Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang araw na iyon.
Hindi siya katulad ng ordinaryong umaga kung saan nagigising ka, nagkakape, at pilit binubuo ang sarili mo para humarap sa mundo. Parang buong katawan ko ay naka-brace na sa isang matinding rollercoaster...pero walang safety harness. Walang warning. Walang exit.
Ang sikmura ko ay baliktad. Ang dibdib ko, mabigat. Parang bawat paghinga ay may kasamang tanong na ayaw sagutin ng utak ko: Ano ang papasukin mo, Yanna?
Tahimik ang biyahe papunta sa studio.
Limousine. Tinted windows. Aircon na masyadong malamig, pero pawis ang palad ko. Nakaupo ako sa gilid, tuwid ang likod, parang may invisible na kamera kahit wala pa kami sa venue.
At si Kairo?
Tahimik.
Hindi yung tahimik na relaxed....kundi yung uri ng katahimikan na parang may ini
