Ready To Trust(POV: YANNA)
1179 Words
“Hawak ka lang sa’kin.”
Nang sabihin ni Kairo ’yon, parang may biglang huminto sa loob ko. Nakatayo kami sa gilid ng backstage corridor, ilang hakbang mula sa ingay ng studio exit. Ilaw, camera, boses...lahat nagsasapawan sa labas. Dito sa pagitan naming dalawa, isang linya lang ang malinaw: ang kamay niya, bukas, naghihintay.
“Hawak,” ulit niya, mas mababa ang boses. “Hindi para sa kanila. Para sa’yo.”
Hinawakan ko.
Hindi dahil kailangan ng palabas. Kundi dahil sa sandaling ’yon, ang palad niya ang tanging bagay na hindi nanginginig sa mundo ko.
“Okay ka?” tanong niya habang naglalakad kami, banayad ang hakbang para sumabay sa bilis ko.
“Oo,” sagot ko, pero humigpit ang kapit ko sa kanya.
Tumigil siya. Hindi sa gitna ng daan...sa gilid, kung saan hindi kami tatamaan ng ilaw. Humarap siya sa’kin, tinakpan ang ingay sa likod namin gamit ang katawan niya.
“Hindi mo kailangang magsinungaling,” sabi niya.
“Hindi ako...”
“Hindi mo kailangang ipaliwanag,” putol niya, may ngiting parang sinasabing nakikita kita. “Tumingin ka sa’kin.”
Tumingin ako.
Hindi siya nakangiti para sa camera. Hindi rin malamig ang mata niya. Tahimik lang. Matatag. Parang sinasalo ang buong bigat ng araw ko sa isang titig.
“Huminga,” sabi niya. “Kasabay ko.”
Huminga ako. Sinabayan niya. Isa. Dalawa. Tatlo.
“Good,” bulong niya. “Ganyan.”
Sa gilid ng corridor, may paparazzi na sumilip. Tumama ang flash.
Agad niyang inikot ang posisyon niya...isang hakbang sa harap ko, pero hindi ako tinago. Parang sinasabi: nandito siya, at nandito rin ako.
“Ms. Cruz!” sigaw ng isa. “Are the tears real or scripted?”
Ramdam ko ang pag-igting ng mga balikat ko. Bago pa ako makapagsalita, sumandal si Kairo nang bahagya...hindi ako hinawakan, pero naroon ang presensya.
“Enough,” sabi niya, malinaw. “We’re done.”
Hinila niya ako palabas...hindi marahas, hindi nagmamadali. Maingat. Parang bawat hakbang ay sinisiguro niyang hindi ako matitisod.
Sa sasakyan, bago pa ako makaupo, inilapag niya ang kamay niya sa pinto, sinigurong hindi ito babalik sa akin. Inayos niya ang seatbelt ko...isang pindot lang, isang click. Simple. Pero bakit parang may init?
“Salamat,” bulong ko.
“Anytime,” sagot niya.
Tahimik ang biyahe sa una. Ang lungsod, dumadaan lang sa bintana. Ang phone ko, umilaw...notifications, comments, clips. Hindi ko binuksan.
“Don’t,” sabi niya, parang nabasa ang isip ko.
“Hindi ko naman...”
“Hindi ngayon,” dagdag niya. “Mamaya na. Hayaan mong huminga ka muna.”
“Hindi mo pwedeng kontrolin ang lahat,” sabi ko.
“Hindi,” sagot niya. “Pero kaya kong bawasan.”
Huminga ako. “Bakit?”
“Dahil pinili ko,” sagot niya.
“Para sa image,” sabi ko agad.
“Para sa’yo,” sagot niya, walang alinlangan.
Tumahimik ako. Act, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili. Parte lang ’to ng kontrata.
Pero nang ilapag niya ang jacket niya sa balikat ko...hindi dahil malamig, kundi dahil alam niyang nanginginig ako...parang may bitak ang panangga ko.
“Hindi ko kailangan,” sabi ko.
“Alam ko,” sagot niya. “Pero gusto ko.”
Sa condo, sinalubong kami ng katahimikan. Tinanggal niya ang sapatos ko...hindi agad, hinintay niyang tumango ako. Inilapag niya ang bag ko sa mesa. Inabot ang tubig. Ang mga galaw niya, sunod-sunod, walang yabang. Parang kabisado ang gagawin kapag may umuuwi na pagod.
“Bakit ka ganyan?” tanong ko sa wakas.
