What Feels Real(POV: YANNA)
1057 Words
“Hold my hand and don’t look away.”
Iyon ang unang pumasok sa tenga ko habang bumabalik kami sa gitna ng hall. Hindi utos ang tono ni Kairo. Isa iyong paalala...parang sinasabi niyang nandito ako, huwag kang bibitaw.
Hinawakan ko ang kamay niya.
At sa sandaling iyon, parang sumabog ang mundo.
Ang palakpakan ay naging alon. Ang sigawan, naging ulan. Ang mga mata...lahat...nakapako sa amin. Hindi ko alam kung dahil ba sa halik na lumampas sa dapat, o dahil sa paraan ng paghawak niya sa’kin ngayon...hindi na para sa kamera lang, kundi parang ayaw na niyang bitawan.
“Smile,” bulong niya, pero ang hinlalaki niya, marahang gumuhit ng bilog sa likod ng kamay ko.
Isang kilos lang iyon. Maliit. Walang makakapansin...maliban sa’kin.
At doon ako kinabahan.
Ngumiti ako. Hindi pilit. Hindi buo. Totoo.
Sa harap namin, nagliwanag ang screen...isang live feed ng social media. Hindi ko sinasadyang tumingin, pero nakita ko ang mga salitang dumadaloy na parang baha:
POWER COUPLE.
THE WAY HE LOOKS AT HER.
THIS ISN’T ACTING.
KAIRO & YANNA TRENDING #1.
“Huminga ka,” sabi niya, napapansin ang bahagyang panginginig ng dibdib ko. “Kasama mo ’ko.”
“Para sa show,” sagot ko, pilit kong nilalagyan ng pader ang boses ko.
Ngumiti siya...yung ngiting alam niyang sisira sa pader na ’yon. “Kung ’yon ang kailangan mong paniwalaan.”
Tinawag ang pangalan namin para sa Q&A. Umakyat kami sa entablado. Ang ilaw, mas mainit. Ang musika, mas mabagal. Ang tanong, mas mapanganib.
“Everyone wants to know,” sabi ng host, pilyo ang tono, “was that kiss planned?”
Tumawa ang crowd. Sumigaw ang iba. Answer! Answer!
Napatingin ako kay Kairo. Sa mata niya, walang script. Walang handa. Isang iglap...at pinili niya.
“Some things,” sabi niya, malalim at malinaw, “happen when you stop counting seconds.”
May hiyawan. May palakpakan. May inggit na halos maramdaman ko sa hangin.
“Yanna?” tanong ng host, lumingon sa’kin. “Care to add?”
Hinigpitan ni Kairo ang hawak niya sa kamay ko...hindi para pigilan, kundi para ipaalala na nandito siya.
“Sometimes,” sabi ko, nanginginig pero buo, “you don’t plan what feels real.”
Sumabog ang hall.
Sa baba ng entablado, nakita ko ang mga phone na nakataas, ang mga ngiting hindi maitatanggi, ang mga matang kumikislap. Hindi nila alam ang kontrata. Hindi nila alam ang laban. Ang alam lang nila....may apoy sa pagitan naming dalawa.
At hindi ko na kayang itanggi.
Pagbaba namin, sinalubong kami ng staff....may mga tanong, may direksyon. Pero si Kairo, diretsong humarap sa’kin, tinabunan ang ingay.
“Okay ka lang?” tanong niya, pangalawang beses ngayong gabi...pero iba na ang bigat.
“Hindi ko alam,” sagot ko. “Ikaw?”
“Mas delikado kaysa inaasahan,” sabi niya, may halong ngiti. “At mas… mahirap iwan.”
“Don’t,” sabi ko.
“....name it?” dugtong niya. “Okay.”
May paparazzi sa gilid. Isang photographer ang sumigaw, “One more shot!”
“Closer,” bulong ni Kairo sa tenga ko. “They want magic.”
“Hindi tayo...”
“....lalampas,” tapos niya, halos pangako.
