Focus on Him(POV: YANNA )
895 Words
Hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyari kagabi.
Ang musika sa dance floor, ang init ng katawan niya sa tabi ko, ang hawak niya sa kamay ko, at ang intensity sa bawat titig niya.
Ang mundo sa paligid namin ay parang naglaho, at kami lang ang natira ... hawak ang bawat isa sa rhythm ng damdamin na hindi kayang i-deny, kahit pinipilit ng puso ko na itanggi.
Ngunit ngayon, sa liwanag ng araw, ang realidad ay bumalik.
At mas brutal kaysa dati.
Habang naglalakad ako sa lobby ng Valencia Towers, ramdam ko ang mga mata ng staff sa akin.
Parang alam nilang may nangyari kagabi.
Parang alam nilang hindi ordinaryo ang chemistry namin ni Kairo.
Ang bawat hakbang ko ay parang pinapansin, bawat galaw ko ay sinusuri, bawat hininga ko ay may kasamang hindi nakikitang pressure.
“Yanna, over here,” bulong niya sa akin, at naramdaman ko ang hawak niya sa aking bewang, dahan-dahan ngunit firm.
Ang grip niya ay parang sabay na pang-proteksyon at pang-possession.
Hindi ko sinasagot.
Hindi ko kayang tumugon.
Ang t***k ng puso ko ay sobrang bilis na parang gusto kong sumigaw, pero sabay rin na parang gusto kong humarap sa bawat kamera at ipakita na ako ay hindi takot.
Ang mundo sa paligid namin ay punô ng mga mata at mga camera.
News crews. Staff. Posing assistants. Social media influencers. Lahat nakatutok sa amin.
At si Kairo? Walang takot. Walang kaba.
Tanging ang intensity ng presence niya ang naglalakad sa tabi ko, hawak ako, at hindi siya bumibitaw.
“Let’s move,” bulong niya, at ang tono niya ay hindi tanong. Command. Directive. Possessive at commanding sabay.
Lumapit kami sa private lounge, at habang naglalakad, ramdam ko ang pressure sa paligid.
Parang bawat mata ay naghahanap ng spark, naghahanap ng mistake, naghahanap ng opportunity na sirain kami.
Pero sa tabi niya, ramdam ko na wala nang sinuman ang makakagawa ng kahit ano sa akin.
Ang hawak niya sa akin ay parang invisible armor, at bawat galaw niya ay nagpapaalala na siya ang may control, siya ang may dominion sa situation na ito.
“Don’t let anyone get close to you,” bulong niya, at dahan-dahan niya akong hinila papalapit sa katawan niya.
Hindi ko kayang tumugon. Hindi ko kayang sabihin ang anumang salita.
Ngunit ramdam ko ang intensity ng possessive warning sa bawat titig niya, sa bawat hawak, sa bawat paghinga.
Umupo kami sa isang private booth, at kahit sa loob ng privacy na iyon, ramdam ko na may audience kami.
Social media, press, fans...lahat naghihintay ng kahit isang galaw, kahit isang moment na puwedeng gawing headline.
Ngunit si Kairo? Tahimik lang. Hawk-like focus sa akin.
“Don’t even look at them,” bulong niya.
At ramdam ko ang threat, protection, at possessive dominance sabay-sabay sa boses niya.
Hindi ko maalis sa isip ko ang flashbacks kagabi...ang dance floor, ang silent music, ang hawak niya sa akin, ang eyes locked namin.
Hindi ko kayang i-deny na may spark. At kahit na sinusubukan kong tanggihan, ramdam ko rin na siya rin ay hindi kayang i-deny.
“Focus on me. Only me.”
Hindi ko sinasagot. Hindi ko kayang tumugon.
Pero ramdam ko ang hawak niya, ramdam ko ang init niya, ramdam ko ang intensity ng bawat salita.
Parang isang invisible thread ang nag-uugnay sa amin, at bawat paghinga niya ay nagiging rhythm na sinusunod ko.
Ang mga sandaling ito ay hindi lamang drama o fake relationship.
Ito ay battlefield ng damdamin namin.
Ang bawat hawak, bawat titig, bawat bulong ay nagkakaroon ng double meaning: possessive warning at suppressed desire.
Ang bawat segundo ay nagpapabilis ng t***k ng puso ko, nagpapalakas ng adrenaline, at nagpapakita ng sparks na hindi ko kayang i-ignore.
“Stay with me,” bulong niya habang hawak ang kamay ko sa mesa.
Hindi lang ito command; ito ay promise at threat sabay-sabay.
Ang bawat galaw niya ay hawak ang control, hawak ang dominance, at hawak ang rhythm ng damdamin namin.
Hindi ko alam kung paano haharapin ang paparazzi at press sa labas.
Ngunit alam ko na sa tabi niya, kahit ano pa ang sabihin ng mundo, hindi ako mawawala sa focus niya.
Ang fake romance namin ay nagiging mas real sa bawat segundo na hindi namin sinasabi, sa bawat spark na hindi namin kayang i-deny.
“Let’s go outside,” bulong niya, at dahan-dahan niya akong inakay sa terrace.
Ang hangin ay malamig, ang lungsod ay nagliliwanag sa ilalim ng night sky, at ang spotlight ng moonlight ay naglalaro sa mga mata namin.
At kahit na may crowd sa loob, sa terrace, parang kami lang ulit ang natira sa universe na ito.
“Don’t look down. Only forward. Only me.”
Hindi ko kayang sumagot.
Ngunit ramdam ko sa bawat galaw niya ang threat, protection, passion, at possessive intensity.
Ang rhythm ng dance kagabi ay bumabalik sa isip ko, at ngayon, sa terrace, ramdam ko ang parehong intensity, thrill, at sparks...ngunit mas intensified, mas real, mas thrilling.
Ang fake romance na nagsimula bilang kontrata ay nagiging live performance ng damdamin at tension na hindi ko kayang i-deny.
At sa bawat sandali sa tabi niya, ramdam ko: walang makakakilala sa tunay na nami namin.
Tanging Kairo lang ang hawak ng rhythm, intensity, at possessiveness na magpapanatili sa akin sa kanyang mundo...sa kanyang control, sa kanyang possessive love, sa kanyang hate-to-love tension na wala pang nakakaintindi.
- Writer
