Dangerously His (For Six Months)

Mend Her (Kairo's POV)

“Bakit mo ginawa iyon sa akin?!”

Hindi ko alam kung saan sisimulan. Ang boses ko’y halos hindi makalabas sa galit, sa kahihiyan, at sa walang kapantay na panghihinayang. Nakaupo siya sa sofa, naka-crossed arms, tila walang pakialam sa lahat ng sinasabi ko, at bawat salita niya ay parang kutsilyo sa dibdib ko.

“Yanna… hinhinintay mo ba talaga itong eksaktong galit na ito mula sa akin?” Mahina ang tinig niya, pero may kakaibang tapang sa paraan ng pagsabi niya. Ang mga mata niya...malalim, walang kinikilingan, puno ng sama ng loob at pagkabigo. “Alam mo ba kung gaano ko pinipigilan ang sarili ko na huwag magkamali para hindi ka mapahiya sa harap ng mundo?”

Tumigil ako sandali. Nilabanan ang sarili ko na hindi siya lapitan, na hindi siya hawakan. Ang laman ng dibdib ko’y parang pinipiga ng isang higanteng kamao. Ang galit at pagtatampo ko sa sarili ko, sa mga pangyayaring hindi ko kontrolado, lahat ay naka-ipon sa loob ng katawang ito. “Hindi ko intensyon na… hindi ko intensyon na masaktan ka, Yanna,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Pero hindi ko rin matiis na makita kang tinataboy, pinagtatawanan, at pinapahiya ng mga taong wala namang alam sa’yo.”

Napabuntong-hininga siya. Nakatingin sa akin, at para sa isang sandali, ang mundo namin ay naiikot lamang sa pagitan namin ng mga mata. “Kairo… hindi mo naiintindihan,” sabi niya, halos pabulong na, “Hindi ko kailangan ang iyong awa. Hindi ako… hindi ako ang babae na laging sinasaktan at hahayaan na lang na ayusin mo ako.”

Ang puso ko ay parang kinagat ng alakdan sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Hindi ko mapigil ang sarili ko. Napasandal ako sa gilid ng sofa, pinipigilan ang sarili ko na huwag siyang yakapin, huwag niyang hawakan, huwag niyang ipadama na ako’y nagmamalasakit...hindi lamang para sa reputasyon niya, kundi para sa kanya. Ang bawat galaw niya, bawat tingin, bawat paghinga niya, ay nagiging kuryente sa loob ng katawan ko.

“Yanna,” bulong ko, halos naiiyak na ako, “Patawarin mo ako. Patawarin mo na rin kung nagkamali ako sa tono ko, sa kilos ko… kahit alam kong hindi ko sinasadya, alam kong nasaktan kita.”

Napatingin siya sa akin. Halos makita ko ang kumikislap na luha sa gilid ng mata niya. “Hindi lang iyon, Kairo,” sabi niya, “Hindi mo lang nasaktan ang pride ko… nasaktan mo rin ang tiwala ko sa’yo.”

Lumingon ako sa gilid, hinawakan ang sariling mukha sa parehong kamay. “Yanna… paano ko ba aayusin ‘to? Paano ko ba haharapin ang sarili ko, alam kong dinala kita sa sitwasyong ganito? Inilagay kita sa galit, sa sama ng loob… dinala kita sa mundo na parang wala kang halaga?”

Tumayo siya. Lumapit. Ang bawat hakbang niya ay bumigat sa puso ko. Tumigil siya sa harap ko, medyo nakayuko, at nagpatuloy: “Kairo… gusto ko lang malaman na naiintindihan mo. Naiintindihan mo na hindi ko kailangan ng proteksyon mo kung hindi mo naman ako pinapayagan maramdaman na may sarili akong lakas.”

Nakangiti ako ng pahapyaw, ngunit puno ng lungkot at panghihinayang. “Yanna… naiintindihan ko. Naiintindihan ko na sobra akong nagpadala sa galit at sa pride ko… pero hindi ko rin matiis ang ideya na masaktan ka pa dahil sa mga tao, dahil sa mga pangyayari. Ang gusto ko lang ay… maprotektahan ka. Palagi. Kahit paano.”

Nakangiti siya, ngunit may kirot pa rin sa mga mata niya. “Kairo… ang pagmamalasakit mo ay nakakakilabot minsan. Para kang nagbabanta sa mundo… at hindi ko rin alam kung paano ko haharapin ‘yon.”

