Caring Gestures(POV: YANNA)
1035 Words
“Natulog ka ba kagabi?”
Nakaangat ang tingin ni Kairo sa akin habang inaabot niya ang kape...hindi ako tinignan na parang proyekto, kundi parang taong inaalala. Maaga pa. Ang lungsod sa labas ng bintana, kulay abo at gising na. Ang condo, tahimik na parang humihinga pa lang.
“Oo,” sagot ko, kahit alam kong halata ang pamumugto ng mata ko.
Hindi niya ako tinawag sa kasinungalingan. Tinulak niya lang ang tasa palapit sa akin, dahan-dahan, parang ayaw akong magulat. “Mainit pa.”
“Salamat,” sabi ko, mas mahina kaysa sa balak ko.
Umupo siya sa tapat ko. Walang phone. Walang laptop. Walang agenda na nakasabit sa noo niya. Parang may sinasadya ang katahimikan....parang gusto niyang doon muna kami tumira.
“May interviews tayo mamaya,” sabi niya sa wakas. “Pero pinausog ko.”
Napatingin ako. “Bakit?”
“Dahil kailangan mo ng umaga,” sagot niya. “Hindi headline.”
Napangiti ako...hindi sadya. Isang iglap lang, pero ramdam ko. Ito ’yung softening, bulong ng isip ko. ’Yung sandaling gusto kong maniwala na hindi lang ito act.
“Hindi mo kailangang ayusin ang lahat,” sabi ko.
“Hindi ko inaayos,” sagot niya. “Pinipili ko lang ang oras.”
Humigop ako ng kape. Mainit. Totoo. Hindi ko alam kung kailan huling may nag-alala kung mainit pa ba ang iniinom ko.
“May nag-message kay Brian,” bigla kong sabi.
Tumango siya. Walang reaksyon na ipinilit. “At?”
“Hindi ko sinagot,” sagot ko.
“Choice mo ’yon,” sabi niya.
“Hindi ka magseselos?” tanong ko, may himig na halos biro...pero hindi.
“Hindi ako nagmamay-ari,” sagot niya. “Nandito lang ako.”
Nandito. Ang salitang ’yon, parang kumapit sa dibdib ko. Bigla akong napagod sa pakikipaglaban.
“Salamat,” sabi ko ulit, mas malinaw.
Tumayo siya, kinuha ang jacket niya. “Maghanda ka. May oras ka.”
Habang naglalakad siya palayo, nahuli ko ang sarili kong nakatingin...sa balikat niya, sa likod niya, sa paraan ng paggalaw na parang sigurado sa mundo. Huwag, saway ko sa sarili. Huwag lumambot.
Sa biyahe papunta sa studio, tahimik kami. Hindi awkward...sapat lang. Inabot niya ang scarf ko nang mapansing nanginginig ako. Inilagay niya mismo, marahan, walang pagmamadali. Ang mga daliri niya, dumampi sa leeg ko...isang segundo lang...pero parang may kuryente.
“Salamat,” bulong ko.
“Anytime,” sagot niya, hindi tumitingin, parang ayaw gawing big deal.
Sa green room, may makeup artist, may stylist, may staff na abala. Lahat mabilis. Lahat sanay. Ako...nakaupo, nakatingin sa salamin, pinipilit buuin ang mukha kong handang ngumiti.
“Maganda ka,” sabi ni Kairo sa likod ko.
Hindi camera-ready. Hindi on-brand. Maganda.
“Naka-makeup ako,” sagot ko, depensa.
Ngumiti siya sa salamin. “Kahit wala.”
Huminga ako. Softening, muli. Ramdam ko na naman ang paglusot.
“Focus,” sabi ko sa sarili, pero narinig niya.
“Okay,” sabi niya. “Focus.”
Sa set, sunod-sunod ang tanong. How are you holding up? Do the rumors hurt? Is Kairo supportive?
