Learn Or Get OutPOV: YANNA CRUZ
970 Words
May katahimikang mas maingay kaysa sigawan.
Ito ang sumalubong sa akin pagpasok ko sa limousine...makapal, mabigat, parang ulap na may dalang kulog. Umusad ang sasakyan. Isinara ang pinto. At doon nagsimulang magsiksikan ang lahat ng hindi nasabi sa buong araw.
Naupo ako sa dulo, malapit sa bintana. Si Kairo sa tapat ko, tuwid ang likod, nakapamulsa ang kamay, nakatingin sa malayo...o sa lahat. Ang ilaw ng siyudad ay makikita sa salamin, hinahati ang mukha niya sa liwanag at anino.
“Bakit mo ginawa ’yon?” tanong ko, basag ang boses.
Hindi siya agad sumagot.
“Bakit mo pinutol ang interview?” dagdag ko. “Sinabi ko sa’yo, kaya ko pa.”
Umusad ang panga niya. Isang maliit na galaw na nagsasabing may pinipigil.
“Hindi mo na kailangang patunayan ’yan,” sagot niya sa wakas, malamig.
“Hindi mo puwedeng desisyunan ’yon para sa’kin,” balik ko. “Hindi ako project.”
Tumango siya, dahan-dahan. “Hindi ka project. Pero nasa gitna ka ng giyera.”
“Hindi ako humingi ng saklolo sa giyera,” singhal ko.
“Pero pumasok ka,” sagot niya, diretso. “At may mga taong handang durugin ka para lang manalo.”
Napatawa ako...walang saya. “Ikaw ba ang tinutukoy mo?”
Doon siya tumingin sa’kin. Sa unang pagkakataon mula nang umandar ang sasakyan.
Matalim.
Tahimik.
Parang may apoy sa ilalim ng yelo.
“Careful,” babala niya.
“Hindi,” sagot ko. “Ikaw ang mag-ingat. Dahil kung sa tingin mo kaya mong kontrolin ang lahat...ako, ang media, ang kwento...nagkakamali ka.”
“Then stop giving them ammunition,” balik niya.
“Ammunition?” ulit ko. “Pagiging totoo?”
“Pagiging careless,” sabi niya.
Tumayo ang balahibo ko. “Careless? Dahil umiyak ako? Dahil napagod ako?”
“Dahil pinakita mo sa kanila kung saan ka sasaktan,” sagot niya, mas mababa ang boses.
Tumahimik ako saglit. Pinikit ang mata. Huminga.
“Hindi ako tulad mo,” sabi ko. “Hindi ako sanay magsuot ng maskara.”
“Then learn,” putol niya. “Or get out.”
Bumukas ang mata ko. “Get out?”
“Kung hindi mo kaya,” dagdag niya, walang palamuti. “Kung masyadong mabigat...”
“...ikaw ang masyadong mabigat,” putol ko, nanginginig. “Ikaw at ang mundong ’to.”
Sumandal siya, dahan-dahan, parang tinanggap ang suntok. Pero hindi siya umatras.
“May paparazzi,” sabi niya bigla, sumulyap sa bintana. “Nakabuntot.”
“Hindi mo ba kayang pigilan?” tanong ko, mapait.
“Hindi lahat,” sagot niya. “At lalong hindi kapag may bagong angle.”
Napakunot ang noo ko. “Anong angle?”
Hindi siya sumagot agad. Kinuha niya ang phone, may pinindot, tapos inilapit sa akin ang screen.
Isang larawan.
Ako...nakaupo sa dressing room kanina. Nakayuko. Basag ang ngiti. Kita ang luha sa pilikmata.
At sa gilid ng frame...
isang pamilyar na profile.
Si Brian.
Parang binuhusan ng yelo ang sikmura ko.
“Hindi ’yan...” Napatigil ako. “Hindi ’yan ang iniisip nila.”
“Pero ’yan ang ibebenta,” sagot ni Kairo. “At ibinenta na.”
Napahawak ako sa bag ko, mahigpit. “Wala kaming ginagawa.”
“Hindi ko sinabi na meron,” sabi niya. “Pero hindi sila makikinig.”
“Then say something,” pakiusap ko. “Linawin mo.”
“Hindi ngayon,” sagot niya. “Kapag nagsalita ako, lalong lalaki.”
“Lagi na lang control,” bulong ko. “Lagi na lang timing. Paano naman ako?”
“Alive,” sagot niya agad. “That’s how.”
Sumabog ang galit ko. “Hindi ako alipin ng PR strategy mo!”
Bigla siyang umabante...sang galaw lang...at doon nangyari.
Habang inilalapit niya ang phone para bawiin, gumalaw ako. Sabay. Walang planong kilos. Walang intensyon.
Nagtagpo ang mga kamay namin.
Isang dampi lang.
Pero parang may kuryenteng dumaan.
Mainit ang palad niya. Mas mainit kaysa inaasahan ko. Tumigil ang mundo...ang sasakyan, ang ilaw, ang ingay...parang lahat naputol sa isang iglap na iyon.
Hindi kami agad bumitaw.
Humigpit ang dibdib ko. Ang hininga ko, biglang mababaw.
Narinig ko ang sarili kong tibok...o baka kanya.
Tumingin siya sa kamay namin. Tapos sa akin.
May nagbago sa tingin niya. Hindi galit. Hindi kontrol.
Isang bagay na mas delikado.
We let go.
Parang napaso kaming pareho.
“Ayusin mo ’yan,” sabi niya, binalik ang sarili sa lamig.
Hinila ko ang kamay ko, itinago sa hita ko na parang may kasalanan.
“Hindi ko sinasadya,” bulong ko.
“Alam ko,” sagot niya.
At doon mas lumala ang pakiramdam ko.
Tahimik ulit.
Pero iba na ang katahimikan. May naiwan na bakas. Parang usok pagkatapos ng apoy.
“Si Brian,” sabi ko sa huli. “Hindi siya parte nito.”
“Pero magiging bahagi siya,” sagot ni Kairo. “Kung patuloy siyang lalabas sa frame mo.”
“Hindi ko kontrolado ’yon,” sabi ko.
“Pero ako,” sagot niya. “At sisiguraduhin kong malinaw ’yon.”
Napatingin ako sa kanya. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Sumulyap siya sa akin, may bahagyang ngiti na walang saya.
“May boundaries,” sabi niya. “At iguguhit ko ’yon.”
“Hindi mo pwedeng...”
“Watch me,” putol niya, ang boses mababa, possessive, hindi humihingi ng pahintulot.
Huminto ang limo.
Isang click ng pinto.
Sa labas, sumabog ang flash.
Mga sigaw.
Mga camera.
Mga tanong na parang bala.
Bumukas ang pinto sa side ko.
Umakbay si Kairo...hindi mahigpit, pero matatag. Ang kamay niya sa likod ko, eksaktong pareho ng init kanina.
“Smile,” bulong niya, halos sa tenga ko. “They’re watching.”
Ngumiti ako.
At sa gitna ng liwanag at ingay, isang tanong ang tumusok sa dibdib ko:
Kung ganito kalakas ang isang dampi....
ano ang mangyayari kapag hindi na namin iniwasan?
- Writer
