Dangerously His (For Six Months)

Mine To Keep (Kairo's Pov)

“Yanna, huwag kang lalabas ng bahay nang wala ako.”

Narinig ko ang sarili kong tinig, matigas, may halong pag-aalala at selos, habang hinahabol ko siya sa hallway ng penthouse. Ang bawat hakbang niya’y parang musika, bawat paggalaw niya’y nag-iiwan ng apoy sa dibdib ko. Ngunit alam kong kailangan ko siyang kontrolin...hindi para limitahan siya, kundi para protektahan.

Napalingon siya sa akin, nagulat sa tono ko. “Kairo… ano ba ito ngayon? Hindi mo na ako kayang hayaan mag-isa kahit isang segundo?”

Lumapit ako, ang mga kamay ko’y nakataas na parang naghahabol sa hangin, ngunit sa ilalim ng matinding emosyon, ramdam ko ang init ng katawan niya. “Hindi ito tungkol sa ‘pagkontrol,’ Yanna… ito ay tungkol sa’yo. Kung may isang tao na makakapanakit pa sa’yo o magtataas ng duda sa puso mo, hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Napahinga siya, at parang may halong pangungutya sa ngiti niya. “Ah, protective mode na naman? Palaging ganito kapag may ibang lalaki sa paligid mo, hindi ba?”

Ngumiti ako, medyo matamis, medyo mapang-akit. “Hindi tungkol sa ibang lalaki. Tungkol sa’yo lang. Tungkol sa akin at sa kung paano ko hahayaan na masaktan ka ulit.”

Tiningnan ko ang mata niya...malalim, mapanukso, at puno ng galit at kilig. Hindi ko mapigilang huminga ng mas mabilis, parang ang mundo namin lang ang umiikot sa pagitan ng aming mga titig. “Yanna… baka hindi mo pa naiintindihan… wala akong ibang pakialam kundi ikaw.”

Napapailing siya, at bahagyang napahagikgik. “Kairo… nakakakilig ka minsan, pero nakakainis din. Parang gusto mo akong kontrolin, pero gusto mo rin akong kiligin.”

Tinutok ko ang tingin sa kanya, halatang may halong selos at pang-aakit. “Dahil ako ang lalaki na mahal ka, Yanna. At kahit paano, gusto kong maramdaman mo na hindi kita pababayaan, kahit sandali lang.”

Ngunit bago pa man siya makasagot, napansin ko ang maliliit na detalye...ang tila pagod na mga mata niya, ang kakaibang ngiti, ang kahinaan sa bawat paghinga. Napalapit ako nang kaunti, hinawakan ang kanyang kamay. “Yanna… tingnan mo sa akin. Hindi ako nagbibiro. Hindi ito laro para sa akin. Mahal na mahal kita.”

Napatingin siya sa akin, at halos naramdaman ko ang paglapit ng kanyang puso sa akin. “Kairo… ang dami kong iniisip. Paano ko malalaman na hindi lang ito pansamantala? Paano ko malalaman na hindi ka lang nagkakaganito dahil sa galit mo sa mundo?”

Napahinga ako, lumapit ng mas malapit, halos hawakan ang kanyang mukha, ngunit hinintay ko ang kanyang pahintulot. “Hindi ito pansamantala, Yanna. Kung may isang bagay na sigurado ako sa buong buhay ko… iyon ay ikaw. At hinding-hindi ko hahayaang may humahamak sa’yo, ni minsan.”

Para sa isang sandali, huminto kami sa pagitan ng katahimikan at tensyon. Ang mundo ay para lamang sa amin, puno ng damdamin na matagal nang nakatago...galit, selos, pangungulila, at isang matinding pagkagusto na hindi maipaliwanag sa salita lang.

Ngunit hindi nagtagal, napansin ko ang kakaibang pagkilos niya. Lumapit siya, bahagyang nakayuko, at nagdala ng halakhak sa kanyang tinig. “Kairo… mukhang gusto ko na rin ng cake at kape. Tara, magkape tayo sa labas.”

Ngumiti ako, bahagyang napahagikgik din, ngunit sa ilalim ng saya, ramdam ko ang init ng puso ko. “Sige… pero sasamahan kita, at hindi kita hahayaang maglakad nang mag-isa.”

