Banter Talks(POV: YANNA)
951 Words
“Kung ayaw mo akong maging bayani, ano ang gusto mo sa’kin?”
Nakatayo si Kairo sa may pintuan ng condo, isang kamay nakasandal sa frame, hinaharangan ang paglabas ko—hindi marahas, hindi agresibo, pero sapat para maramdaman kong wala akong ibang daan kundi siya.
“Tumabi ka,” sabi ko, diretso ang boses kahit kabado ang dibdib ko.
“Hindi pa,” sagot niya, mababa, halos pilyo. “Hindi pa tapos ang usapan.”
“Wala tayong usapan,” balik ko. “May kontrata lang.”
Ngumiti siya—hindi yung pang-media, kundi yung mapanganib. Yung parang alam niya ang eksaktong buton na pipindutin.
“Kontrata,” inulit niya. “’Yan ba ang tawag mo sa paraan ng paghawak mo sa’kin kanina sa hallway?”
Napasinghap ako. “Reflex ’yon.”
“Ah,” sabi niya, yumuko nang kaunti para magkapantay ang mga mata namin. “Ganyan ba talaga ang reflex mo kapag wala nang camera?”
“Move,” sabi ko, tinutulak ang dibdib niya ng isang daliri. Hindi siya gumalaw.
“Hindi mo kailangang itulak,” bulong niya. “Kung gusto mong umatras, umatras ka.”
“Hindi ako umaatras,” sagot ko, mas mabilis kaysa sa plano ko. “Ayoko lang...”
“...ng nararamdaman mo?” putol niya.
Tumahimik ako. Ang distansya namin, isang hinga na lang. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang amoy ng kape at pabango......hindi nakakainis. Delikado.
“Hindi ka ba napapagod sa pagiging maingat?” tanong niya, halos nanunukso. “Sa pagbilang ng bawat hakbang para hindi ka mahulog?”
“Mas gusto ko ’yon kaysa umasa,” sagot ko.
“Sa’kin?” tanong niya.
“Sa kahit kanino,” sagot ko.
Umusog siya ng bahagya....hindi papalapit, hindi palayo....sakto para maramdaman kong may kontrol siya sa espasyo. “At kung sabihin kong kaya kitang saluhin?”
“Hindi kita hihilingin,” sabi ko.
“Hindi ko hinihintay ang hiling,” sagot niya. “Pinipili kitang saluhin.”
“Don’t,” mariin kong sabi. “Don’t play hero.”
Tumawa siya...mahina, pilyo, parang tinatawa ang mismong pader na itinayo ko. “Kung bayani ako,” sabi niya, “dapat wala akong kapalit. Pero ikaw....may kapalit ka.”
“Ano?” tanong ko.
“’Yung paraan ng pagtingin mo sa’kin,” sagot niya, diretso. “’Yung galit na may halong takot na baka… gusto mo.”
Uminit ang pisngi ko. “Assumption.”
“Observation,” balik niya.
Lumapit ako, hanggang sa halos magdikit ang noo namin. “Hindi ako jealous,” sabi ko.
Ngumiti siya. “Hindi ko sinabi ’yon.”
“Hindi ako....”
“....pero ang kilay mo,” sabi niya, tinuro ang mukha ko, “umaakyat kapag binabanggit ang pangalan ni Brian.”
Napailing ako. “Low blow.”
“Truth,” sagot niya. “At hindi ako threatened.”
“Good,” sabi ko. “Dapat lang.”
“Dahil?” tanong niya.
“Dahil wala kang karapatan,” sagot ko.
“Tama,” sabi niya. “Pero may interes ako.”
“Sa image,” sabi ko agad.
“Sa’yo,” sagot niya, walang alinlangan.
Tumigil ako. Ang hangin, biglang mabigat.
“Bakit?” tanong ko, halos pabulong.
“Dahil hindi ka nagpapaawa,” sagot niya. “At kapag nasasaktan ka, lumalaban ka...kahit mag-isa.”
“Hindi mo ako kilala,” sabi ko.
“Pinag-aaralan kita,” sagot niya, may pilyong kislap. “At nahuhuli ka.”
“Sa ano?” tanong ko.
“Sa paglapit,” sagot niya.
Tinulak ko siya sa wakas...hindi malakas, sapat lang para magbukas ng espasyo. “Huwag mong gawing laro ’to.”
“Hindi ko nilalaro,” sagot niya, seryoso na. “Ikaw ang tumatakbo.”
“Dahil ayokong matalo,” sabi ko.
“Walang panalo rito,” sabi niya. “May katotohanan lang.”
Tumunog ang phone ko. Isang message. Brian: Please. Just talk to me.
Napansin ni Kairo ang pagtingin ko. Hindi niya kinuha ang phone. Hindi niya pinigilan. Sa halip, lumayo siya ng isang hakbang..isang paanyaya, hindi utos.
“Pumili ka,” sabi niya, tahimik. “Hindi kita hahawakan.”
“Hindi ko kailangan ng pahintulot mo,” sabi ko.
“Alam ko,” sagot niya. “Pero nandito pa rin ako.”
Pinindot ko ang screen...ignore. Inilapag ko ang phone.
Bumalik ang ngiti niya...hindi panalo, hindi yabang. Isang pagkilala. “Choice mo ’yan.”
“Temporary,” sabi ko.
“Lahat ng totoo,” sagot niya, “nagsisimula sa temporary.”
Lumapit siya ulit...hindi kasing lapit kanina. Sapat lang para maramdaman ko ang presensya. “May event bukas,” sabi niya. “Kailangan nating maging… convincing.”
“Hindi kita hahalikan,” sabi ko agad.
“Hindi ko hinihingi,” sagot niya, pilyo. “Pero kung mangyari...”
“...hindi mangyayari,” putol ko.
“....hindi kita iiwas,” tapos niya, nakangiti.
Umiwas ako ng tingin. Softening, muling kumakatok. Kinagat ko ang loob ng pisngi ko.
“Matutulog na ako,” sabi ko.
“Good,” sagot niya. “Kailangan mo.”
“Umalis ka,” sabi ko.
“Hindi,” sagot niya. “Sa guest room ako.”
“Hindi kita inanyayahan,” sabi ko.
“Kontrata,” sagot niya, tinapik ang bulsa. “At proteksyon.”
Napangiti ako, pilit. “Bwisit ka.”
“Alam ko,” sagot niya, may init sa mata. “At gusto mo ’yon.”
Tumalikod ako bago pa ako tuluyang mabitag. Sa pinto ng kwarto, huminto ako.
“Kung lalampas ka,” sabi ko, hindi lumilingon, “sasaktan mo lang ang sarili mo.”
Narinig ko ang hakbang niya...isang hakbang lang...at ang boses niyang mababa, tiyak, nananatili.
“Mas sanay ako sa sakit kaysa sa paglayo sa’yo.”
- Writer
