It's Now Or Never (Yanna's POV)
1435 Words
Nabingi ako sa kilabot.
And ironically—habang yung press sa harap ko ay parang gustong lamunin yung buto ko—isang parte ko wanted to accept the help.
But I hated that.
Ayokong may utang na loob sa kanya.
Ayokong tumingin sa kanya bilang protector.
Ayokong umasa.
So I forced myself to stand straighter.
“I said no,” I repeated. “Tell him—tell your boss—”
My voice cracked.
Pero tinuloy ko pa rin.
“Tell him I’m not his.”
The guard didn’t move for a moment.
Then, surprisingly, he nodded.
“As you wish.”
At umalis sila.
Pero nag-iwan sila ng sapat na space para mas lalo akong i-corner ng press.
At doon ko narealize: hindi sila umalis dahil intindi nila ako.
Umalis sila… dahil alam nilang mas mabilis akong mababasag nang wala sila.
Pagdating ko sa labas ng university gate, halos tumakbo na ako papunta sa bus stop.
Kasunod pa rin yung ilang photographers, pero nag-slow down sila nang makarating na ako sa main road.
Humabol pa yung huling sigaw:
“Yanna! Last statement before you disappear?!”
That word hit me:
Disappear.
Parang yun ang inaasahan ng lahat.
Na mawala ako.
Na maubos ako.
Na maging wala.
And for a second… parang gusto ko nalang gawin yun.
Para matapos.
Para hindi na ako maging pabigat.
Pero then I remembered Mama’s last voicemail.
“Papalayasin daw tayo.”
At doon ako nagising ulit.
Kailangan kong umuwi.
Sa bus, hindi ko na halos narinig yung ingay ng engine. Ang narinig ko lang ay naririnig kong paghinga ko—mabilis, mababaw, takot na takot.
Tumawag ako kay Mama.
“Hello? Ma?”
Narinig ko agad yung pag-iyak niya. “Yanna… anak… nasaan ka? Bakit—bakit ang tagal mo sumagot?”
“Mauuwi po ako ngayon.”
“Anak… ‘wag na—wag ka nang ma-stress sa amin,” nanginginig niyang sabi. “Kakayanin pa naman—baka pwede pang makiusap—baka—”
“Mama…” napalunok ako nang malalim. “Ano bang nangyari?”
Sandaling katahimikan.
Then—
“May eviction notice,” she whispered. “May mga lalaking pumunta kanina. Sabi nila… overdue na raw tayo ng tatlong buwan. Tatlong buwan, Yanna. Hindi ko alam.”
Tatlong buwan?
Hindi iyon normal.
“Ma… hindi naman po tayo lumalampas ng one month before,” bulong ko. “Hindi ganito kalala.”
“Na-late ako sa bayad noong na-ospital ka,” she confessed, her voice breaking. “Gumastos tayo sa tests mo. Hindi ako nagsabi kasi ayaw kong ma-stress ka.”
At doon ako tuluyang nanginig.
“Oh my god… Mama…”
“Pero anak,” she added quickly, “don’t worry—maghahanap ako ng paraan. Makikiusap ako—maghahanap ako ng dagdag trabaho—”
“Ma, hindi iyon ang point,” I said, tears forming again. “Bakit hindi niyo sinabi sa akin?”
“Dahil… dahil ikaw nga ang iniipit, Yanna,” she cried. “Hindi ko na alam kung alin ang uunahin. Ayokong masira ka pa.”
And that was the exact moment my whole chest felt like it cracked open.
Ako ang source ng stress niya.
Ako ang dahilan bakit posible kaming mapalayas.
Ako yung problemang dapat niyang protektahan.
And I hated it.
I hated that I was powerless.
I hated that I couldn’t fix anything.
I hated that Kairo was right.
‘Nothing.’
Yun ang sabi niya.
Wala akong natira.
Pero mas masakit?
Dahil ngayon, pati pamilya ko ang nadadamay.
“Mauuwi na ako, Ma,” bulong ko. “Hintayin niyo ako.”
Pagbaba ko ng bus, hindi ako nagmadali.
Hindi dahil kalmado ako.
Pero dahil takot ako sa madadatnan ko.
Pagdating ko sa street namin — yung masikip, yung puro ingay, yung puno ng mga kapitbahay na tsismosa — ramdam ko agad lahat ng mata nila nakatingin sa akin.
“Si Yanna yun, ‘di ba?”
“Yung sa TV?”
“Yung may scandal?”
“Patay… kawawa ang pamilya nila kung totoo yung binabalita…”
“Hindi raw pumapasok sa klase. Tapos terminated pa yata sa scholarship?”
Lahat yun narinig ko.
Pero hindi ako tumigil.
Pagpasok ko sa gate namin, nakita ko si bunso, naka-upo sa hagdan, yakap-yakap yung lumang teddy bear niya.
