Cezaevi, dışarıdan bakıldığında bir son gibi görünse de Araf için burası sadece yeni bir savaş meydanıydı. Bir hafta süren hücre hapsi ve ardından gelen başarısız suikast girişimi, koğuşun tüm dengelerini değiştirmişti. Artık herkes biliyordu; Araf buraya ölmek için değil, hükmetmek için gelmişti.
Sabahın ilk ışıkları koğuşun küçük, telli penceresinden içeri sızarken Araf, Kerem ve Bahadır'la koğuşun ortasında şınav çekiyordu. Sırtlarında ki kaslar, her yükselişinlerinde gerilmiş bir halat gibi belirginleşiyor, alınlarından süzülen ter damlaları beton zemine düşüyordu.
Araf doğruldu, boynundaki havluyla terini sildi ve masaya oturdu. "Bugün başlıyoruz," dedi sesiyle koğuşun havasını ağırlaştırarak. "Bu duvarların arasında iki tür insan vardır: Avcılar ve avlar. Biz, bu ormanın yeni sahi
