Officially His (POV: YANNA)
1091 Words
Hindi ko alam kung paano nagsimula yung pakiramdam ko pagkatapos kong i-sign yung contract.
Parang biglang bumagsak ang lahat ng pader na pinagpuprotektahan ko sa sarili ko...lahat ng pride, lahat ng takot, lahat ng galit...natanggal sa isang stroke ng pen.
Ngunit hindi ako relieved.
Hindi ako happy.
Ang ramdam ko lang? Nakulong na ako.
Sa loob ng kwarto, tumahimik si Kairo, nakatingin sa akin sa paraang hindi ko ma-define.
Hindi mapang-asar, hindi malumanay. Pero claiming.
Parang sinasabi niya: “You belong here. Now. Forever.”
Hindi ko kaya ang presensya niya.
Hindi ko kaya yung init ng tingin niya na parang sumusubok sa bawat halakhak, bawat paghinga, bawat titig ko.
Tumayo siya.
“Good,” sabi niya, mababa. “You finally understand what survival means.”
Hindi ko alam kung dapat akong magalit o umiyak.
Pero habang pinapasa niya sa akin ang mga dokumento para hawakan ko ulit, parang nakikinig ang utak ko sa bawat salita niya...at bawat salita niya ay may promise at threat sa parehong oras.
“Yanna…” bulong niya, mas mababa, halatang intimate. “We have to make this public.”
Tumingin ako sa kanya.
“What?”
“The world,” sabi niya, malapitan. “We need to tell them. Na ikaw at ako… we are a thing now.”
Ang tiyan ko, parang pinukpok sa isang malakas na kamao.
“W—what do you mean?!” halatang nanginginig.
“You signed,” sagot niya, parang simpleng katotohanan lang. “Now, there’s no going back. And to protect you… to protect your family…
we have to act like we’re a real couple.”
Ako?
Ako?
Ako ang magiging public girlfriend ng isang lalaking gusto kong patayin sa galit at gusto ring halikan sa parehong oras.
“Pero...” sinubukan kong magsalita.
“Hush,” utos niya, at parang magic, tumigil lahat ng salita ko sa bibig.
“I’m not asking. I’m telling.”
At doon, naramdaman ko na parang bumagsak ang mundo sa akin.
Hindi lang dahil sa kontrata.
Hindi lang dahil sa presensya niya.
Kundi dahil alam kong wala akong opsyon.
Kung ayaw kong masira ang pamilya ko… kung ayaw kong mawala ang lahat ng natitirang seguridad namin… kailangan ko siyang sumdin.
Hindi pa kami nakalabas ng private wing, pinapunta niya ako sa isang limousine na nakahanda sa parking.
Driver, bodyguards, lahat naka-standby.
Parang nasa pelikula.
Parang hindi ako tao, kundi isa lang “asset” na kailangan protektahan.
Sumakay ako sa likod, at parang walang puwang sa buong mundo na mapagpipilian ko kundi ang upuan na iyon.
At si Kairo? Nakaupo sa tabi ko.
Hindi nakangiti.
Hindi nakatingin sa akin.
Pero ramdam ko...ramdam ko...ang intensity niya.
“Ang dami mong iniisip, Yanna,” bulong niya.
“Don’t.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko kaya ‘to…”
Ngunit tinutok niya ang daliri niya sa akin, mababa, ngunit commanding.
“Focus. On me. Not the world. Not your fear. Not your pride. On me. Always.”
Hindi ko mapigilan ang takot.
At hindi ko mapigilan na magalit.
Pero hindi rin ko mapigilan ang paghinga ko na tumigil sa bawat galaw niya.
Pagdating namin sa Valencia residence...ang opisina ng kanyang PR team, security, at personal assistants...nakita ko kung gaano ka-serious ang plano niya.
Photoshoots.
Social media teasers.
Coordinated interviews.
At lahat ng iyon, nakatuon sa “Yanna Cruz, girlfriend ni Kairo Valencia.”
