Dangerously His (For Six Months)

For Real (Kairo's Pov)

“Grabe, Kairo… mukhang totoo na talaga ‘yon, no?”

Ang tinig ng aking assistant ay may bahid ng excitement, halos hindi makapaniwala sa kung ano ang lumabas sa mga tabloid at social media ngayong umaga. Nakatingin ako sa aking laptop, ang mga headline ay punong-puno ng speculation: “Kairo Valencia finally in love?”, “Yanna Cruz: The Woman Behind the Billionaire?”, “Are Kairo and Yanna the ultimate power couple?”.

Napahinga ako nang malalim, bahagyang napangiti ngunit ramdam ko rin ang kaba sa loob ko. Ang mundo ay tila nag-ikot sa bilis na hindi ko inaasahan. “Excuse me… are you serious? Bakit parang lahat ng tao sa labas ay mas excited kaysa sa akin?” tanong ko habang tinitignan ang kanyang expression.

Ngumiti siya, halatang sabik sa bawat detalye ng trending news. “Sir, honestly… hindi ko akalain na magiging ganito kabilis ang reaksyon ng media. Lahat ng networks, social media pages, bloggers… lahat ay nagpo-post tungkol sa inyo at kay Yanna.”

Napahagikgik ako ng bahagya, pinipigilan ang sarili ko na hindi maging tense. Hindi ito tungkol sa publicity...ang damdamin ko ay higit pa sa lahat ng ito. Ngunit sa kabila ng excitement, naramdaman ko ang kakaibang tensyon sa dibdib ko. Dahil kahit gaano man kabilis ang mundo sa pag-usisa, may isang tao sa penthouse na ngayon ay nagbabasa rin ng mga headline na may halong kaba at pagka-intriga.

Tumahimik ako sandali, habang iniisip ang mga posibleng epekto nito kay Yanna. Alam kong hindi siya komportable sa ganitong klase ng attention. “Ano ang pakiramdam niya sa lahat ng ito?” tanong ko sa assistant ko, halatang may pag-aalala sa tono ng boses.

“Tinatago niya, Sir. Pero from what I observed, medyo tense siya. Parang ayaw niyang maging sentro ng speculation… pero ramdam mo rin ang excitement sa bawat kilos niya.”

Napalingon ako sa malayo, sa direksyon ng guest room ni Yanna, at napansin ko ang bahagyang ngiti sa kanyang mukha habang hawak ang kanyang telepono, nagbabasa ng mga notifications. Ang mga mata niya ay may halo ng kaba at curiosity, at hindi ko maiwasang mapansin kung gaano siya kabilis huminga habang nag-scroll.

Hindi ko maiwasang maalala ang mga sandali namin nitong nakaraang gabi...ang tensyon, ang galit, at ang init ng bawat titig niya sa akin. Ang bawat halakhak, bawat lambing, at bawat pause sa aming mga pag-uusap ay nag-iwan ng marka sa puso ko. At ngayon, habang nakatayo ako sa likod ng kanyang pintuan, ramdam ko na unti-unti akong nahuhulog sa kanya nang higit pa kaysa sa inaasahan ko.

“Sir…” muling bumulong ang assistant ko, “baka gusto niyo pong tawagan siya para kumalma. Mukhang medyo overwhelmed siya sa reaction ng social media.”

Napaisip ako. Alam kong hindi ko siya dapat istorbohin, pero ang possessiveness sa loob ko ay hindi mapigilan. “Hindi… hindi pa. Hahayaan ko muna siyang ma-process. Pero… tutulungan ko siyang maging komportable sa sitwasyon, kahit paano.”

Habang nanatili akong nakatayo sa labas, naramdaman ko ang init ng damdamin ko para kay Yanna. Ang bawat pag-react niya sa mga trending posts ay tila nagpapakita ng kanyang kabataan, innocence, at kagandahan...hindi bilang public figure, kundi bilang taong mahal ko.

Hindi ko maiwasang isipin ang lahat ng pagkakataon na tinanggihan niya ang sarili niyang softness sa akin. Sa bawat galaw niya, bawat salita niya, ramdam ko ang kanyang determinasyon na protektahan ang sarili, pero ramdam ko rin ang pagnanasa sa loob niya na ipakita ang kahinaan sa akin.

Habang iniisip ko ito, ang telepono ko ay nag-vibrate. Isang text mula kay Yanna: “Kairo… nakita mo na ba ang mga posts? Hindi ko alam kung anong gagawin ko.”

Napatingin ako sa screen, ramdam ko ang kombinasyon ng excitement at protective instinct na dumadaloy sa dugo ko. “Huwag kang mag-alala, Yanna. Ako ang bahala sa lahat ng ito. Hindi kita pababayaan,” sumagot ako sa text, simpleng mensahe ngunit puno ng pangako at possessiveness.