Pagtingin niya sa akin… namilog yun mata niya.
“A-Ate…”
Lumapit siya sa akin at bigla akong niyakap.
Halos malaglag yung puso ko.
“Bakit hindi mo kami sinagot?” he whimpered. “May mga lalaking galit kanina. Si Mama umiiyak. Akala ko… akala ko iiwan mo kami.”
Hindi ko na napigilan.
Niyakap ko siya nang mas tight pa.
“H-hindi kita iiwan,” bulong ko. “Kahit kailan. Kahit anong mangyari.”
Pagpasok ko sa loob ng bahay, si Mama nakaupo sa mesa, hawak yung notice.
Nang makita niya ako, bigla siyang tumayo. “Anak…”
At nagyakapan kami.
Mahigpit.
Mas mahigpit pa kaysa kahit kailan.
“Hindi ko alam kung ano’ng gagawin, Yanna,” Mama whispered. “Hindi ko alam kung paano ko kayo poprotektahan.”
I held her.
Pero sa loob-loob ko?
Ako rin.
Hindi ko alam paano ko sila poprotektahan.
And that terrified me more than anything.
Habang nakaupo kami sa mesa, with Mama holding my hand and bunso leaning on my shoulder, saka ako nagtanong.
“Magkano po ang kulang?”
Tahimik si Mama. Tumingin siya sa papel.
Then—napayuko siya.
“Forty-six thousand.”
Parang nawala yung ambient sound sa paligid.
“Ha?” I whispered. “P-po—paano naging ganun?”
“Interests, penalties, and late fees,” she murmured.
“And…” tinakpan niya yung mukha niya, “kinuha nila yung isa sa appliances natin bilang collateral.”
Napasinghap ako.
“Ma… bakit hindi ka nagsabi?!”
“I’m sorry,” she cried. “I didn’t want you to break.”
Pero iyon ang irony.
Dahil ngayon?
Basag na basag na ako.
Like there was no way back.
At doon pumasok ang isang malamig na realization:
I cannot save them without money.
And I cannot get money without a job.
And I cannot get my job back without Kairo Valencia.
---
Napahawak ako sa dibdib ko, parang may humihila palabas ng oxygen.
Mama squeezed my hands. “Anak… I’m not asking you to fix this. Hindi ito responsibilidad mo.”
Pero mali siya.
Responsibilidad ko ‘to.
Responsibilidad kong protektahan sila.
Responsibilidad kong huminga para sa kanila kung hindi na nila kaya.
At doon unti-unting pumasok sa utak ko ang isang fact na ayaw kong aminin pero hindi ko rin maitatanggi:
Ang kapangyarihan ni Kairo… kaya niyang ayusin lahat ng ito sa isang pirma.
At sa unang pagkakataon…
Naramdaman ko ang takot.
Hindi kay Kairo.
Kundi sa sarili ko.
Because if signing that contract could save my family…
If selling myself meant keeping us home…
If giving him that power would stop this suffering…
Then maybe…
Just maybe…
I would do it.
And that terrified me more than anything he ever said.
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Habang tulog si bunso at nakayakap kay Mama, ako nakaupo sa gilid ng kama, yakap ang sarili ko.
Every thought sharpened.
Every breath tasted like panic.
Every minute felt like sinking deeper.
At habang nakatingin ako sa bintana… biglang nag-vibrate yung phone ko.
Unknown number.
Pero alam ko na kung kanino galing.
You can’t outrun reality, Yanna.
Call me when you’re done drowning.
I felt my throat tighten.
At doon tumulo ulit ang luha ko—pero hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa galit.
Galit sa kanya.
Galit sa sarili ko.
Galit sa mundo na piniling ako ang durugin.
Pero deep down…
alam kong may isang bagay na kailangang mangyari.
Isang decision na kinatatakutan ko.
Isang desisyong ayaw kong piliin pero pilit tinutulak sa akin ng buhay ko.
At doon ko naisip:
Bukas…
Babalik ako sa kanya.
Hindi dahil gusto ko.
Hindi dahil pinili ko.
Pero dahil kailangan ko.
And that made it worse.
Mas masakit.
Mas nakakahiya.
Mas tunay.
At habang nakatingin ako sa phone niya—yung unread message niya na parang hukay na nakanganga para lamunin ako—
Saka ko naramdaman.
Ito pala yung tunay na simula ng kapalit.
---
CLIFFHANGER (END OF PART 1):
Habang nakatitig ako sa message niya, biglang may kumatok nang malakas sa pinto namin—tatlong sunod-sunod na hampas na parang may babanggain.
Si Mama napabangon.
Si bunso napasigaw.
At ako?
Nangatog ang kamay ko.
“Yanna…” Mama whispered. “Sila na naman.”
At doon ko narealize:
Hindi na kami makakahintay ng “bukas.”
Kailangan ko siyang tawagan.
Ngayon.
- Writer