“Hindi ako…” sinimulan ko.
“Shh,” utos niya, hawak ang kamay ko. “Hindi mo kailangan magsalita. I’ll guide you. I’ll control everything. Basta ipakita mo lang na tayong dalawa ay sweet sa isa't isa or comfortable with each other...like perfect couples… okay.”
Parang lechon sa oven ang pakiramdam ko.
Init. Takot. Galit. At kahit na ayoko, may kakaibang kiliti sa dibdib ko...isang conflict na hindi ko matukoy kung masakit o nakakakilig.
Pinapunta kami sa isang studio na parang straight out of a magazine cover.
Ang stylist, make-up artist, photographer...lahat nakatutok sa akin.
At bawat shot… sinisiguro ni Kairo ang timing ko.
Parang pulse niya ang sinusunod ko.
Parang bawat titig niya, bawat hawak ng braso niya, bawat adjustment sa posisyon ko...may matinding control sa aking katawan at emosyon.
“Smile,” utos niya, mababa sa tenga ko.
Hindi simpleng smile.
Parang gusto niya makita yung submission at defiance sa parehong ekspresyon.
At kahit gusto kong sumigaw, hindi ko nagawa.
Hindi dahil natatakot ako.
Kundi dahil alam kong kahit lumingon ako, alam niya lahat ng iniisip ko.
Kahit umiwas ako sa lens, alam niya na naroroon ang galit, takot, at kaunting curiosity.
Habang nagpo-posing ako sa camera, naramdaman ko na parang nagbago ang mundo ko.
Hindi ko na kayang ibalewala.
Hindi ko na kayang sabihin na hindi ako naapektuhan.
Ang bawat galaw ni Kairo sa tabi ko ay parang fire on my skin.
Hindi gentle.
Hindi brutal.
Pero precise. Targeted. Claimed.
And the worst part?
May bahagi ng utak ko na gustong sumunod.
Gustong ipakita sa kanya na kahit lumalaban ako… may corner ng puso ko na nagbubukas sa kanya.
At ramdam ko… alam niya iyon.
“Good,” bulong niya, halatang satisfied sa expression ko kahit walang nagbago sa mukha ko.
“Very good.”
Hindi ko alam kung dapat ba akong umiyak, umiyak sa galit, sa takot, o sa kung anong nangyayari sa dibdib ko...sa isang iglap sunod sunuran na ko sa kanya without a choice.
Pagkatapos ng photoshoot, sinama niya ako sa isang conference room. Complete package.
Projector. Screens. Media team. Social media specialists.
At isang plan na ipapakita sa publiko:
“Yanna Cruz and Kairo Valencia. Officially together.”
“Hindi!” sigaw ko, nanginginig.
“Hindi ko kayang...hindi pa...”
Ngunit hinawakan niya ang braso ko.
Hindi ma-alis.
Hindi puwedeng kumawala.
“Yanna. It’s done. You signed. You agreed. And you owe your family this. Basta ikaw at ako,we are a pair publicly.”
Hindi ko alam kung gusto ko sumigaw, sumigaw sa kanya, o sumigaw sa sarili ko.
Ngunit bago ko pa man magawa…
Tumitig siya sa akin, mababa, sa paraang sobrang intimate at delikado:
“You’re mine. Publicly. Privately. In every way possible. And there’s no escaping. Not today. Not ever.”
At bago pa man ako maka-recover sa bigat ng mga pangyayaring iyon…
isang notification ang dumating sa telepono ko.
BREAKING NEWS:
“#YannaCruzKairoValencia: The Controversial New Power Couple?”
Ang puso ko… parang huminto.
Ang utak ko… parang nag-short-circuit.
At ramdam ko… truly trapped ako sa mundo ni Kairo.
Hindi na pwedeng bumalik sa dati.
At hindi ko alam kung paano ako mag-survive sa susunod na linggo…
- Writer
