PUBLIC REVEAL(POV: YANNA )
1060 Words
Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang araw na iyon.
Hindi siya katulad ng ordinaryong umaga kung saan nagigising ka, nagkakape, at pilit binubuo ang sarili mo para humarap sa mundo. Parang buong katawan ko ay naka-brace na sa isang matinding rollercoaster...pero walang safety harness. Walang warning. Walang exit.
Ang sikmura ko ay baliktad. Ang dibdib ko, mabigat. Parang bawat paghinga ay may kasamang tanong na ayaw sagutin ng utak ko: Ano ang papasukin mo, Yanna?
Tahimik ang biyahe papunta sa studio.
Limousine. Tinted windows. Aircon na masyadong malamig, pero pawis ang palad ko. Nakaupo ako sa gilid, tuwid ang likod, parang may invisible na kamera kahit wala pa kami sa venue.
At si Kairo?
Tahimik.
Hindi yung tahimik na relaxed....kundi yung uri ng katahimikan na parang may iniipong bagyo sa loob. Nakaupo siya sa tabi ko, isang braso nakapatong sa sandalan, ang isa may hawak na folder ng briefing. Hindi niya tinitingnan ang phone niya. Hindi rin ako.
Pero ramdam ko siya.
Hindi lang presensya.
Init.
Bigat.
Parang bawat segundo, sinasabi ng katawan ko na hindi ako mag-isa...na may taong nakabantay sa bawat galaw ko. Hindi lang pang-protection.
Parang… claiming.
“Are you okay?” tanong niya, mababa ang boses, halos pabulong.
Tumango ako kahit hindi ako sigurado kung totoo iyon. “Fine.”
Isang segundo ang lumipas. Dalawa.
“Don’t lie,” sabi niya. Walang emosyon. Walang lambing. Pero hindi rin galit.
Parang statement lang ng isang taong sanay makakita ng kahinaan.
Hindi ako sumagot.
Sa halip, kinuha ko ang phone ko.
At doon ko naramdaman ang unang sipol ng panic sa dibdib ko.
#YannaCruzKairoValencia TRENDING.
Isang iglap, parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Nagpatuloy ako sa pagscroll...
“Gold-digger alert.”
“Why is she with him? She doesn’t deserve it.”
“Kairo can do better.”
“Another clout chaser.”
“Fake relationship incoming.”
Parang bawat salita ay may kasamang kutsilyo.
Hindi lang masakit.
Hindi lang nakakadurog.
Parang hinuhubaran nila ako...isa-isa...habang nakatingin ang buong mundo.
Napansin niya.
Hindi ko alam kung paano, pero naramdaman ko ang biglang pagbabago ng hangin sa loob ng limousine. Inilapag niya ang folder sa tabi, at dahan-dahang inabot ang phone ko.
Hindi niya kinuha.
Tinakpan lang niya ang screen gamit ang palad niya.
“Enough,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya. “You don’t get it.”
His jaw tightened slightly. “I get it more than you think.”
“Hindi ikaw ang tinatawag nilang gold-digger,” pabulong kong sabi, nanginginig ang boses ko. “Hindi ikaw ang hinuhusgahan kahit wala pang sinasabi.”
Tumitig siya sa akin. Hindi galit. Hindi defensive.
Intense.
“Then let them talk,” sagot niya. “Their noise doesn’t define you.”
Pero ramdam ko...ramdam ko kung paano niya kinokonvert ang galit ng mundo… sa kontrol niya sa akin.
Pagdating namin sa venue, sinalubong kami ng liwanag.
Cameras. Flashes. Microphones na parang armas na nakatutok sa mukha ko. Hindi ako sanay sa ganito. Hindi ako sanay na may nakatingin, nakikinig, at naghuhusga sa bawat kilos ko.
“Relax,” bulong niya habang bumababa kami. “Just stay beside me.”
At doon ko na-realize...hindi niya sinabing be yourself. Sinabi niyang stay beside me.
Sa loob ng hall, ramdam ko ang bigat ng katahimikan bago magsimula. Parang lahat naghihintay ng isang maling galaw. Isang maling salita.
“Ladies and gentlemen,” malakas at kontrolado ang boses ng PR manager, “we are pleased to announce the new partnership...and relationship...between Kairo Valencia and Yanna Cruz.”
Parang tumigil ang mundo ko.
Tumayo ako roon, naka-smile, pero parang hindi akin ang mukha ko. Ang ngiti ko, pilit. Parang hiniram lang para sa camera.
At si Kairo?
Hawak ang kamay ko.
Hindi malambot. Hindi mahinahon.
Pero steady.
“Smile,” bulong niya sa tenga ko, mababa pero malinaw.
Hindi simpleng utos.
Parang promise at threat sa parehong oras.
At ayokong aminin, pero gumalaw ang katawan ko ayon sa gusto niya.
Questions started flying.
“Is this real or just for business?”
“How long have you been together?”
“What do you say to critics calling this a publicity stunt?”
Bawat tanong, parang sinasaksak ang dibdib ko.
“Next question,” sagot niya sa isa, kalmado pero may authority. “We’re not here to satisfy gossip.”
May humawak sa braso ko...siya.
“Yanna?” tanong ng isang reporter. “How do you feel about being linked to one of the most powerful men in the country?”
Huminga ako nang malalim.
Bago pa ako makapagsalita, bahagya niyang hinigpitan ang hawak niya.
Parang paalala.
“Honored,” sabi ko. “And… aware of the responsibility.”
Tumango siya, parang satisfied.
Pero habang nagsasalita ako, nag-vibrate ang phone ko sa bulsa.
Hindi ko kailangang tingnan para malaman.
#GoldDiggerYanna.
Parang sinasakal ang dibdib ko.
“Don’t read that,” bulong niya ulit.
Pero paano?
Paano mo hindi babasahin ang sentensyang hinahatol ang buong pagkatao mo?
Pagkatapos ng press conference, dinala niya ako diretso sa studio para sa first official couple photoshoot.
Hindi lang basta photoshoot.
Parang ritwal.
Stylist: check.
Makeup: check.
Lights: blinding.
At si Kairo?
Parang predator na tahimik lang nagmamasid.
“Lean toward him,” sabi ng photographer.
Bago pa ako makagalaw, nagsalita siya. “No. She leans when I say so.”
Tumigil ang lahat.
Tumingin ako sa kanya, gulat. “Kairo...”
“Now,” sabi niya, diretso ang tingin sa akin.
Ginawa ko.
At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kakaibang kiliti sa dibdib ko. Galit. Takot. At… isang reaksyong ayaw kong pangalanan.
“Perfect,” bulong niya sa tenga ko.
At parang bumagsak ang lahat ng depensa ko.
Habang lumalalim ang photoshoot, habang lumalala ang online backlash, habang bawat galit na salita ay dumadampi sa balat ko—ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin.
Hindi lang fake.
Hindi lang public.
Hindi lang forced.
Parang laro ng predator at prey.
“You’re doing well,” bulong niya ulit. “Very well.”
Hindi ko alam kung gusto ko siyang patayin… o halikan.
Paglabas namin ng studio, may lumapit na staff. “Sir… social media is exploding.”
Tumitig siya sa akin.
“Good,” bulong niya. “Let them hate. Let them watch.”
At doon ko na-realize...
Hindi lang ako nakulong sa kanya.
Nakulong na rin ako sa mata ng mundo.
- Writer
