“Kent!” Dali-dali akong tumakbo papalapit sa nakahandusay na si Kent. Nahintakutan ako nang makita ang duguan niyang tiyan.
“Kent! I'm so sorry!” Umiiyak kong dinaluhan ang binata.
“Kent! Gumising ka please…parang awa mo na!”
Ngunit wala pa rin siyang malay. Hindi ko na alam ang gagawin.
“Kent, please…wake up! Mahal pa rin kita! Huwag kang mamamatay!”
Wala akong ibang ginawa kung hindi ang umiyak ng umiyak. Para na akong mababaliw.
Ilang sandali lang ay nakarinig ako ng tunog ng isang motor boat. Mabilis akong tumakbo papalapit sa dalampasigan at sumigaw upang makahingi ng tulong.
Sa awa ng diyos, kaagad kong nakuhaang atensiyon ng dalawang mama. Natulungan nila akong madala sa ospital si Kent doon sa bayan.
“Dok, please gawin n'yo po ang lahat para mailigtas ang pasyente…” umiiya
