Power Move(POV: YANNA)
1066 Words
“Ms. Cruz, umiiyak ka ba dahil nagsisisi ka sa relasyon n’yo ni Mr. Valencia?”
Tumigil ang oras.
Nakatutok ang mga ilaw sa mukha ko...mainit, mapanghimasok. Nasa harap ko ang isang mesa ng mga reporter, bawat isa may hawak na mikropono na parang sandata. Ramdam ko ang pagpitik ng camera shutters, ang bulungan ng crew, ang tensyon na parang manipis na salamin sa pagitan ko at ng mundo.
Huminga ako. Ngumiti. Ang ngiting pinagpraktisan ko sa salamin...’yung hindi aabot sa mata.
“Hindi,” sagot ko, maingat. “Ang pag-iyak ay hindi palaging tanda ng pagsisisi.”
“Pero trending ang #ShesUngrateful,” singit ng isa. “Sa kabila ng yaman at proteksiyong ibinibigay sa’yo ni Mr. Valencia, bakit parang palagi kang nasasaktan?”
Narinig ko ang mahinang paggalaw sa tabi ko. Si Kairo. Nakatayo lang siya roon, tahimik, ang presensya niya parang pader. Hindi siya sumisingit...hindi pa.
“Hindi madaling mabuhay sa ilalim ng mata ng publiko,” sagot ko. “Lalo na kapag hinuhusgahan ka sa ilang segundo ng larawan...”
“Pero hindi ba’t choice mo ’yan?” putol ng isa pang boses. “Hindi ka naman pinilit...”
“...Actually,” biglang pumasok ang boses ni Kairo, malinaw at kontrolado, “pinilit siya ng sitwasyon.”
Napalingon ang buong mesa. Ako rin.
Tumayo siya nang bahagya, inilapit ang mikropono sa kanya, pero hindi kinuha ang spotlight...parang hiniram lang niya sandali.
“Kung may ituturo kayong kasalanan,” sabi niya, “ituro n’yo sa sistemang ginagawang aliwan ang pagdurusa ng isang tao.”
May kumalabog na bulungan. May nagtaas ng kilay. May ngumiti, parang nakaamoy ng eskandalo.
“Mr. Valencia,” sabi ng host, “are you saying the media is at fault?”
“Hindi,” sagot niya. “Sinasabi kong may responsibilidad.”
“Responsibilidad n’yo rin ba,” singit ng isang tabloid reporter, “na protektahan ang girlfriend n’yo sa halip na hayaan siyang sumagot?”
Tumama sa dibdib ko ang salitang girlfriend. Parte ng act. Alam ko. Pero bakit parang may kirot?
“Hindi ko siya pinipigilan,” sagot ni Kairo. “Pinipili kong tumabi.”
Tumabi.
Hindi sa harap. Hindi sa likod. Sa tabi.
“Yanna,” bulong niya, sapat lang para marinig ko, “sabihin mo lang ang gusto mong sabihin. Nandito ako.”
Huminga ako ulit. Mas malalim. Ang kamay ko, nakapatong sa mesa, nanginginig. Hindi niya hinawakan. Hindi niya pinisil. Hinayaan niya akong magdesisyon.
“Hindi ako perpekto,” sabi ko sa wakas. “At hindi rin perpekto ang sitwasyong ito. Pero hindi ako ungrateful. Tao lang ako.”
“Kung gano’n,” tanong ng isang babae sa dulo, “bakit parang si Mr. Valencia ang laging sumasalo?”
Tumahimik ako. Saglit lang. Sapat para pumasok ulit si Kairo.
“Dahil kaya ko,” sabi niya. “At dahil hindi ko kailangang patunayan ’yon sa kahit sino.”
May flash. May hinga na naputol. May katahimikang parang sinadya.
“Are you in love, Mr. Valencia?” sigaw ng isang boses mula sa likod.
Isang iglap. Isang segundo na parang tumagal ng isang minuto.
Tumingin si Kairo sa akin...hindi sa camera. Sa akin. Parang nagtatanong. Parang humihingi ng pahintulot.
