Deeper Treat(POV: YANNA)
1197 Words
Hindi ko alam kung anong nangyari sa katawan ko pero parang nag-freeze ako sa mismong spot.
Kahit na nakaupo ako sa chair, kahit na hawak ko pa rin yung pen sa kamay ko, parang natanggal na lahat ng sensasyon ko.
Isa lang ang ramdam ko: presensya ng lalaking iyon.
Silver hair.
Sharp eyes.
At yung aura niya na hindi lang nakaka-impose—kundi nakakapangilabot.
Hindi lang ako nahihirapan sa kanya.
Nahihirapan ako sa dami ng tanong na pumapasok sa utak ko:
Bakit niya ako tinitingnan ng ganito?
Paano niya ako kilala?
At bakit parang mas nakakatakot pa siya kaysa kay Kairo?
Tumango si Kairo, parang kinikilala niya ang reaksyon ko.
“Stay. Just stay,” bulong niya, mababa at puno ng kontrol.
Para bang may invisible leash ako sa kanya—at hindi ko kayang umalis kahit gusto ko.
“Miss Cruz,” panimulang boses ng lalaki, mabagal, deliberate, puno ng curiosity.
“Do you always find yourself in… complicated situations?”
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Hindi ko alam kung ano ang magiging tamang sagot.
Kaya nanatili akong tahimik.
At siya? Naglakad ng dahan-dahan papunta sa akin, parang sinusukat ang bawat galaw ko.
Ang bawat hakbang niya ay may bigat, parang may alarm sa paligid ko at alam kong sa isang maling galaw, puwede akong masaktan… emotionally, physically, kahit psychologically.
“You’re very brave,” sabi niya, nakatingin diretso sa mata ko.
Parang nababasa niya lahat ng sikreto ko.
Parang nababasa niya ang takot ko, ang galit ko, at yung parte ng puso ko na gustong sumuko.
Ilang segundo lang pero parang isang dekada.
Ako, nakahawak sa pen.
Si Kairo, nakatayo sa likod niya, tila may sariling radar sa galaw ko.
At si lalaking iyon? Parang naka-frame sa spotlight ng buong kwarto — dominant, untouchable, chilling.
“You… remind me of someone,” bulong niya, low but firm, parang hindi siya nagbibiro.
“Someone I should have protected… but failed.”
At doon, parang nabangon ang ibang parte ng utak ko.
Failed? Protected?
Ang sense ko: may kinalaman ito sa pamilya ko.
Pero hindi ko alam kung paano.
At mas lalo akong nahihirapan kay Kairo.
Ang tingin niya?
Mas malamig na ngayon, mas matindi ang tension sa pagitan namin.
Parang binabantayan niya ang bawat reaksyon ko — at alam kong basta may mali akong galaw, hindi lang ako siya bibigyan ng pagkakataon na huminga.
Hindi nag-aksaya ng panahon si Kairo.
Tumungo siya sa table, binuksan yung contract, at dahan-dahang itinulak sa harap ko.
“Sign it,” utos niya.
Hindi tinignan ni Kairo ang father niya.
Parang nakafocus siya sa isa lang: ako.
Tumulo ang pawis sa palad ko.
Hindi dahil sa init, kundi dahil alam ko kung gaano kalaki ang stakes.
Isa lang ang mali at maaapektuhan ang pamilya ko.
Isa lang ang mali at mawawala na lahat ng kaligtasan na natitira sa amin.
Pinilit kong pigilan ang sarili ko.
Pero hindi ko ma-deny ang sakit sa dibdib ko: Hindi ko kayang masaktan ang pamilya ko.
At he’s watching.
Kairo.
And his father.
At yung presensya ni Kairo… parang apoy na nakapaloob sa dibdib ko.
Hindi ko maintindihan: bakit kahit gusto kong umalis, gusto ko ring manatili?
Parang isang laro, at ako ang piraso, pero bawat galaw ko, nasusubok ang tibay ng puso ko.
“Yanna,” sinabi ni Kairo, mababa at controlled.
“Hindi ko kailangan ang mga pagmamay-ari mo,iyo ang iyo. Hindi ko kailangan ang kapakanan mo.
Pero kailangan ko ang katapatan mo.”
