Dangerously His (For Six Months)

Heart Talk (Yanna's Pov)

“Hindi na ako papayag na makita mo ang mahina kong bahagi, Kairo.”

Ang tinig ko’y malamig, matatag, at may bahid ng galit na halos hindi ko na makontrol. Nakatingin ako sa kanya mula sa kabilang mesa ng opisina, habang hawak ang tasa ng kape, ang dibdib ko’y nag-aalab sa kombinasyon ng selos at sakit. Si Kairo, nakatayo sa harap ko, nakangiti na parang walang nangyari, at ramdam ko na kahit ilang ulit ko nang sinabi sa sarili na hindi ko siya pahihintulutan, paulit-ulit akong nahuhulog sa kanyang mundo.

Napalapit siya, ang bawat hakbang niya’y parang musikang tumutugtog lamang para sa akin. “Yanna… hindi ito tungkol sa’yo na pinapakita mo ang kahinaan mo. Tungkol ito sa’kin, at sa kung gaano kita kamahal. Huwag mong itago ang sarili mo sa akin.”

Napailing ako, halatang may galit at kilig sa pagsabay ng t***k ng puso ko. “Hindi mo naiintindihan, Kairo. Bawat emosyon na ipinapakita ko sa’yo… ay puwede mong gamitin laban sa akin balang araw. Kaya hindi ko na hahayaang makita mo ang mahina kong bahagi.”

Tinitigan niya ako, halatang hindi kontento sa sagot ko. “Yanna… mahalaga ka sa akin, hindi mo dapat itago ang sarili mo sa akin. Kung iikot ka sa mundo na parang wala akong pakialam, mas lalo lang kitang susugurin para ipakita na hindi ako basta-basta titigil sa’yo.”

Napalingon ako sa bintana, pilit pinipigilan ang sarili na lumambot, lumuhod sa damdamin na pilit kong iniiwasan. “Kairo… hindi mo alam ang bigat ng mundo ko. Hindi mo naiintindihan ang lahat ng pinagdaanan ko. Hindi mo alam kung gaano kahirap itago ang emosyon ko sa lahat ng tao, lalo na sa’yo.”

Ngumiti siya, halatang may bahid ng pang-aakit at possessiveness sa kanyang mga mata. “Alam ko, Yanna… at dahil doon, hindi ko hahayaang may makasira sa’yo. Kahit na ano ang sabihin mo, kahit na anong gawin mo para itago ang sarili mo, hinding-hindi kita pababayaan.”

Nakita ko ang intensyon niya...ang hindi maikakail na pangangalaga, ang matinding pagmamahal, at ang init na nagmumula sa bawat kilos niya. Ngunit ramdam ko rin ang takot, ang takot na baka sa oras na magpakita ako ng kahinaan, baka masaktan ako o masaktan niya ako.

“Hindi mo naiintindihan, Kairo… minsan, ang pagiging malakas ay kailangan para sa akin. Hindi ko kayang magpakita ng kahinaan sa’yo… o kahit kanino. Hindi ko hahayaang masaktan mo rin ang sarili mo sa akin.”

Lumapit siya, halos hawakan ang aking kamay, ngunit pinigil ko ang sarili ko. “Yanna… hindi mo kailangang mag-isa sa lahat ng ito. Hindi mo kailangang itago ang sarili mo sa akin. Ang lahat ng nararamdaman mo, kahit mahina, ay mahalaga sa akin.”

Napalingon ako sa kanya, at sa loob ng isang sandali, halos bumagsak ang mundo ko sa dami ng emosyon. Ang galit, selos, kilig, at pangungulila ay naghalo sa bawat titig niya sa akin. “Kairo… kung hindi mo ako hahayaan na ipakita ang sarili ko… paano mo matututuhan kung sino ako talaga?”

Ngumiti siya, bahagyang napahagikgik sa tono ng tinig ko. “Gusto kong matutunan iyon, Yanna. Gusto kong malaman lahat ng bahagi ng’yo, kahit yung pinakamahina, kahit yung hindi mo ipinapakita sa iba.”

Napatingin ako sa kanya, halos mapaiyak sa init ng kanyang mga salita. “Kairo… paano mo mapatunayan na hindi mo lang ginagamit ang kahinaan ko para lumapit sa akin?”

Napangiti siya, dahan-dahang humawak sa aking braso, at para sa isang sandali, ramdam ko ang init na dumadaloy sa bawat daliri niya. “Hindi ito tungkol sa paggamit, Yanna… ito ay tungkol sa pagmamahal. Kung may isang bagay na sigurado ako… iyon ay ikaw, at ang puso mo ay hindi ko hahayaang masaktan ng sinuman, pati na ako mismo.”

Para sa isang sandali, nagkaroon kami ng katahimikan, at ramdam ko na ang bawat emosyon na matagal ko nang tinatago ay unti-unting lumalabas sa ilalim ng titig niya. Ang kanyang mga mata ay puno ng pangako, possessiveness, at kilig na hindi ko kayang tanggihan.

Ngunit alam ko, sa kabila ng lahat, kailangan kong maging matatag. “Kairo… hindi mo pa rin naiintindihan. Hindi ko hahayaang makita mo ang lahat ng emosyon ko. Hindi ko hahayaang masaktan mo rin ang sarili mo sa akin. Kaya kailangan kong manatiling malakas, kahit na gusto ko ring magpakatotoo sa’yo.”

Napahinga siya, at halos napahagikgik sa galit at saya. “Yanna… kahit anong gawin mo, kahit anong itago mo sa akin… hinding-hindi ako titigil sa’yo. At hinding-hindi ko hahayaang may makasira sa’yo, sa puso mo, sa damdamin mo, o sa sarili mo.”

Sa loob ng opisina, naramdaman ko ang tensyon...ang hangin ay punong-puno ng damdamin na matagal nang nakatago: galit, kilig, possessiveness, at isang matinding pangakong hindi kayang sirain ng kahit sino.

Tinitigan ko siya, at sa kabila ng lahat ng galit at takot, ramdam ko na may halong kilig at pangungulila na pumupuno sa aking puso. “Kairo… baka sa oras na hindi na ako nag aalinlangan… baka doon ko lang tunay na ipakita ang sarili ko sa’yo.”

Ngumiti siya, bahagyang napalapit sa akin, halos hawakan ang aking mukha, ngunit pinigil ko ang sarili ko. “Yanna… hindi mo kailangang hintayin iyon. Handa ako, handa akong makita ang lahat ng bahagi mo, kahit mahina ka, kahit natatakot ka, kahit paano ka man kumilos. Mahal kita.”

Napalingon ako sa kanya, at para sa isang sandali, ang mundo ay tumigil. Ang galit, selos, pangungulila, at kilig ay naghalo sa bawat titig niya sa akin. Alam ko, kahit pilit kong itago ang sarili ko, hindi ko kayang itanggi na may damdamin ako para sa kanya, at ramdam ko rin na unti-unti siyang natutunaw sa ilalim ng presensya ko.

“Hindi mo pa rin naiintindihan, Kairo… hindi mo pa rin naiintindihan na kailangan kong maging malakas. At kahit mahal na mahal kita, kailangan kong panatilihin ang distansya, para sa sarili ko at para sa puso ko.”

Ngumiti siya, halos mapaiyak sa init ng tinig ko, at dahan-dahang hinawakan ang aking braso. “Yanna… kahit ano pa ang sabihin mo, kahit ano pa ang gawin mo… hinding-hindi ako titigil sa’yo. At hinding-hindi ko hahayaang masaktan ka ng kahit sino, pati na ako mismo.”