Dangerously His (For Six Months)

Drowning (Yanna's POV)

Hindi ko namalayan kung paano ako nakalabas ng library. Basta ang alam ko, tumatakbo ako—walang tingin sa likod, walang kontrol sa sarili. Parang may anino na humahabol sa akin, parang bawat hakbang ko, may sumusunod na boses na sinasabi: “Hindi ka ligtas.” Ang dibdib ko’y tila pinipiga ng isang malamig na kamay, bawat segundo ay parang isang dagok ng martilyo.

Pagdating ko sa bahay, sinara ko agad ang pinto at isinandal ang likod ko rito. Nanginginig pa rin ang kamay ko. Pakiramdam ko, nadumihan ako sa presensya niya—parang may bakas ng kasamaan na naiwan sa katawan ko. Hindi ko naisip kung paano, hindi ko naisip kung bakit—ang alam ko lang, gusto kong mawala, kahit sandali lang.

Six months. Be my puppet. My public girlfriend.

Yung mga salita niya, parang nag-iwan ng hiwa sa puso ko. Tumulo ang luha ko nang kusa, walang pigil, parang hiniwa ako mula sa loob. “Ayoko… ayoko…” paulit-ulit kong bulong, parang dasal na walang nakikinig, parang panalangin sa kawalang-awa.

Kinabukasan, pinilit kong bumangon. Hindi dahil malakas ako—kundi dahil wala akong choice. Kung manatili ako sa kama, baka mas tuluyan akong lamunin ng isip ko. Pero iba na ang mundo ngayon.

Pagdating ko sa hallway, ramdam ko ang katahimikan. Tipong kahit nag-uusap ang mga tao, biglang titigil pagdaan mo. Parang ang mundo, sa isang iglap, ay naging labis na malamig.

May isang grupo ng babae na nagkunwaring nagse-selfie. Pero alam kong hindi iyon totoo—naka-zoom pala ang camera sa akin. Narinig ko pa yung isang boses:

“Grabe, may mukha pa siyang ipakita.”

Ang sakit. Ang tindi ng init sa pisngi ko, at ang bigat sa dibdib—para akong binasag sa loob. Nilunok ko na lang at tinuloy yung lakad ko, pilit pinipigilan ang sarili na bumagsak sa sahig.

Pagdating sa classroom, wala na talagang natira. Pati yung professor na dati ina-idolize ko, hindi man lang nag-abot ng tingin. “Ms. Cruz, please see the admin after class,” diretsong sabi lang. Ang tinig niya, malamig, walang kahit kaunting simpatya.

Sa admin office, mas matindi pa. Malamig ang boses ng staff:

“Miss Yanna Cruz, effective immediately, terminated ka na bilang student assistant sa library. Due to… bad publicity.”

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Ang termination paper sa kamay ko, parang piraso ng laman ko ang dinurog.

“Pero ma’am… please… kailangan ko ‘tong trabaho para sa allowance ng kapatid ko. Wala na po akong scholarship, wala na po akong—”

“Sorry. We cannot risk the school’s reputation. This is final.”

Nakatulala lang ako. Hawak ang papel na parang pinagmumultuhan ako. Para akong binura sa mundong ito.

Sa sobrang desperado, hindi ko namalayan kung paano napunta ulit ako sa café malapit sa campus—yung lugar na dati madalas naming puntahan ni Brian. Ang dami kong naiisip sa daan, lahat ay pare-parehong puno ng sakit at pagkatalo.

At doon ko siya nakita.

Si Brian. Hawak ang kape niya, kasama ang bagong tropa, at parang wala man lang alam tungkol sa akin. “Brian…” mahina kong tawag.

Napatigil siya. Ngunit hindi ngumiti. Walang emosyon sa mukha niya.

“Pwede ba tayong mag-usap? Kahit saglit lang? Please… kailangan kita ngayon. Hindi ako guilty, Brian. Hindi ako—”

Ngunit nag-iling lang siya.