Tumango ako kahit hindi ko alam kung tama.
“N…Katapatan ko?” tanong ko, nanginginig.
“Yes,” sagot niya, malapit sa akin.
“Tell me. Why are you here? Why are you considering this?”
At doon na nag-break sa loob ko.
Lahat ng pride ko, lahat ng takot ko, lahat ng galit ko… naghalo sa isang second na gusto ko nang sumigaw:
“I have no choice!”
Pero hindi ko sinigaw.
Hindi pa.
Dahil may nakatingin ang father niya.
At alam kong bawat salita ko, bawat galaw ko, may immediate consequences.
“You think this is about pride?” bulong niya, mas mababa, mas intimate.
“Hindi. This is about survival.”
At doon ako nag-panic.
Kasi alam kong tama siya.
Alam ko sa sarili ko: Kung hindi ko pipirmahan, mawawala ang lahat.
Hindi ko alam kung paano niya nagagawa ito…
Pero bawat salita, bawat titig, bawat galaw niya…
Parang may magnet na humihila sa katawan ko.
“Look at me,” bulong niya, dahan-dahan lumapit.
Parang may gravity na mas malakas kaysa normal.
“Yanna. Look at me when you decide. Don’t look anywhere else. Don’t think of anyone else. Not even your family. Just… me.”
Napabuka ang bibig ko.
Hindi ako makagalaw.
Hindi ako makaiwas.
Hindi ako makapagsalita.
At parang maramdaman niya lahat ng hesitation ko.
Kaya ngumiti siya. Mabagal. Malamig. Delikado.
“I like that hesitation,” bulong niya, halos sa tenga ko na, “pero it won’t save you.
I can wait. I can make you understand. I can make you obey… without asking again.”
Napatingin ako sa table.
Sa pen.
Sa contract.
Isa lang ang malinaw sa utak ko:
Pipirma ako.
Hindi dahil gusto ko.
Kundi dahil kailangan ko.
Dahan-dahan akong lumapit sa table.
Parang bawat hakbang ko ay may friction.
Parang bawat paghinga ko, may electricity sa paligid.
Kairo nanatili sa likod ko, malapit.
Hindi nakatingin sa father niya.
Hindi nakatingin sa akin.
Pero ramdam ko ang heat ng katawan niya, parang nakapatong sa likod ko.
At bago pa man ako humawak sa pen…
dahan-dahan niya nilapat ang kamay niya sa akin.
Hindi para pigilan.
Hindi para pilitin.
Pero para gabayin.
“Breathe,” bulong niya.
“Breathe and sign. For them. For yourself. And… for us.”
Doon na nag-break.
Hindi ko alam kung para sa kanya o para sa pamilya ko.
Pero nag-break.
Hawak ko na ang pen.
Tumango ako.
Huminga.
At halos marinig ang puso ko sa katahimikan ng kwarto.
At habang sumusulat ako…
parang bawat letra ay may bigat.
Bigat ng pamilya ko.
Bigat ng pride ko.
Bigat ng puso ko na hindi ko pa rin maintindihan kung bakit tumatagal sa kanya.
At sa huling titik, pinatigil ko ang kamay ko.
Tumitig ako kay Kairo.
Para bang ang mundo ko ngayon, nakasalalay sa kanya.
At alam kong hindi na ito babalik sa dati.
Hindi na ako magiging pareho.
He smiled.
Slow. Possessive. Dangerous.
“Good girl,” bulong niya.
At kahit hindi niya ako hinawakan, ramdam ko ang claim niya sa katawan ko, sa isip ko, sa puso ko.
Ngunit bago ko pa man maramdaman ang relief…
Ang father niya, tahimik na nanonood, nakatingin sa akin, parang may iniisip, parang may binabalak…
Parang may mas malalim pang plano na hindi ko alam.
At dun ko naramdaman…
hindi pa tapos ang laro.
Ang huling salita niya sa akin bago lumapit sa table at hawakan ang papel…
“Remember, Yanna… this isn’t over. Not yet. And you’ve only begun to play my world.”
Yanna finally signs the contract under extreme pressure.
Kairo’s control, sensual tension, and psychological dominance intensify.
The father’s presence hints at a deeper threat.
The game is far from over.
- Writer