Habang naglalakad kami palabas ng penthouse, naramdaman ko ang bawat titig niya sa akin. Halos gusto ko siyang yakapin sa gitna ng daan, ngunit pinigil ko ang sarili ko, alam kong dapat maramdaman niya na may hangganan ang lahat, at hindi ko siya pipilitin sa nararamdaman niya.

Sa coffee shop, habang kami ay nag-uusap at nagbibiruan, ramdam ko ang pagbabago. Ang kanyang halakhak ay parang musika sa aking pandinig, ang bawat ngiti niya ay nagpapalambot sa matigas kong puso. Ngunit sa bawat sandali, may halong selos at possessiveness sa bawat titig ko sa kanya—hindi ko kayang itago na gusto ko siyang hawakan, gusto ko siyang protektahan sa lahat ng oras.

Pagkatapos naming mag-order ng cake at mainit na tsokolate, habang nag-uusap kami sa isang sulok, nakita ko ang liwanag sa kanyang mga mata...ang liwanag na nagbibigay sa akin ng lakas, ngunit kasabay nito’y nagbabadya rin ng panganib. Panganib na baka masaktan siya ulit, o baka masaktan ako sa kanyang damdamin.

Lumapit ako sa kanya, bahagyang lumingon sa tabi niya, at dahan-dahang hinawakan ang kanyang braso. “Yanna… gusto kong malaman mo… bawat sandali na kasama kita, bawat ngiti mo, bawat halakhak mo… ay mahalaga sa akin. Hinding-hindi ko hahayaang mawala ka sa akin, kahit sandali lang.”

Napatingin siya sa akin, at para sa isang sandali, parang nagtagal ang oras. Ang kanyang mga mata ay parang naglalaro sa pagitan ng kaba at kilig, galit at kilig. “Kairo… ang dami mong sinasabi na nakakakilig… pero paano mo patutunayan na totoo ito?”

Ngumiti ako, halos mapaiyak na rin sa saya at lungkot. “Hahayaan mo akong patunayan, Yanna… sa bawat kilos, sa bawat haplos, sa bawat titig… sa bawat araw na magkasama tayo.”

Pagkatapos naming mag-enjoy sa coffee at cake, bumalik kami sa penthouse. Ang bawat sandali sa elevator, bawat hakbang sa hallway, ay puno ng tensyon at kilig. Napatingin siya sa akin, bahagyang napapangiti. “Kairo… parang ang bilis ng panahon kapag kasama kita. Nakakatuwa at nakakatakot sa parehong oras.”

Ngumiti ako, halos mapalapit sa kanya, ngunit pinigil ko ang sarili ko. “Hindi lang iyon… kapag kasama kita, Yanna, parang bawat araw ay bagong simula. At sa bawat simula, nais kong ipakita sa’yo na ikaw ang pinakamahalaga sa buhay ko.”

Pagdating namin sa penthouse, pinahintulutan ko siyang pumasok sa guest room. Ngunit bago siya tuluyang magsara ng pinto, tumigil siya at lumingon sa akin. “Kairo… salamat. Sa kahit ano mang paraan, salamat.”

Ngumiti ako, bahagyang lumapit, at dahan-dahang hinawakan ang kanyang kamay. “Hindi mo kailangan magpasalamat, Yanna… ang mahalaga ay alam mo kung gaano kita kamahal.”

Habang pinapasok siya sa kwarto, napatingin ako sa kanya, sa bawat detalye ng mukha niya, sa bawat galaw niya… at ramdam ko na sa gabi na iyon, nagkaroon kami ng katahimikan at kilig na hindi matutumbasan.

Ngunit sa ilalim ng lahat, alam kong hindi pa tapos ang mga laban. Alam kong may paparating na mga pagsubok, mga tukso, at mga tao na susubukang sirain ang katahimikan at kaligayahan namin.

At bago siya tuluyang magsara ng pinto, nagbulong siya, halatang may kaba at kilig sa tinig:

“Good night, Kairo… pero sana… bukas, masaya pa rin tayo.”

Tumayo ako sa labas, nakatingin sa pinto, at ramdam ko ang matinding pangako sa sarili:

“Hindi kita hahayaan, Yanna… hinding-hindi. Ang sinumang gagawa ng mali sa’yo… gagawin ko ang lahat para ipakita na wala silang karapatan sa’yo… sa akin lang ang puso mo.”