Clear The Path (POV: YANNA)
1271 Words
Pagbaba namin ng limo, sinalubong kami ng mga camera.…mga ilaw na parang kutsilyong walang pakundangan. Ang ingay ng pangalan ko, ang sigaw ng mga tanong, ang pagpitik ng shutter...lahat sabay-sabay na bumagsak sa balikat ko. Hindi ko alam kung saan titingin, kaya ginawa ko ang tanging alam kong gawin: ngumiti.
Umusad si Kairo, ang kamay niya nakaalalay sa likod ko...hindi mahigpit, hindi rin marahan. Sakto lang para ipaalala sa akin na nandoon siya. Na may direksiyon. Na may kontrol.
“Yanna! Look here!”
“Is it true about Brian Chavez?”
“Are you jealous of Kairo’s exes?”
Humigpit ang panga ko.
Sa gilid ng mata ko, nakita ko si Kairo na bahagyang yumuko, inilapit ang bibig sa tenga ko. “Straight ahead,” bulong niya. “Don’t answer.”
Sumunod ako.
Sa loob ng gusali, sumara ang pinto na parang bangkay na inilatag sa mesa. Tahimik. Malamig. Ang echo ng mga yapak namin ay parang mga tanong na hindi sinasagot.
Pagdating sa elevator, pinindot niya ang private floor. Isang ding. Umusad kami paitaas.
Doon nagsimula ang sigawan.
“Hindi mo puwedeng gawin ’yon,” sabi ko, boses ko’y nanginginig na hindi ko na kayang itago. “Hindi mo puwedeng basta na lang iguhit ang boundaries ko para sa’kin.”
Hindi siya tumingin agad. Nakatuon ang mata sa mga numerong tumataas.
“Someone has to,” sagot niya. “Because you won’t.”
“Hindi mo ako kilala,” singhal ko.
“Kilalang-kilala kita,” balik niya, sa wakas humarap. “Mas kilala pa kaysa sa inaamin mo.”
Tumawa ako....isang tawang basag. “Ah, oo? Dahil sa ilang linggong kontrata? Dahil sa mga camera?”
“Dahil sa mga sandaling walang camera,” sabi niya. “Katulad kanina.”
Parang may humila sa dibdib ko.
“Isang dampi lang ’yon,” sabi ko. “Huwag mong bigyan ng kahulugan.”
“Hindi ko binibigyan,” sagot niya. “Nararamdaman ko.”
Nagbukas ang elevator.
Lumabas kami sa private hallway ng Valencia Towers...malawak, tahimik, parang museo ng kapangyarihan. Pumasok siya sa isang pinto, hinawakan ang braso ko para sumunod ako.
“Let go,” sabi ko, agad.
Hindi niya binitawan....pero hindi rin niya hinigpitan. Isang desisyong mas nakakainis.
Pagpasok namin sa living space, isinara niya ang pinto. Isang click na parang kandado sa dibdib ko.
“Sit,” sabi niya.
“Ayaw ko,” sagot ko.
Huminga siya, malalim. “Then stand. But listen.”
“Hindi mo ako alipin,” singhal ko.
Isang hakbang ang inilapit niya. Dalawa. Tumigil sa distansiyang ramdam ko ang init niya.
“Hindi,” sagot niya. “Pero nasa ilalim ka ng pangalan ko. At ang pangalan ko ay target.”
“Hindi ako bala,” sabi ko.
“Hindi,” sagot niya, mababa. “Ikaw ang dahilan.”
Napasandal ako sa mesa. “Para saan?”
“Para magdugo ang mga tao,” sagot niya. “Para may mapaglaruan.”
Tahimik kami sandali. Sa katahimikang iyon, may kumatok sa alaala ko...ang litrato. Ako, luhaan. Si Brian sa gilid.
“Si Brian,” sabi ko. “Hindi siya threat.”
“Hindi para sa’kin,” sagot ni Kairo. “Pero sa kwento...oo.”
“Hindi ko siya ginamit,” sabi ko, mariin. “Hindi ko siya sinadya.”
“Alam ko,” sagot niya agad. “Pero hindi alam ng mundo.”
“Then explain,” pakiusap ko. “Kausapin mo sila.”
“Hindi ako magpapaliwanag tungkol sa’yo,” sagot niya. “Ipagtatanggol kita...oo. Pero hindi ko isusugal ang dignidad mo sa circus.”
“Dignidad?” Napangiti ako, mapait. “Anong natira sa dignidad ko, Kairo?”
May gumalaw sa mata niya....isang saglit na galit, o lungkot. Hindi ko matukoy.