“Ganyan paano?” tanong niya.
“Maingat,” sabi ko. “Parang...parang natatakot kang mabasag ako.”
Tumingin siya sa’kin. Matagal. “Hindi ka babasagin,” sabi niya. “Pero napapagod ka. At ’yon ang inaasikaso ko.”
“Hindi mo trabaho ’yon,” sabi ko.
“Hindi,” sagot niya. “Pero pinili ko.”
“Lahat ba ng pinipili mo, hindi ka nagsisisi?” tanong ko.
May anino sa mata niya
...saglit lang. “Hindi.”
Lumapit siya, hindi masyadong malapit. Isang distansyang may respeto. “Gusto mo bang umalis tayo sandali?”
“Paano ’yung mga tao?” tanong ko.
“Hindi muna sila,” sagot niya. “Ikaw muna.”
Sa rooftop garden ng building, tahimik. Ang hangin, malamig. Ang lungsod, kumikislap. Umupo kami sa bench, magkatabi. Hindi magkadikit. Sapat lang para maramdaman ang presensya.
“Kapag ginagawa mo ’yan,” sabi ko, nakatingin sa ilaw, “nalilito ako.”
“Alin?” tanong niya.
“’Yung pagiging....” huminto ako. “Sweet.”
Ngumiti siya, bahagya. “Sweet ba ’to?”
“Oo,” sagot ko. “At delikado.”
“Delikado dahil?” tanong niya.
“Dahil baka makalimutan ko na act lang ’to,” sabi ko.
Tumahimik siya. Ang hangin, dumaan sa pagitan namin.
“Kung makalimutan mo,” sabi niya sa wakas, “hindi kita sisihin.”
“Hindi mo pwedeng—”
“Hindi kita pipilitin,” putol niya. “Pero hindi rin kita itataboy.”
Tumingin ako sa kanya. Ang mukha niya, seryoso. Walang laro. Walang pangako.
“Hindi ako sanay sa ganito,” sabi ko.
“Sa alin?” tanong niya.
“Sa taong nananatili,” sagot ko.
May ngiting dumaan sa labi niya...hindi masaya, hindi rin malungkot. Totoo. “Hindi rin ako sanay,” sabi niya. “Pero natututo.”
Tumunog ang phone ko. Message mula kay Brian. ‘Can we talk?’
Napansin ni Kairo ang pag-igting ng balikat ko. “Kunin mo,” sabi niya. “Hindi ako aalis.”
“Hindi ka magseselos?” tanong ko.
“Hindi ako takot,” sagot niya. “Kung pipiliin mo....”
“...hindi ’yon ang tanong,” putol ko.
Tumango siya. “Then I’ll wait.”
Hindi ko sinagot si Brian. Inilapag ko ang phone.
“Choice mo ’yan,” sabi ni Kairo.
“Oo,” sagot ko. “At nalilito ako.”
Lumapit siya ng kaunti. Hindi niya ako hinawakan. “Okay lang malito.”
“Hindi kung may camera,” sabi ko.
“Wala ngayon,” sagot niya. “Kami lang.”
Tumingin ako sa kanya. Ang mga ilaw sa ibaba, parang bituin. Ang dibdib ko, masikip.
“Kung magkamali ako,” sabi ko, “hindi mo ba ako iiwan?”
Hindi siya nag-atubili. “Hindi.”
“Parte ng act?” tanong ko.
Ngumiti siya...isang ngiting mabagal, siguradong-sigurado. “Hindi.”
Lumapit pa siya...isang hakbang na huminto bago kami magkadikit. Inangat niya ang kamay, pero hindi ako hinawakan. Parang nagtatanong ng pahintulot.
Tumango ako.
Hinawakan niya ang kamay ko...mahigpit, pero maingat. Isang pisil. Isang pangako na walang salita.
“Yanna,” sabi niya, mababa, halos bulong. “Kung masyado na...sabihin mo. Aatras ako.”
Huminga ako. “At kung hindi?”
Hindi niya binitiwan ang tingin. “Lalapit ako.”
Tumama ang mga salitang ’yon sa dibdib ko. Act, paalala ko. Act.
Pero ang ritmo ng paghinga namin, sabay. Ang mga daliri niya, mainit. Ang gabi, tahimik.
Sa malayo, may ingay ng lungsod. Sa pagitan naming dalawa, may tanong na ayaw pang sagutin.
“Handa ka bang magtiwala kahit kaunti?” sabi niya.
- Writer