“Enough, Yanna.”

Parang gumuho ako sa mismong harap niya. “Please… ikaw na lang ang natitira. Ikaw na lang yung iniisip kong kakampi.”

At doon, tuluyan nang bumagsak ang huling pader. Nakita ko yung disgust sa mata niya.

“Stop making yourself a victim. Ang dumi na ng pangalan ko dahil nadamay ako sa’yo. Ayoko na.”

At umalis siya.

Para akong tinanggalan ng hininga. Ang sakit—yung tipong hindi ka na makaiyak, kasi ubos na. Para akong nadurog, para akong hollow shell, na walang laman kundi sakit at pangungulila.

Gusto kong lumayo. Kaya nagpunta ako sa park. Doon sa dulo, kung saan madalas akong tumambay noon kapag gusto kong mag-review mag-isa. Ang lugar ay tahimik, halos walang tao, at ramdam kong may kaluwagan kahit sandali lang. Ngunit wala pa ring boses sa loob ko—parang lahat ng sigaw ko sa mundo, nawala.

Pagpasok ko sa parteng iyon, nandoon siya.

Si Kairo.

Nakahiga sa bench na pinupwestuhan ko, nakataas ang paa, hawak-hawak ang termination paper ko na parang trophy.

“Cute,” ngisi niya. “Hindi ka tinanggap ng admin. Hindi ka pinakinggan ni Brian. You really thought may makikinig pa sayo?”

Nalaglag ang bag ko sa sahig. “Anong ginagawa mo dito?!”

“Relax.” Tumayo siya, lumapit sa akin. “Sinabi ko naman sayo, Yanna. Walang ibang magbabalik ng pangalan mo kundi ako.”

Lumapit pa siya, halos magdikit ang mukha namin. “And yet… you refused me.”

“Hindi ako manika!” sigaw ko, kahit nanginginig.

Tumawa siya. Hindi malakas, kundi yung mababang tawa na lalo kang binabaon sa lupa, parang bawat hirit niya, isa pang palo sa puso mo.

“Pero tingnan mo ang sarili mo ngayon,” sabi niya, tinutok ang termination paper sa mukha ko. “Wala kang scholarship. Wala kang trabaho. Wala kang kaibigan. Even your beloved Brian left you. Anong natira sa’yo?”

Hindi ako nakasagot. Walang salita, walang laman sa bibig ko kundi takot at lungkot.

“Exactly,” dagdag niya. “Nothing.”

Hinawakan niya yung baba ko, pinilit itaas yung mukha ko para tumingin sa kanya.

“Pero ako? I can give it all back. With one signature.”

Para akong sasabog. Sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw ng oo. Kasi ang hirap mabuhay sa walang-wala. Pero sa bawat buto ng katawan ko, sumisigaw ang lahat: huwag!

“Kung pumirma ka…” bulong niya, parang hangin na dumaan sa tenga ko. “Lahat babalik. Kung hindi… mas lalo kang mawawala. Think of your family, Yanna. Think of your future.”

Pinikit ko yung mata ko. At doon tuluyan nang bumagsak ang luha ko. Walang laban, walang tapang. Ang puso ko’y parang bato, pero parang nagbabalik-loob sa mga pangakong sakit niya.

“Hindi ko kaya…” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko.

Umurong siya, tumalikod. Ngunit bago siya tuluyang maglakad, tumigil siya.

“You will. Not today, maybe. But soon.” Lumingon siya, nakangisi. “Because in this world, pride doesn’t pay the bills. And you’re already drowning.”

Iniwan niya akong mag-isa sa katahimikan ng dulong iyon, nakahandusay sa damuhan. Ang bawat hininga ko ay mabigat. Hindi ko alam paano ako hihinga, paano haharapin ang bukas. Parang ang mundo ay natigil sa oras na iyon—ang sakit, ang pangungulila, at ang takot sa susunod na hakbang ay halos bumagsak sa akin.