Tumayo ako, dahan-dahan, at lumapit sa kanya. Halos maabot ko ang kamay niya. “Yanna… pakawalan mo ang galit mo. Hindi mo kailangang magpanggap sa harap ko. Hindi mo kailangang ipakita na malakas ka sa bawat oras. Hayaan mo akong makita ka… sa totoong ikaw. Sa babae na mahal ko.”

Napahinga siya. Napangiti ng bahagya, at naglakad palapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay parang sinasabi sa akin na okay lang na ako’y makasira ng kaunti sa sarili kong proteksyon. “Kairo… pero paano kita mapagkakatiwalaan ulit? Paano ko malalaman na hindi mo lang ginagawa ito para maayos ang imahe mo sa akin o sa mundo?”

Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko kayang itago pa. Hindi ko na kayang magpanggap na wala akong nararamdaman. Yanna… mahal na mahal kita. At kung may isang bagay na hindi ko hahayaang mangyari, iyon ay ang may humahamak sa’yo, may sumasakit sa’yo, o may naglalagay sa’yo sa alanganin. Mahirap man para sa’yo, kailangan mong malaman na… wala akong ibang pakialam kundi ikaw.”

Napatingin siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay naglalaro sa pagitan ng pagkabigla, ng lungkot, at ng kakaibang kilig. “Kairo…” bulong niya, at para bang tumigil ang oras. “Hindi mo lang alam… paano mo pinalalaki ang puso ko sa pamamagitan ng mga salita mo…”

Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Lumapit ako, mas malapit, hinawakan ang kanyang mga kamay, at ramdam ang init ng kanyang katawan sa bawat haplos. “Yanna… hindi lang salita. Gusto kong maramdaman mo… ang lahat ng intensyon ko, lahat ng pangarap ko para sa’yo. Hindi ko hahayaang masaktan ka muli. Wala. Walang sinuman.”

Napahinga siya, ang bibig niya’y bahagyang nakangiti. “Kairo… ang tanging problema… paano mo ako mapapasaya pagkatapos ng lahat ng nangyari?”

Ngumiti ako, halos mapaiyak na rin. “Ako na ang bahala. Wala nang ibang susubok pa. Kung ako lang ang susunod, hindi ka na muling masasaktan. Wala.”

Ngunit bago siya makasagot, may narinig kaming tunog ng cellphone. Tumingin siya, at nakita ko ang pangalan ni Brian sa screen. “Yanna… sagutin mo ba?” tanong ko, nanginginig ang boses sa kombinasyon ng selos at pag-aalala.

Tumitig siya sa akin, at para bang naglalaban ang mga damdamin niya. “Hindi… hindi muna,” bulong niya, at bahagyang niyakap ang sarili niya, tila tinataboy ang mundo, ngunit hayag ang pagod.

Huminga ako ng malalim, pinipilit kontrolin ang sarili kong galit, selos, at panghihinayang. “Yanna… hayaan mo lang ako,” bulong ko, habang mahigpit ko siyang pinipisil sa pagkakahawak ng mga kamay. “Hayaan mo akong ayusin ang lahat… sa tamang paraan. Sa paraang nararapat para sa’yo. Sa paraang karapat-dapat sa’yo.”

Napatingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay parang kumikislap na may liwanag ng pag-asa at may luhang nakatago. “Kairo… okay… pero kailangan kong makita, sa gawa, hindi sa salita.”

Ngumiti ako, at para bang tumigil ang mundo. “Gagawa ako ng paraan. Pangako.”

Ngunit hindi pa rin kami makagalaw sa init at tensyon na namamagitan. Ang bawat sandali ay parang nagbabad sa aming mga puso, nagbubukas ng mga sugat, at nagpapalakas ng damdamin...isang simula para sa mga susunod na laban, mga susunod na pangarap, at mga susunod na tukso na darating sa pagitan namin.

At bago ko pa man maipaliwanag nang buo, naramdaman ko ang isang kakaibang pagkilos mula sa kanya… isang galaw na parehong nagtataboy at nag-aakit, na nag-iiwan sa akin sa gilid ng pagkawala at pagkahumaling.

“Hindi mo pa rin maiwasang magpatawa sa akin, Kairo… kahit na alam kong gusto kitang patigilin,” bulong niya, at iyon ang huling tunog ng gabi bago kami parehong naiyak sa katahimikan ng aming damdamin, nakatali sa pagitan ng galit, selos, at pagmamahal.

“Yanna… hindi mo alam… kung gaano ako nagsisisi… at kung gaano ko gustong itama lahat…”