Sumagot ako. Ngumiti. Umilag. At sa bawat sandaling muntik nang mabitak ang boses ko, naroon siya...hindi sumasapaw, hindi umaagaw...nakatingin lang, parang sinasabing nandito ako kung kailangan mo.
Nang matapos, sa hallway, bigla akong napahawak sa braso niya. Reflex. Pagod.
“Okay ka lang,” sabi niya agad.
“Oo,” sagot ko, pero hindi pa rin ako bumibitaw.
Tinakpan niya ang kamay ko ng kanya—isang galaw na proteksiyon, hindi pag-angkin. “Tara.”
Sa elevator, magkadikit ang balikat namin. Ang salamin, muli, ibinabalik ang imahe naming dalawa—mas malapit ngayon. Mas totoo ang tingin ng mata ko.
“Alam mo,” sabi ko bigla, “hindi ko inaasahang ganito ka.”
“Ganito paano?” tanong niya.
“Maingat,” sagot ko. “At… nandiyan.”
Hindi siya ngumiti. “May presyo ang pagiging nandiyan.”
“Anong presyo?” tanong ko.
Tumingin siya sa mga numero ng elevator. “Na masaktan.”
Tumigil ang elevator. Bumukas ang pinto. May paparazzi sa labas. Ingay. Flash.
Agad siyang humarap sa akin, hinawakan ang kamay ko...mahigpit nang kaunti. Act, paalala ko. Para sa camera.
Pero nang marinig ko ang bulungan....She’s ungrateful. He deserves better....may punit na dumaan sa loob ko.
Sa sasakyan, saka ako bumigay. Hindi umiiyak...hindi pa...pero mabigat ang dibdib ko.
“Hindi ko kaya ’to mag-isa,” sabi ko, hindi tumitingin.
“Hindi mo kailangan,” sagot niya agad.
At doon...doon ako tuluyang lumambot. Lumingon ako sa kanya. “Salamat.”
Tahimik siya sandali. Parang pinipili ang salita. “Yanna...”
“...pero,” putol ko, mabilis, bago pa ako tuluyang malunod sa pakiramdam. “Huwag mong gawing dahilan ’to para maging bayani.”
Nagbago ang hangin. Ang lambot, napalitan ng tensyon.
“Hindi ako bayani,” sabi niya, maingat.
“Gano’n ang pakiramdam,” sagot ko. “At ayokong utang-na-loob ang bawat paghinga ko.”
“Hindi utang,” mariin niyang sabi.
“Gano’n ang itsura,” balik ko.
Tumigil ang sasakyan sa stoplight. Tumingin siya sa akin...diretso. Walang lambing. Walang ngiti. Katotohanan lang.
“Kung hindi kita tutulungan,” sabi niya, “sasaktan ka nila.”
“Sanay na ako,” sagot ko.
“Hindi dapat,” sabi niya.
“Hindi mo kontrolado ang mundo,” mariin kong sabi. “At hindi mo ako proyekto.”
May dumaan na anino sa mata niya...galit? sakit? pareho?
“Hindi kita inaayos,” sabi niya. “Pinoprotektahan kita.”
“Don’t,” sabi ko, mas matalim na. “Don’t play hero.”
Tumahimik siya. Ang ilaw, naging berde. Umandar ang sasakyan.
“Kung ’yan ang kailangan mong paniwalaan,” sabi niya sa wakas, malamig na, “gagawin ko.”
“Good,” sagot ko, kahit masakit.
Sa condo, bumaba ako agad. Hindi ko siya hinintay. Sa pinto, narinig ko ang boses niya sa likod ko...hindi malakas, pero tumama.
“Yanna.”
Huminto ako, hindi humarap.
“Kapag dumating ang oras,” sabi niya, “na kailangan mo ng tulong...”
Humigpit ang hawak ko sa bag. Huwag lumingon.
“...sabihin mo lang,” pagtatapos niya. “Hindi ako aalis.”
Lumingon ako. Sa wakas. Ang puso ko, nagwawala.
“Huwag kang umasa na hihiling ako.”
- Writer