Hindi ako umiwas.
“Hindi ’yan ang tanong ngayon,” sagot niya sa wakas. “Ang tanong ay bakit ba mas interesado kayong saktan ang isang tao kaysa intindihin siya?”
Tumayo ang host, nagmamadaling tapusin ang segment. “Salamat po sa oras n’yo...”
Tumayo rin si Kairo. Inabot ang kamay ko...hindi agad hinila, naghihintay. Tinanggap ko. Ang palad niya mainit. Matatag.
Habang naglalakad kami palabas ng studio, naririnig ko ang bulungan. Image control. Power move. Calculated.
Act, paalala ko sa sarili.
Sa hallway, nang magsara ang pinto sa likod namin, saka lang bumigay ang tuhod ko. Huminga ako, mabilis.
“Okay ka lang?” tanong niya agad.
“Oo,” sagot ko. “I think.”
“Hindi mo kailangang magpakatatag,” sabi niya.
“Hindi ko ginagawa para sa’yo,” sagot ko, awtomatiko.
“Hindi ko hiningi,” sabi niya.
Sa elevator, tahimik kami. Ang salamin sa harap namin, ibinabalik ang imahe naming dalawa...magkatabi, maayos, parang perpekto. Hindi nito ipinapakita ang kaguluhan sa loob ko.
“Bakit ka sumingit?” tanong ko sa wakas.
“Dahil mali ang direksiyon,” sagot niya.
“Kaya ko namang sumagot,” sabi ko.
“Alam ko,” sabi niya. “Pero hindi mo kailangang saluhin lahat.”
“Hindi mo rin kailangang maging bayani,” balik ko.
Tumango siya. “Hindi ako bayani.”
“Then what was that?” tanong ko.
“Pagpili,” sagot niya.
Bumukas ang elevator. May paparazzi sa lobby. Ilaw ulit. Ingay.
At bago pa ako mag-freeze, inikot niya ang katawan niya nang bahagya...hindi para itago ako, kundi para saluhin ang unang bugso. Ang kamay niya sa likod ko, gabay, hindi kulungan.
“Dito,” bulong niya.
Sa sasakyan, saka lang ako nakapagsalita nang buo.
“Hindi mo kailangang iligtas ang imahe ko,” sabi ko.
“Hindi ko iniligtas,” sagot niya. “Ibinalik ko lang ang balanse.”
“Para saan?” tanong ko. “Para sa akin...o para sa’yo?”
Tahimik siya saglit. Tumingin sa bintana. “Pareho.”
“Hindi pwedeng pareho,” sabi ko.
“Sa mundo ko,” sagot niya, “palaging pareho.”
“Hindi ako mundo mo,” mariin kong sabi.
Tumingin siya sa akin. Walang ngiti. Walang pilyong tono. “Hindi pa.”
Nanlamig ang batok ko. “Ano ’yon?”
“Wala,” sabi niya agad. “Pagod ka lang.”
Sa condo, sinalubong kami ng katahimikan. Inilapag niya ang jacket niya sa upuan. Inabot ako ng tubig. Mga maliliit na galaw...maingat, consistent.
“Stop,” sabi ko bigla.
Huminto siya. “Ano?”
“’Yung...pag-aalaga,” sabi ko. “Nakakalito.”
“Hindi ko intensyong lituhin ka,” sagot niya.
“Pero ginagawa mo,” sabi ko. “At kailangan kong isipin na parte lang ’to ng act.”
Kung nasaktan siya, hindi niya ipinakita. “Kung ’yon ang makakatulong sa’yo.”
“Bakit parang okay ka roon?” tanong ko.
“Dahil mas mahalaga na okay ka,” sagot niya.
Huminga ako. “Don’t play hero, Kairo.”
Isang kisap-mata. Isang pagbabago sa hangin.
Ngumiti siya...hindi matamis. Hindi rin malamig. Isang ngiting may lihim.
“Hindi ako naglalaro,” sabi niya, dahan-dahan. “At hindi pa tapos ’to.”
- Writer
