kairo...”
“Masakit ’yan,” sabi niya. “Mamula na.”
“Hindi mo kailangang...”
“Alam ko,” putol niya, mahinahon. “Pero gusto ko.”
Act, sigaw ng utak ko. Act.
Pero nang idampi niya ang hinlalaki sa sakong ko...maingat, marunong...parang may init na umakyat sa tuhod ko.
“Stop,” sabi ko, masyadong mahina.
“Tapos na,” sagot niya, tumayo. “Tea?”
“Hindi na,” sagot ko.
Naglagay pa rin siya. Hinintay akong maupo. Inilapag ang tasa sa harap ko. “Mainit.”
Umupo siya sa tapat ko. Tahimik kaming uminom.
Ang katahimikan...hindi mabigat. Nakakapanibago.
“Bakit mo ginagawa ’to?” tanong ko sa wakas.
“Dahil kailangan mo,” sagot niya.
“Hindi,” sabi ko. “Dahil kailangan ng narrative.”
Ngumiti siya, dahan-dahan. “Kung gusto mong maniwala doon...okay.”
“Gusto ko,” sagot ko agad.
“Titingnan natin,” sabi niya.
Tumunog ang phone ko. Message. Brian.
Napatigil ang kamay ko.
“Kunin mo,” sabi ni Kairo. “Hindi ko pipigilan.”
Tiningnan ko siya. “Hindi ka magseselos?”
Isang kisap-mata. “Hindi ngayon.”
“Act,” bulong ko.
“Maybe,” sagot niya. “Or maybe respeto.”
Binuksan ko ang message. ‘Are you okay? I saw the photos.’
Huminga ako. “Okay ako,” type ko.
Pagkatapos, isa pang message...unknown number. ‘We have more.’
Nanlamig ako.
“Kairo,” tawag ko.
Lumapit siya agad. “Ano?”
Pinakita ko ang screen. Nawala ang ngiti niya. Bumigat ang hangin.
“May gagawin tayo,” sabi niya.
“Lalabas ulit?” tanong ko.
“Hindi,” sagot niya. “Sa pagkakataong ’to...ako ang lalabas.”
“Mag-isa?” tanong ko.
“Hindi,” sabi niya, tinitigan ako. “Kasama ka. Pero sa likod ko.”
“Mas lalala,” sabi ko.
“Or matatapos,” sagot niya.
“Bakit parang sigurado ka?” tanong ko.
Lumapit siya, isang hakbang lang. “Dahil hindi kita pababayaan.”
Tinitigan ko siya. Act, bulong ko sa sarili. Parte ng palabas.
Pero ang kamay niya...nasa palad ko na naman...at hindi ko ito binawi.
“Kung mali ka...” simula ko.
“...sasalo ako,” putol niya, pamilyar na pangako.
Sa labas, may ingay ng paparazzi. Sa loob, may init na ayaw kong pangalanan.
Tumingin ako sa kanya, at sa wakas tinanong ang tanong na kinatatakutan ko.
“Kapag natapos na ’to...ganyan ka pa rin ba?”
Ngumiti siya, bahagya, mata sa mata.
“Depende kung hahayaan mo.”
- Writer