Hindi naglaon, tumingin siya sa direksyon ng aking silid, tila alam na nagbabasa ako ng kanyang text. Napangiti siya, bahagyang napapahagikgik sa kanyang sarili. Ang maliit na gesture na iyon...ang ngiti niya, ang maliit na kilig na ramdam niya sa tuwing nagte-text ako...ay sapat na para tuluyang palalimin ang damdamin ko.

“Sir…” muling sumalita ang assistant ko, “baka gusto niyo na ring i-manage ang social media. Nagta-trend na ang pangalan niyo at ni Yanna. Baka kailangan niyo rin gumawa ng statement.”

Napatingin ako sa kanya, nakangiti ng bahagya ngunit seryoso. “Oo… pero hindi ngayon. Hahayaan ko muna siyang mag-settle. Kapag handa na siya, tutulungan natin siyang harapin ang lahat. Pero sa ngayon, ang importante… protektahan ko siya sa lahat ng paraan.”

Napansin ko sa malayo ang pagkakatingin ni Yanna sa akin, parang humihingi ng assurance, at sa isang iglap, na-realize ko ang bigat ng responsibilidad na dala ko: hindi lamang bilang Kairo Valencia, ang billionnaire, kundi bilang lalaki na nagmamahal sa kanya ng higit sa lahat.

Hindi ko maiwasang isipin kung paano ko siya mapapasaya sa gitna ng lahat ng ito. Ang tabloids, ang rumors, ang pressure ng social media… lahat ng ito ay maaaring maging dahilan ng stress para sa kanya, pero ang pangakong hindi ko hahayaang may makasakit sa kanya ay mas malakas kaysa sa lahat ng ito.

Napatingin ako sa screen ng laptop, nakita ang mga bagong headline, at hindi ko maiwasang bahagyang mapailing sa eksaktong reaksyon ni Yanna. Ang kanyang mata ay kumikislap sa halong kaba at curiosity, at sa bawat segundo, ramdam ko ang tensyon na nagpapalakas sa puso ko.

Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Tumayo ako at dahan-dahang lumakad patungo sa kanyang kuwarto. “Yanna… bukas ng opisina, magiging maayos lahat. Huwag kang mag-alala,” bulong ko habang bahagyang hawak ang kanyang braso sa labas ng kanyang kuwarto.

Napatingin siya sa akin, ang mga mata niya’y puno ng halo ng takot, excitement, at kilig. “Kairo… paano mo…?” naputol ang kanyang tanong, parang hindi niya alam kung paano ipapahayag ang nararamdaman.

Ngumiti ako, halatang may bahid ng possessiveness sa bawat kilos. “Hindi ko hahayaang may makasakit sa’yo, Yanna. Kahit sino, kahit ano… at kahit na may tabloids na nagpo-post tungkol sa atin, ako lang ang magbabantay sa’yo.”

Napakipot ng kanyang mga labi, parang gusto niya akong yakapin pero hindi sigurado kung puwede na. “Kairo… hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat ng ito… pero… salamat.”

“Yanna… hindi mo kailangang mag-isa. Hinding-hindi kita pababayaan. At kahit anong sabihin nila sa tabloids, sa social media… wala ni isa ang makakagawa ng kahit ano kung nandito ako,” sagot ko, habang dahan-dahang hinawakan ang kanyang kamay, pinipigilan ang init ng damdamin na masyadong mabilis na lumalabas.

Sa loob ng mga sandaling iyon, ramdam ko ang init ng presensya niya, ang kahinaan na pilit niyang itinatago, at ang kilig na nagmumula sa bawat titig niya sa akin. Ang mundo sa labas, kahit gaano ka-busy sa speculation, ay nagiging secondary lamang sa kung paano ko siya pinaparamdam na ligtas, minamahal, at espesyal.

“Pero Kairo…” bulong niya, bahagyang nanginginig ang boses, “baka masyado kang nag-aalala para sa akin… baka hindi mo naiintindihan… minsan, gusto ko ring maranasan ang lahat ng ito para sa sarili ko.”

Ngumiti ako, bahagyang napahagikgik sa intensity ng damdamin niya. “Yanna… hahayaan kita, sa tamang paraan. Pero sa ngayon… ako muna ang bahala sa lahat. At hindi ko hahayaang may makasakit sa’yo… kahit ang mundo ay nagbabalita tungkol sa ating dalawa.”

Sa puntong iyon, ramdam ko na unti-unti niyang naiintindihan kung gaano kaseryoso ang pangako ko. Ang mga mata niya’y naglalarawan ng halo ng pagkilala, respeto, at bahagyang kilig. At sa loob ng puso ko, ramdam ko na ang unang hakbang patungo sa mas malalim na relasyon namin ay nagsimula...sa kabila ng tabloid rumors, social media trending, at lahat ng speculation.

“Salamat, Kairo… sa lahat,” bulong niya, halos napapikit sa dami ng emosyon.

Ngumiti ako, bahagyang napalapit sa kanya, at bahagyang hinawakan ang kanyang balikat. “Hindi ka lang basta mahal, Yanna… ikaw ang lahat sa akin. At sa bawat hakbang mo, kasama mo ako. Hinding-hindi kita pababayaan.”