“More than you think,” sabi niya. “At hindi kita hahayaang maubos.”
“Hindi mo ako hawak,” sabi ko, halos pabulong.
“Hawak kita,” sagot niya. “At alam mo ’yon.”
Parang may kuryente sa hangin. Umatras ako, isang hakbang. Sumunod siya...hindi agresibo, pero determinado.
“Stop,” sabi ko.
Tumigil siya.
“Hindi dahil takot ako,” dugtong ko. “Kundi dahil...”
Huminto ako. Hindi ko masabi ang susunod.
“...dahil?” tanong niya, mababa.
Dahil kapag hindi, baka bumigay ako.
Dahil kapag hindi, baka hindi na ako makabalik sa sarili ko.
“Dahil hindi ito totoo,” sabi ko sa huli. “At ayokong magpanggap.”
Isang sandaling katahimikan.
“Totoo ang nararamdaman,” sagot niya. “Kahit peke ang kontrata.”
“Hindi,” sabi ko. “Huwag mong gawing gano’n.”
“Too late,” sagot niya.
Napalunok ako. “Hindi mo puwedeng sabihin ’yan.”
“Then tell me to stop,” hamon niya. “Sabihin mo...at gagawin ko.”
Nagtagpo ang tingin namin.
Gusto kong sabihin.
Kailangan kong sabihin.
Pero ang bibig ko, tahimik.
At sa katahimikang iyon, may pumasok na tunog...isang vibrate mula sa phone niya. Tiningnan niya ang screen. Nagbago ang mukha niya.
“Si Brian,” sabi niya.
Nanikip ang dibdib ko. “Anong...”
“Paparazzi,” putol niya. “May bagong kuha. Mas malinaw.”
“Mas malinaw ng ano?”
“Ng sa’yo,” sagot niya. “At sa kanya.”
Parang may sumabog sa ulo ko.
“Hindi puwede,” sabi ko. “Kailangan kong kausapin siya.”
“Hindi ngayon,” sagot niya.
“Kairo,” pakiusap ko.
“Yanna,” balik niya, mahigpit. “Kung lalapit ka, lalala.”
“Hindi mo siya kilala,” sabi ko. “Hindi siya gan’yan.”
“Kilalang-kilala ko ang mga taong nagiging pawn,” sagot niya. “At ayokong madamay ka.”
“Hindi ako pawn,” singhal ko.
“Hindi,” sagot niya, mas mababa. “Ikaw ang queen. At ang queen...”
“...ay ginagamit,” putol ko, luha na sa mata. “Gan’yan ba ang tingin mo sa’kin?”
Huminto siya. Tumingin sa’kin na parang nasaktan.
“Hindi,” sabi niya. “Ikaw ang rason kung bakit ko binabasag ang board.”
May luha akong pinigilan. “Huwag mo akong gawing dahilan.”
“Huli na,” sagot niya. “Naging gano’n ka na.”
Sa labas ng bintana, umilaw ang siyudad. Sa loob, may bagyong hindi namin maawat.
“Kailangan kong umalis,” sabi ko.
“Hindi,” sagot niya agad.
“Hindi mo ako puwedeng ikulong,” sabi ko.
“Hindi kita ikinukulong,” sagot niya. “Pinoprotektahan kita.”
“Sa paraan mo,” sabi ko. “Na hindi ko pinili.”
Lumapit siya...isang hakbang lang. Inangat ang kamay. .hindi para hawakan, kundi para huminto sa ere sa pagitan namin.
“Tell me what you want,” sabi niya, halos pabulong.
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong tumakbo.
Gusto kong umiyak.
Gusto kong aminin.
“Gusto kong bumalik,” sabi ko sa huli. “Sa sarili ko.”
Tumango siya, dahan-dahan. “Then let me clear the path.”
“Sa kapalit na ano?” tanong ko.
Tumitig siya sa akin. Walang ngiti. Walang biro.
“Sa kapalit na magtiwala ka,” sagot niya. “Kahit kaunti.”
Tahimik ako.
Sa labas, may paparazzi na nag-aabang pa rin. Sa phone niya, kumikislap ang pangalan ni Brian...missed call.
Huminga ako, nanginginig.
“Kung may mangyari sa kanya...” simula ko.
“Ako ang haharap,” putol niya. “At hindi ko siya sisirain. Pangako.”
“Pangako?” ulit ko.
“Sa’kin,” sagot niya. “At sa’yo.”
Nagtagpo ang tingin namin...isang iglap na parang kasunduan na walang papel.
At doon ko naramdaman...
hindi ang takot.
Kundi ang panganib na baka, sa kabila ng lahat,
magtiwala ako.
- Writer