Lumapit siya. Hindi sa labi. Sa noo. Isang halik....banayad, mabagal...na parang selyo ng katahimikan sa gitna ng ingay.
Huminto ang oras.
Narinig ko ang collective gasp. Ang hiyawan. Ang palakpakan na parang kulog. Sa peripheral vision ko, may screen ulit....ang feed, mas mabilis na ngayon.
HE’S GENTLE WITH HER.
SHE’S GLOWING.
THIS IS LOVE, FIGHT ME.
Umatras siya ng bahagya. “Sapat na,” bulong niya. “Ayokong masaktan ka.”
“Tapos na ang act?” tanong ko, pilit na matalim.
“Hindi,” sagot niya. “Pero may hangganan.”
Sa gilid ng hall, may lounge na tahimik. Doon kami nagtungo...isang sandaling pahinga. Umupo ako, hawak ang dibdib ko.
“Bakit mo ’yon ginawa?” tanong ko.
“Alin?” tanong niya.
“Yung noo,” sagot ko. “Hindi ’yon kailangan.”
Umupo siya sa tabi ko, hindi masyadong malapit. “Kailangan mo.”
“Hindi mo alam ’yon,” sabi ko.
“Alam ko,” sagot niya. “Dahil nakita ko kung paano ka nanigas kanina.”
Tahimik ako.
“Hindi kita lalampasan,” dagdag niya. “Pero hindi rin kita itutulak palayo kung lalapit ka.”
“Confusing,” sabi ko.
“Honest,” balik niya.
Tumunog ang phone niya. Isang notification. Tinignan niya...at ngumiti, bahagya.
“Ano?” tanong ko.
“Trending tayo,” sagot niya. “Power couple. May edits na.”
“Edits?” tanong ko.
“Slow-mo ng tingin mo sa’kin,” sabi niya, pilyo. “At ngiti ko sa’yo.”
Umiwas ako ng tingin. “They don’t know.”
“Hindi nila kailangan,” sagot niya. “Nararamdaman nila.”
Bumukas ang pinto. Isang staff ang sumilip. “Two minutes. Final walk.”
Tumayo kami. Sa pinto, huminto siya. “Isang huling tanong,” sabi niya.
“Ano?” tanong ko.
“Kung hihingi ako ng isa pang sandali,” sabi niya, seryoso, “ibibigay mo ba....para sa kanila?”
Para sa kanila.
Hindi para sa kontrata. Hindi para sa image. Para sa kanila...ang mundong nanonood, humihinga sa pagitan ng bawat galaw namin.
Huminga ako. Tumingin sa kanya. Sa mata niyang may apoy at ingat.
“Isa,” sabi ko. “Isa lang.”
Ngumiti siya...hindi panalo, hindi yabang. Pasasalamat.
Lumabas kami. Muli ang ilaw. Muli ang ingay. Muli ang mundo.
Sa gitna ng entablado, hinila niya ako palapit...hindi bigla, hindi marahas. Ang kamay niya sa bewang ko, ang noo ko sa balikat niya. Parang sayaw na walang musika.
“Look at her,” sigaw ng isang fan. “He’s protecting her.”
Tumigil kami. Humarap siya sa’kin...hindi hinalikan ang labi. Sa halip, ibinaba niya ang noo niya sa’kin, magkadikit ang hininga.
“Breathe,” bulong niya. “Kasama mo ’ko.”
At doon...doon ko naramdaman ang pinaka-mapanganib na bahagi ng lahat.
Hindi ang halik.
Hindi ang ilaw.
Hindi ang trending.
Kundi ang katiyakan sa boses niyang parang totoo ang lahat.
Nang bumitaw siya, marahan, ang palakpakan ay parang lindol. Ang feed, sumabog.
THEY’RE REAL.
POWER COUPLE CONFIRMED.
Sa likod ng entablado, humarap siya sa’kin...seryoso na ulit, walang maskara.
“Handa ka pa bang ipagpatuloy ’to?” tanong niya, mababa, tiyak.
“Dahil pagkatapos nito...hindi na ’to basta palabas.”
- Writer
